ONDERHOUD IS BEHOUD

door

Wat in 2019 als een veelbelovend project werd gepresenteerd, blijkt zeven jaar later een triest voorbeeld van wat gebeurt als onderhoud wordt genegeerd. De Student Housing Campus Village, bedoeld om studenten van de Anton de Kom Universiteit en andere hbo-opleidingen een comfortabele woonplek te bieden, verkeert anno 2026 in erbarmelijke staat.
De kamers, de cafetaria, de gym en de studieruimtes, waar studenten toen met trots hun intrek namen, zijn nu slechts een schim van hun vroegere glorie. Volgens een uitgebreid artikel dat onlangs verscheen in de Ware Tijd is de wasserij amper functioneel en van de 33 industriële machines werken er hooguit drie, en ook niet naar behoren. Keukens en andere faciliteiten liggen stil, terwijl studenten dagelijks moeten improviseren. De voorzitster van de Stichting Student Housing Campus Village, Megan Griffith, spreekt van aanzienlijk achterstallig onderhoud, een understatement als je ziet wat de inventarisatie van het nieuwe bestuur daadwerkelijk heeft blootgelegd.
Het is schrijnend dat juist studenten, die al worstelen met studielast, nu ook moeten zien om te gaan met gebrekkige huisvesting. Met ongeveer 340 bewoners is de capaciteit van de campus inmiddels uitgeput, waardoor nieuwe aanmeldingen worden uitgesteld. Het bestuur doet zijn best om de situatie te verbeteren, maar kan dit niet alleen. Fondsen moeten worden aangetrokken en een beroep wordt gedaan op de regering en parastatale bedrijven.
Toch ligt de grootste verantwoordelijkheid ook bij onszelf. De bestuursvoorzitter wijst terecht op het respectvol omgaan met faciliteiten: vernieling en slecht onderhoud zijn een verspilling van investeringen die de studentengemeenschap ten goede zouden moeten komen. Maar verantwoordelijkheid mag niet enkel op studenten worden gelegd. Het structurele probleem is het jarenlang negeren van onderhoud en het ontbreken van een robuust beheersysteem dat de campus op peil houdt.
De Campus Village had een baken kunnen zijn voor studentenhuisvesting in Surina-me, maar dreigt nu een waarschuwing te worden voor wat er gebeurt als onderhoud wordt genegeerd. Onderhoud is geen luxe, het is behoud. Zonder structurele investeringen, een duidelijk onderhoudsplan en een cultuur van respect voor publieke middelen, blijft dit soort projecten gedoemd te mislukken – en zijn het uiteindelijk de studenten die daarvoor de prijs betalen.
De vraag die resteert, is of de overheid en betrokken instanties eindelijk hun verantwoordelijkheid willen nemen, voordat de Campus Village volledig wegzinkt in verval. Want één ding is zeker: een student in een kapotte kamer kan niet optimaal studeren, en een samenleving die haar jonge talenten niet beschermt, betaalt daar vroeg of laat de prijs voor.  Onderhoud is behoud. We kunnen niet enkel projecten opleveren en daarna niet meer omkijken naar wat we hebben gemaakt. Is het iets typisch Surinaams dat we telkens wachten op de overheid om iets te doen?
Waarom lukt het ons niet om mooie, nieuwe dingen te hebben die duurzaam blijven? Het is moeilijk te begrijpen waarom het zover moest komen en waarom er niet eerder aan de bel werd getrokken. Pas wanneer bijna alles kapot, verwaarloosd en verloren is gegaan, maken we er een drama van.
Terwijl de studenten die er wonen, kleine dingen zelf hadden kunnen oppakken: een tjap, een hark, minimaal onderhoud, dat had al veel geholpen. Onderhoud is een gedeelde verantwoordelijkheid; wachten tot alles instort, is een dure en onnodige vergissing.
Campus Village laat zien dat zonder structurele zorg, planning en betrokkenheid van iedereen – overheid, bestuur en gebruikers – zelfs de meest veelbelovende projecten hun glans verliezen. Onderhoud is behoud en dat besef moet eindelijk centraal staan voordat het volgende mooie project dezelfde weg opgaat.
The post ONDERHOUD IS BEHOUD ..