Ongeloof

door

GANGA / Sharda Ganga

We vroegen ons af of we het wel goed hadden gehoord. We keken elkaar vol ongeloof aan toen bleek dat we het goed hadden gehoord, ik en de collega’s uit Antigua en Barbuda. Catherine uit St.Lucia keek ons, op haar beurt, vol verbazing aan. Wat was zo moelijk te begrijpen? Waarom zou ze jokken? Wat was zo uitzonderlijk aan haar verhaal?

Dat je overheid de rekeningen op tijd betaalt! Dat je je subsidie elke maand ontvangt! Dat je dat normaal vindt!

“Bijvoorbeeld over één zo een betaling die een hele regeerperiode heeft gewacht, tot er een wisseling van de wacht was”

We riepen het nog net niet in koor. Catherine kon ons niet begrijpen: het is opgenomen in de staatsbegroting dus hoezo zouden ze het niet gewoon automatisch overmaken naar ons? Wij leveren begeleiding en opvang voor slachtoffers van geweld, we hebben daar afspraken over op papier, dus waarom zouden ze niet gewoon hun betalingsverplichting nakomen?

We waren bij het onderwerp beland nadat de Antiguaanse collega vertelde dat er een overheidsdienst in een pand van haar zit. Zij had gedacht dat ze verzekerd zou zijn van een vast inkomen uit de huur, geld dat haar weer in staat zou stellen om te werken voor de gemeenschap via de vrouwenorganisatie die ze leidt. Ze wacht al een jaar op haar geld.

Ik heb ook verhalen te over. Bijvoorbeeld over één zo een betaling die een hele regeerperiode heeft gewacht, tot er een wisseling van de wacht was, de oude mensen weer aan het roer stonden, en ik door de nieuwe, maar eigenlijk oude mensen werd gevraagd iets te doen. Nou, ik ben nog niet betaald voor iets dat ik zoveel jaar geleden heb gedaan voor jullie, klaagde ik. Binnen een week stond het geld op mijn rekening.

De kronkel in dit verhaal is de definitie van ‘jullie’. Ik bedoelde met ‘jullie’, het ministerie dat me de opdracht had gegeven. Maar in Suriname is ‘jullie’ eigenlijk altijd de politieke partij die de dienst uitmaakt op dat ministerie.

De meeste verhalen over de wanbetalende overheid kent u ook. Subsidie aan kindertehuizen die op zich laat wachten bijvoorbeeld. Personeel dat niet uitbetaald kan worden. Tehuizen die geen geld ontvangen omdat ze niet zouden voldoen aan de eisen van de overheid. Maar het is dan dezelfde overheid die midden in de nacht op de deur klopt met het verzoek een piepjong slachtoffer van geweld met spoed op te vangen, want er is nergens anders om ze naar toe te brengen.

Toen was het Catherine’s beurt om ons aan te staren, ze kon zich er niets bij voorstellen. En hoewel ik weet dat ook op St Lucia er genoeg ellende is en er genoeg redenen zijn om niet blij te zijn met de gang van zaken, was ik stikjaloers op ze. Om te wonen in een land waar het heel normaal is als een overheid haar afspraken nakomt en er geen eerbetonen zijn, geen melkproducten die vernoemd worden naar een net aangetreden directeur, simpelweg omdat ze hun werk doen. Geen rituelen en ministersbezoeken omdat een school is geverfd, een brug gerepareerd, een vuilniston geplaatst.

Ik gun het ons allemaal. Maar of we daar ooit komen, zal toch vooral van onszelf afhangen.

gangadwt@gmail.com