Onderwijs brokkelt af

HET SURINAAMSE ONDERWIJS brokkelt langzaam maar zeker af. Een pijnlijkere conclusie is haast onmogelijk, maar helaas is geen woord van deze stelling gelogen. Veel van de problemen die er nu zijn, hebben te maken met een structurele verwaarlozing van het onderwijs en dan vooral de factor mens binnen het onderwijs.

Met een gevoel van nostalgie denken seniore leerkrachten, of zij die al enige tijd met pensioen zijn, terug aan de goede oude tijd. De tijd dat leerkracht of meester zijn een gewild beroep was en wijze mensen deze beroepen kozen en ook als wijs werden beschouwd binnen de samenleving. De tijd waarin leerkrachten nog in staat waren een Bruynzeelwoning aan te schaffen én een auto, en ook een studie voor hun kind te betalen.

Terwijl zij keihard werken voor een hongerloon, strijken parlementariërs en ministers — die tijdens hun verkiezingscampagne beloofd hadden hun loon te verminderen — in sommige gevallen namelijk wel tienmaal zoveel op

Helaas zijn die tijden voorbij. Niet zelden kiezen mensen voor het beroep van leerkracht als hun enige uitweg, omdat andere studies niet lukken. Vervolgens komen ze terecht op scholen waar de motivatie en structuur door omgevingsfactoren ver te zoeken zijn en moeten ze er meerdere banen op nahouden, want van één salaris kunnen ze niet leven.

Velen verlaten het land dan ook – vaak met de stille trom – om in het buitenland te gaan werken. De salarissen zijn daar beter en het vooruitzicht op huis en haard is vaak dé bepalende factor. Er is ook een enorme woede waar te nemen bij verschillende beroepsgroepen, en ook bij de leerkrachten. Terwijl zij keihard werken voor een hongerloon, strijken parlementariërs en ministers — die tijdens hun verkiezingscampagne beloofd hadden hun loon te verminderen — in sommige gevallen namelijk wel tienmaal zoveel op. Soms zonder zelfs te verschijnen en slechts van dienstreis naar dienstreis te gaan.

Dat de politiek de normale ambtelijke functies ook inkapselt, zorgt eveneens voor veel ongerief en oponthoud. Dat er in één keer een groep van acht topfunctionarissen op sleutelposities is bedankt binnen het Ministerie van Onderwijs, Wetenschap en Cultuur is ook onbegrijpelijk. Voor iemand als onderwijsminister Dirk Currie, die niet uit de ambtenarij komt, mogelijk geen enkel probleem. Maar elke leek die inzicht heeft in ambtelijke processen zou kunnen weten dat dit voor nog meer stagnatie zou zorgen.

De uitbarsting is dan ook niet uitgebleven. De Bond van Leraren bij het Technisch Onderwijs (BLTO), aan wie Currie onder meer had beloofd dat salarissen niet meer zo lang op zich zouden laten wachten, kwam vrijdag in actie. De belofte van Currie was niet ingelost en deze leerkrachten, die het kader moeten opleiden om in de spin-off van de olie- en gasindustrie werk te vinden, leggen het werk voorlopig neer. Aan al hun eisen moet voldaan worden voordat ze weer aan het werk gaan.

Het zal wijsheid en inzicht vereisen van zowel regering als vakbond om deze situatie ten goede te keren. Het Surinaamse kind dat hierdoor geen onderwijs krijgt, is weer de dupe. Hopelijk houdt president Jennifer Simons ook in dit geval woord. Haar lijfspreuk ‘ieder kind moet naar school’ moet zij ook hier zien waar te maken. Voorwaar geen makkelijke taak.