Onnatuurlijk

door

MONSIEUR JEANETTE / Christio Wijnhard

Weet je. Dat wat we als beschaving zien, of hebben leren zien, is eigenlijk tegennatuurlijk. Het onderdrukken van de natuur zien we als beschaving. Dan vinden we onszelf modern. Het vernietigen van de natuur idem. De mensen die in harmonie leven met de natuur, zien we als onbeschaafd. Zelfs onderontwikkeld. Vreemd genoeg gebeuren in die beschaafde wereld de meest onbeschaafde dingen. We zien het elke dag met onze eigen ogen. Op straat. In het nieuws. In ons eigen huis. In onze kerken. Ook op onze werkplekken.

Moderne arbeid is het meest onnatuurlijke dat wij doen als mens. De werkplek is een plek geworden waar niet alleen menszijn maar ook integriteit, eerlijkheid en oprechtheid ondergeschikt zijn aan het bedrijfsbelang. En als we heel eerlijk zijn, is het niet eens echt het bedrijfsbelang. Het dient het belang van de eigenaar en de CEO of manager. Verder is alles daaronder een pion in het kapitalistische spel waar wij allemaal geboren verliezers zijn. Het is de illusie van meerkeuze die maakt dat we denken dat we vrij zijn en het voor onszelf doen.

De vraag die we onszelf zouden moeten stellen: Is dit het? Te weinig staan we hierbij stil. We gaan in de werkethiek van het Westen ten koste van veel. Het gaat ten koste van onze gezinnen. Omdat we moeten werken, moeten we onze kinderen in vreemde handen laten. We brengen minder tijd door met onze geliefden omdat tijd geld is. Niet ons geld. Tijd is het geld van de werkgever. Klinkt misschien een beetje raar. Het is iets dat mij al een tijdje bezighoudt. Veel zaken die inherent zijn aan mens zijn, hebben geen plek op de werkvloer. Of zelfs in de maatschappij. Vooral als deze beschaafd is. Westers beschaafd.

Bijvoorbeeld. Elk jaar hebben we griepgolven. Tegenwoordig hebben we allerlei variaties daarop. Dus we worden ziek. Kunnen we niet veel aan doen. Toch is dat iets dat wordt meegenomen in het beoordelingsproces van een werknemer. Stel, we verliezen iemand. Een vader of moeder. Dan heb je recht op een beperkt aantal vrije dagen. Je wordt geacht ‘sterk te zijn’ op momenten waarop je eigenlijk niet sterk hoeft te zijn omdat je aan het rouwen bent. Lastig wordt het pas als je mensen verliest die meer voor je betekenen dan een vader of moeder. Rouwen daarom? Is je zaak! Op het werk verschijnen zul je.

Andere aspecten van mens-zijn die worden ontkend op werkplekken zijn onder andere de maandelijkse cycli van de vrouw. Heb jij even pech als je het dan wat zwaarder hebt dan anderen! Of wanneer iemand zich mentaal niet sterk voelt. Mental health days kennen we niet. Rekening houden met kinderen van medewerkers is zeldzaam. Die worden gezien als een last omdat ze het arbeidsproces van de vrouw verstoren.

We moeten ergens toch wel een onderbuikgevoel hebben dat iets niet klopt? Oh nee, dat hebben we leren negeren. Het is ons aangeleerd om ons leven als een piramide te zien. Niet met ons aan de top. Neeeee! Aan de top staan God, de koning of koningin, de president, een eigenaar of een CEO. We zijn geconditioneerd dit allemaal goed te vinden. En te geloven dat het zo hoort. Dat we pas mogen genieten na onze dood of na ons pensioen. Die twee liggen heel dicht bij elkaar. Dus je hebt een korte tijd om te genieten van jezelf, je geliefden en onze mooie wereld. De rest van de tijd dat je hier bent ben je aan het overleven in een systeem dat jouw menselijkheid ontkent. Je laat ploeteren met een gevoel van vreugde omdat je voorganger of CEO het wel goed heeft. Dankzij jou. Jij mag pas genieten als je bijna dood bent. Of na je dood. This does not make any sense. At all!

Trouwens, we moeten met pensioen omdat we aan het afkalven zijn. We gaan achteruit. Althans dat zeggen ze. Weet je wie ook achteruitgaan maar nooit met pensioen gaan? Die oelewappers aan de top van de piramide die wij dragen. Terwijl ze achteruit gaan, mentaal en fysiek, behouden ze posities waarbij ze kunnen beslissen over ons welzijn en hun welvaart. Kijk naar de meeste wereldleiders en veel politici in ons land. Slapend worden ze rijker. En wij zijn trots.

Ooit komen we tot inzicht en inkeer. Ik hoop dat we dan ons mooie Suriname, een jong land in wording en deel van de Nieuwe Wereld, echt een nieuwe en vooral betere wereld maken. Geen infuus voor de Oude Wereld. Want ook op globale schaal zijn landen als het onze de dragers van de piramide met het Westen aan de top. Alsof de natuur het zo bedoeld heeft.-.

christiowijnhard@gmail.com