OVER MIGRANTEN, ASIELZOEKERS EN GASTARBEIDERS GESPROKEN

door

Vanaf het beëindigen van de gewapende strijd in het binnenland van Suriname  tussen het Nationaal Leger en het zogeheten Jungle Commando, heeft zich een aanhoudende toevloed van buitenlanders en in het bijzonder Brazilianen, naar ons land voorgedaan. De buren uit Brazilië kwamen hoofdzakelijk om in de goudsector hun geluk te gaan beproeven. De Brazilianen kunnen misschien wel als gastarbeiders worden gezien die deels werkten en werken voor lokale concessiehouders, maar moeten naar onze mening, niet worden gezien als migranten, omdat ze zich in de meeste gevallen, niet permanent in ons land komen vestigen.
Maar de instroom is na het begin van de jaren negentig niet afgenomen. Suriname heeft duizenden mensen toegelaten, waarvan velen niet slechts uit dit halfrond afkomstig zijn. Zo zijn er ook duizenden etnische Chinezen uit de Volksrepubliek China hier neergestreken, die voornamelijk in de handel werkzaam zijn. Suriname begint zo langzamerhand wel de status van migranten- en asielzoekersland te krijgen door de toevloed van voornamelijk Cubanen, Venezolanen en Dominicanen, die naar Suriname komen wegens de bar slechte leefomstandigheden in hun geboorteland. Neem nou Cuba, daar heerst schaarste aan van alles. Geen medicijnen, schaarste aan de meest essentiële voedingsmiddelen, slechte watervoorziening , stroomuitval van bijna 18 uren per dag, een vrijwel volledig uitgevallen vuilophaal, kortom een totale verpaupering van de samenleving die voor velen niet langer acceptabel is.
Degenen die het kunnen betalen of deels dat doen door tal van externe leningen te plegen, verlaten bij bosjes het eiland. Bestemmingen van deze economische vluchtelingen zijn Suriname, Nicaragua en Guyana. Velen gebruiken deze landen om verder te reizen. Guyana en Suriname zien dan ook veel Cubanen doorreizen naar Brazilië, het land dat hun aanwezigheid gedoogt, zonder ze rap een permanente verblijfsvergunning te verstrekken. Maar een aanzienlijk deel van de Venezolanen en Cubanen kiest er toch voor, in Suriname en Guyana te blijven. Deze groep moet niet gezien worden als gastarbeiders, want van staatswege zijn ze niet geïnviteerd hierheen te komen om te werken. Deze mensen zoeken een beter en solider bestaan en proberen dat hier te bereiken. Of Suriname daar de mogelijkheden voor heeft, blijft een open vraag, omdat ook hier werkloosheid heerst.
Natuurlijk is er ook een verschil tussen werklustigen en werkschuwen binnen ook onze samenleving. Deze groepen, bestaande uit Cubanen en Venezolanen, moeten veel eerder gezien worden als migranten en asielzoekers. Deze mensen die visumvrij het land worden binnengelaten en hier maximaal drie maanden mogen verblijven, gaan in de meeste gevallen niet terug naar Cuba of Venezuela, ofschoon ze over een retour vliegticket beschikken. Ze zoeken een baantje dat meestal lager betaald is, dan waar de doorsnee Surinamer bereid is voor te werken. Het gaat dan bij deze lui om een overlevingsinkomen om te kunnen eten en de huur te betalen. En deze groep migranten c.q. asielzoekers wordt steeds groter in aantal. Gezien hun illegale status, zouden we ze à la ‘Trump’ moeten deporteren naar hun thuisland of elders. Maar daar beginnen wij uit humaniteit en vermoedelijk financieel onvermogen, niet aan. Suriname is dus om het onverbloemd te stellen, een migratieland aan het worden. Maar zijn we niet allemaal, met uitzondering van onze inheemsen, van elders hierheen gekomen? Suriname heeft echter wel een groot probleem als we niet rap beginnen te werken aan een goed werkende bevolkingspolitiek, waarbij er quota worden gesteld over de hoeveelheden migranten die er op jaarbasis worden toegelaten en uit welke landen die afkomstig mogen of kunnen zijn. Want wat nu geschiedt, vertoont een zeer chaotisch beeld, waar geen controle op wordt uitgeoefend en uiteindelijk dit land grote problemen zou kunnen opleveren. Werken we niet aan een gedegen bevolkingspolitiek, dan zijn we na enige tijd vreemden in ons eigen land en dat moet voorkomen worden. Het zou dan niet vreemd zijn als we over enige tijd volksvertegenwoordigers hebben met namen als Santos, Rodrigues, Morales of Perreira. De migranten die hier met hele families neerstrijken, krijgen hier kinderen en die zijn dan Surinamers. Een soortgelijk beeld zien we in Nederland, waar er mensen met een Marokkaanse en Turkse achtergrond in de Tweede Kamer zitten en ook burgervaders zijn, die niet Jansen of De Vries heten. Eigenlijk is migratie geen slecht fenomeen. In Brazilië zien we Paulo Suzuki en Juan Yamamoto, allemaal kinderen van Japanse migranten, en in Peru had men van 1990 tot 2000, Alberto Fujimori als president. Kind van migrantenouders die het tot staatshoofd in dit Latijns-Amerikaanse land heeft gebracht. Suriname heeft dus te maken met een migranten- en asielzoekersvraagstuk en misschien zullen we in de toekomst zelfs een toevloed hebben van gastarbeiders, als er meer baantjes komen waar de doorsnee Surinamer zijn of haar neus voor ophaalt. Dat is tot nog toe koffiedik kijken. Wat nu reeds een feit is, is dat we te maken hebben met een toevloed van migranten en daar moeten we via onze vreemdelingenwet, wel wat aan gaan doen. De vreemdelingendienst wordt overspoeld met aanvragen van langer verblijf. Wat we ook niet mogen ontkennen, is dat er meer dan 400.000 van onze mensen zijn vertrokken en nog steeds proberen weg te komen en dan gaat het niet om slecht of pover geschoolden. Het verschijnsel brain drain is ons zeker niet vreemd, als we kijken wat er is gebeurd sinds 1975, 1980 en 1982. Ook nu nog trekken veel van onze mensen weg, omdat ze het niet zien zitten in dit mooie land, deels door een slecht vertrouwen in onze politiek leiders, maar ook wegens de niet rooskleurige economische omstandigheden en niet stijgende koopkracht. Voor al deze mensen zullen we wel voor aanvulling en vervanging, moeten zorgen. En juist daarom dienen we ons nu echt wel op die bevolkingspolitiek te moeten gaan concentreren en die zo snel mogelijk doorvoeren en toepassen. Want wat zich nu voordoet, is chaos die wij gezien onze huidige mogelijkheden, niet snel onder controle zullen kunnen krijgen. De Militaire Politie heeft onze krant op regelmatige basis, gegevens verstrekt over de instroom van migranten en asielzoekers en die bedraagt op jaarbasis tienduizenden. Reden genoeg om daar veel meer aandacht aan te gaan besteden en toelatingen in bepaalde gevallen, te versoepelen.
The post OVER MIGRANTEN, ASIELZOEKERS EN GASTARBEIDERS GESPROKEN ..