Ons wonderbaarlijk brein (8)

door

In deel 7 van de serie ‘Ons wonderbaarlijk brein’ zijn twee denkvragen gesteld die de lezer voor zichzelf moest beantwoorden. Vraag 1 luidde: ‘Kan iemand u blij of boos maken en omgekeerd?’ Als u beide met ‘ja’ heeft beantwoord, gaat u herexamen moeten doen. Vraag 2 was: ‘Kan u het gedrag van iemand aansturen of kan iemand u een bepaald gedrag laten profileren?’ Als uw antwoord was ‘nee’, dan krijgt u een voorwaardelijke ’10’ afhankelijk van de uitleg die u op dat antwoord geeft.

Tekst Richenel Ellecom

Beeld Getty Images/iStockphoto

Waarom kunt u iemand niet blij of boos maken? Of omgekeerd ook dat iemand u niet blij of boos kan maken. Waarom kunt u het gedrag van iemand niet aansturen en omgekeerd dat zij uw gedrag niet kunnen aansturen? Als u terugkijkt naar deel 7, waarbij iedereen zelf de prikkels die hij of zij opvangt in het milieu moet verwerken tot gedachten, gevoelens en gedrag, dan is het duidelijk dat deze niet van buiten uit kunnen worden aangestuurd.

“Er zijn veel personen die denken dat zij de gedachten, gevoelens en gedrag van anderen kunnen dirigeren of aansturen, door dwang, bedreiging of manipulatie”

De prikkels die de betreffende persoon, ziet, hoort, tast, ruikt of proeft, worden door hem of haar persoonlijk geïnterpreteerd. De prikkels komen wel van buiten, maar de verwerking die leidt tot het eindresultaat van het gedrag, is intern en des persoons. Dus iedereen is persoonlijk verantwoordelijk voor het gedrag dat hij/zij profileert.

Verspillen van energie om het gedrag van iemand anders aan te sturen

Er zijn veel personen die denken dat zij de gedachten, gevoelens en gedrag van anderen kunnen dirigeren of aansturen, door dwang, bedreiging of manipulatie. Het resultaat is vaak frustratie, verspillen van energie en het eindresultaat is niet bevredigend. Misschien heeft u dit zelf ervaren.

Waarom lukt deze benadering niet, zelfs als u duidelijke instructies geeft en zelf de mogelijke negatieve gevolgen heeft aangekaart? Als wij het proces van interpretatie van de sensorische prikkels en het mentale draaiboek dat in deel 6 is besproken goed bekijken, dan zien wij dat de invloed van alle verbale instructies die u geeft en de niet-verbale houding die u profileert eindigt bij het sensorische orgaan van de andere persoon.

Het moment dat de persoon, met wie u communiceert, de boodschap heeft gehoord, gezien of gevoeld, begint die met de verwerking van die prikkel(s). Vanaf dat moment zijn de gedachten, gevoelens en gedrag die uit de boodschap voortkomen geheel en al het product van het proces van verwerking van diens brein en daarop heeft de andere geen invloed.

Zelfs ouders die denken dat ze het gedrag van kinderen kunnen aansturen door slaan en bedreiging, merken dat het bijna onbegonnen werk is. Het kind kan uit vrees ogenschijnlijk voldoen aan de instructies van de ouders, maar het moment dat de ouders afwezig zijn of niet opletten, vervalt het kind in het oude gedragspatroon. Dit leidt vaak tot frustratie bij de ouders, die dan al te vaak overschakelen tot het toepassen van fysieke straffen, waarbij ze energie verspillen en de relatie met het kind(eren) verslechtert.

Het gevaar van het valse geloof dat het gedrag van anderen kan worden aangestuurd

Omdat de gedachten van anderen niet kunnen worden gelezen, zijn wij afhankelijk van de gedachten die ze uitspreken en de zichtbare handelingen die ze verrichten. Het gedrag van de persoon die wordt aangesproken kan alleen worden bijgesteld door zijn/haar eigen proces van gedachten, gevoelens en gedrag.

Tenzij de persoon in kwestie beslist mee te werken met het verzoek of de instructie, is het zichtbare gedrag slechts een dwang gedrag. Om de vrijwillige medewerking van de perso(o)n(en) te verkrijgen, moet de persoon vrijwillig concluderen dat het verzoek of instructie legitiem, noodzakelijk of ethisch is.

Wanneer de persoon die meent dat hij/zij het gedrag van anderen kan aansturen daarin niet slaagt, kan dit leiden tot geweld, omdat de persoon het vermeende gedrag niet wil of kan profileren.

We lezen vaak in de krant of zien op het nieuws over fysiek, seksueel of psychologisch geweld die wordt aangedaan aan de slachtoffers die de instructies van de geweldpleger niet opvolgen. Dit is het ultieme gevaar van het valse geloof dat mensen het gedrag van anderen kunnen aansturen.

Ik hoop dat degene, die dit artikel heeft gelezen, ernstig zal nadenken over het geloof dat hij/zij het gedrag van anderen kan aansturen zonder de medewerking van de persoon in kwestie.

*Mocht u vragen hebben dan kan u de schrijver contacten

Richenel Ellecom (899-6441/ramdas1947@yahoo.com), Psy.D., Dr.P.H., HSPP, is preventieve geneeskundige- en medisch voedingskundige specialist, alsook klinisch en forensische neuropsycholoog.