Ontwikkeling vraagt daden

door

INTERNATIONALE FINANCIERING MOET beter aansluiten op de kwetsbaarheden van landen als Suriname en hun bijdrage aan milieubescherming. Dat stelde minister Miquella Huur van Regionale Ontwikkeling tijdens het achttiende ministerieel forum voor ontwikkeling in Latijns-Amerika en het Caribisch Gebied (20-21 oktober) in Panama-Stad. Ze wees op de bijzondere positie van Suriname als bosrijk maar klimaatkwetsbaar land, dat onder meer te maken heeft met overstromingen, zeespiegelstijging en verzilting.

Huur stelde dat geen enkel land zelfstandig een veerkrachtige toekomst kan opbouwen en pleitte daarom voor internationale solidariteit. Ook wees de bewindsvrouw op het belang van sterke overheidsinstituten, effectieve decentralisatie en goed financieel beheer. Nationale ontwikkelingsdoelstellingen moeten bovendien beter worden afgestemd op districtsontwikkelingsplannen en overheidsbegrotingen.

Internationale solidariteit bepleiten terwijl je zelf bar weinig doet, is als vragen om een riem terwijl je niet eens een broek hebt om die mee op te houden

Allemaal mooi en waar. Maar wat doet de regering zelf om de ontwikkeling van vooral het binnenland daadwerkelijk die big push te geven? Internationale solidariteit bepleiten terwijl je zelf bar weinig doet, is als vragen om een riem terwijl je niet eens een broek hebt om die mee op te houden. Daarom dreigt de toespraak van Huur vooral voor de bühne te zijn.

Tegen deze achtergrond is het wijs – en zelfs veelzeggend – dat granman Albert Aboikoni een 35-jarig ontwikkelingsplan heeft gepresenteerd. Het heeft als motto ‘Samenwerking, eenheid en transformatie’ en moet richting geven aan de sociaaleconomische en culturele ontwikkeling van het Saamaka-volk in de periode 2027-2062. Het gaat onder meer om grondenrechten, onderwijs, gezondheidszorg, infrastructuur, drinkwatervoorziening, ondernemerschap en het behoud van cultureel erfgoed.

De boodschap is helder: niet langer afwachten, maar het heft in eigen hand nemen. Het verdient waardering en navolging dat de Saamaka-gemeenschap zelf haar toekomst wil uitstippelen. Het plan is een uitvloeisel van aanbevelingen van de Lio Kutu-bijeenkomsten van 2018 en 2026. Bij de voorbereiding werden het traditionele gezag der Saamaka, cultuurdeskundigen, professionals en wetenschappers uit Suriname en de diaspora betrokken. Aan draagvlak en eigen inzet ontbreekt het dus niet.

Maar des te meer aan geld, deskundigheid en externe samenwerking. Hier ligt nog steeds een cruciale taak voor gran lanti. Het 35-jarige plan mag geen vrijbrief zijn om te volstaan met mooie woorden. Vijftig jaar na het uitroepen van de staatkundige onafhankelijkheid blijft de ontwikkeling van het binnenland vooral steken in wenselijkheden, terwijl concrete daden schaars blijven. De overheid moet voorkomen dat ook dit inspirerende plan een papieren tijger blijft.

Uiteraard zijn de recente zonne-energiecentrales voor een reeks dorpen toe te juichen. Want zonder energie blijft ontwikkeling bij voorbaat ijdel. Zorgelijk is wel dat de overheid hiervoor (deels) haar hand heeft opgehouden. Dat een lokale gemeenschap nu zelf een langetermijnplan opstelt, is daarom bemoedigend. Overheid, omarm dit plan; het is u op een presenteerblad aangereikt.

Laat de komende 35 jaar geen periode worden van louter uitgesproken ambities, maar van daden. Dan is internationale financiering en solidariteit geen investering in een bodemloze put, maar de slagroom op de ontwikkelingstaart.