ONZE MENSEN ZIJN NIET HET PROBLEEM, HET BELEID WEL

door

Terwijl politici spreken over economische groei, toekomstige olie- en gasinkomsten en de kansen die voor het land liggen, voltrekt zich ondertussen een stille leegloop. Goed opgeleide Surinamers zoeken hun toekomst steeds vaker buiten de landsgrenzen. Niet omdat zij hun land de rug willen toekeren, maar omdat zij hier onvoldoende zekerheid, waardering en perspectief ervaren. Er is naar onze mening, iets fundamenteel mis wanneer een land jarenlang investeert in de opleiding van zijn mensen, maar vervolgens toekijkt, hoe diezelfde mensen, hun toekomst elders gaan zoeken. De zoveelste noodkreet uit de zorgsector moet daarom niet worden gezien als een probleem van alleen verpleegkundigen. Het is een waarschuwing aan de hele samenleving. Wanneer verpleegkundigen, artsen, leerkrachten, technici en andere professionals vertrekken, verliest Suriname niet alleen arbeidskrachten, maar vooral kennis, ervaring en menselijk kapitaal. Over brain drain wordt al jaren gesproken, maar het probleem wordt nog steeds onvoldoende bij de oorzaak aangepakt. Mensen vertrekken niet uitsluitend, omdat zij in het buitenland meer kunnen verdienen. Zij vertrekken, omdat zij hier steeds minder perspectief ervaren. Een salaris dat door inflatie en stijgende kosten nauwelijks voldoende is om rond te komen, zware werkdruk, beperkte carrièremogelijkheden, hoge woonlasten en onzekerheid over de toekomst, maken het steeds moeilijker om voor Suriname te kiezen.
Liefde voor het land is belangrijk, maar kan niet voortdurend worden gebruikt als vervanging voor bestaanszekerheid. Een verpleegkundige die verantwoordelijkheid draagt voor mensenlevens, een leerkracht die kinderen opleidt of een politieagent die voor veiligheid zorgt, moet kunnen rekenen op een inkomen waarmee een menswaardig bestaan mogelijk is. Het is niet voldoende om deze beroepsgroepen tijdens toespraken de ruggengraat van de samenleving te noemen. Die waardering moet zichtbaar zijn in beleid, arbeidsvoorwaarden en perspectief. Ook de woningmarkt speelt hierin een belangrijke rol. Voor veel jongeren en gezinnen is een betaalbare woning steeds moeilijker bereikbaar. Wanneer huurprijzen bovendien worden gekoppeld aan Amerikaanse dollars of euro’s, terwijl inkomens grotendeels in Surinaamse dollars worden betaald, wordt de kloof nog groter. Wat voor toekomst biedt een land aan een jonge professional die wel een diploma en een baan heeft, maar na jaren werken nog steeds geen fatsoenlijke woning kan betalen?
Dat brengt ons bij het grondbeleid. Grond moet een middel zijn waarmee burgers hun toekomst kunnen opbouwen en mag geen instrument worden voor politieke beloning. Burgers mogen niet het gevoel krijgen dat hun kansen afhangen van politieke connecties of van de partij die op dat moment regeert. Een regeringswisseling mag evenmin betekenen dat iedere eerdere toezegging automatisch waardeloos wordt. De overheid moet betrouwbaar zijn en beleid moet boven partijpolitiek staan. Dat brengt ons bij een groter probleem en dat is het gebrek aan continuïteit. Te vaak begint Suriname na iedere verkiezing opnieuw. Nieuwe regeringen vervangen mensen, wijzigen plannen en zetten beleid van voorgangers opzij. Natuurlijk zijn correcties soms noodzakelijk, maar een land kan zich niet blijven ontwikkelen volgens een vijfjarige politieke kalender. Onderwijs, gezondheidszorg, woningbouw, infrastructuur en menselijk kapitaal vragen om een langetermijnvisie die regeringen overstijgt.
Juist met de verwachte olie- en gasinkomsten wordt die verantwoordelijkheid groter. Olie kan Suriname financieel meer ruimte geven, maar lost geen slecht bestuur op. Miljarden zullen niet automatisch zorgen voor betere scholen, voldoende verpleegkundigen of betaalbare woningen. Daarvoor zijn visie, deskundigheid, transparantie en discipline nodig. De grootste rijkdom van Suriname ligt uiteindelijk niet in goud, olie of gas, maar in de mensen die het land dragen. Daarom moet de vraag niet alleen zijn waarom mensen vertrekken, maar vooral waarom wij hen onvoldoende reden geven om te blijven. Als Suriname werkelijk wil profiteren van zijn toekomstige rijkdom, moet het investeren in zijn mensen, hun zekerheid en hun toekomst. Want wat hebben wij aan miljarden uit de olie-industrie als de verpleegkundigen, leerkrachten, technici en jongeren die Suriname moeten opbouwen, hun toekomst allang elders hebben gevonden?
The post ONZE MENSEN ZIJN NIET HET PROBLEEM, HET BELEID WEL ..