OPDRACHTGEVER SANTOKHI

Als je alleen weet hoe te winnen, weet je niet hoe te verliezen. Zoals topsporters die na een eerste grote teleurstelling door de mand vallen als onsportief en blessuregevoelig, kunnen ook politici die van een hoge piek neerdalen, moeilijk hun draai vinden in de oppositiebanken.
Dit gold voor Wijdenbosch, voor Venetiaan en voor Bouterse en het geldt ook voor Santokhi. Hij is gegaan van een kandidaat die uit iedere hoek te horen kreeg dat herverkiezing gegarandeerd was, naar een nipt verlies, tot de persona non grata die hij nu is voor zijn jarenlange politieke partners. Maar de val bleek dieper en pijnlijker. Ondanks het meeste aantal stemmen ooit door enige Surinamer bij de stembus behaald, kwam hij zelfs binnen de VHP onder vuur te liggen van figuren die instrumenteel waren in zijn opkomst als superminister en als voorzitter, een kleine vijftien jaar daarvoor. Vervolgens moet hij incasseren dat een partij, die zelf de rechterlijke macht ondermijnt en ontvlucht, wekenlang zijn integriteit, die van de PG en hun constitutioneel besef onder vuur neemt via de microfoons van DNA en de nationale media. Santokhi heeft daarom zijn eerste substantiële spreekbeurt in De Nationale Assemblee benut voor weerwoord. Weerwoord dat erop neerkomt dat hij de rechterlijke macht versterkt heeft en dat hij nooit opdrachtgever geweest is van de PG. Het staat dusdanig ver af van niet alleen de waarheid, maar ook van zijn eigen handelen en zijn eigen herhaaldelijke publieke uitspraken, dat je je als burger af begint te vragen wat er precies aan de hand is. Denkt de eeuwige winnaar dat hij zoveel slimmer is en iedereen anders zoveel dommer? Denkt hij dat het zwak geheugen van het volk zo zwak is dat men meteen vergeet wat je gezegd en gedaan hebt, zodra het achter de rug is?
Santokhi heeft op videobeelden regelmatig zo vaak opdrachten aan de PG als onderdeel genoemd van zijn eigen acties, dat de PG het in persmomenten heeft moeten ontkennen. Hij probeerde zich bij de Dave Podcast uit de situatie te redden door te wijzen op het verschil tussen de rol van de PG als procesgemachtigde van de staat en diens rol in het vervolgingsbeleid. Die videobeelden werden hem al binnen enkele uren opgedrongen via sociale media.
Santokhi had er meer aan gehad concreet te ontkennen dat hij het vervolgingsbeleid in spraakmakende dossiers heeft kunnen of willen beïnvloeden. Hij had er meer aan gehad zich te verontschuldigen voor het feit dat zijn bewaking van de grenzen van onafhankelijkheid en zijn communicatie, te wensen overlieten.
Hij had kunnen aangeven, dat hij als voorzitter van de partij die een complete communicatiedienst heeft, tijdens zijn presidentschap meer educatie naar het volk toe had kunnen verzorgen over de grenzen van de invloed van een president, ook al ging het om hemzelf.
In plaats daarvan gaf hij de NDP alles wat de NDP nodig had, door te roepen dat andere presidenten wel opdrachten gegeven hadden aan de PG. Hiermee heeft hij het argument van de NDP juist kracht bijgezet. Als wij als volk afhankelijk zijn van het moreel kompas van een president om terughoudend te zijn en niet buiten de kaders te treden van wat de Grondwet toestaat, zitten wij misschien daadwerkelijk met een constitutioneel risico. Er zijn niet altijd alleen maar integere mensen geweest die het tot president hebben geschopt, en dat zal ook in de toekomst niet zo zijn. Als een president in het verleden, anders dan Santokhi, opdrachten heeft gegeven aan een PG, dan hebben degenen die voor hervorming via de grondwet zijn geen ongelijk.
Santokhi is in politiek onweer exact wie hij in politieke zonneschijn is: een leider die gelooft dat het land, de wereld en het zonnestelsel om hem draaien. Een leider die geen enkele moeite heeft om zijn propaganda de voorkeur te geven als de waarheid zelfreflectie of nuance vereist. De reden dat Santokhi uiteindelijk van Bouterse heeft kunnen winnen, is omdat hij in die aspecten zo minimaal van Bouterse verschilt.
The post OPDRACHTGEVER SANTOKHI ..

...