OM ONAFHANKELIJK MAAR NIET ONFEILBAAR

Het Openbaar Ministerie schijnt het onderscheid niet te kunnen maken tussen het assembleelid Somohardjo en de verdachte Somohardjo. In een persbericht, bedoeld om het standpunt van het instituut toe te lichten ten aanzien van het informatieverzoek van het assembleelid over etniciteit, statistieken en het vervolgingsbeleid, bijt het instituut flink van zich af met een grove herhaling van zetten, en wel op exact die onderdelen waarin de brief aan het assembleelid de grenzen van de ongrondwettelijkheid reeds opzocht.
Ten eerste neemt het Openbaar Ministerie wederom de gelegenheid om de persoon Somohardjo, in hoedanigheid van het onderwerp van onderzoek en vervolging door het instituut, centraal te stellen en de status van diens onderzoek uitgebreid ter sprake te stellen. Hiertoe heeft noch het instituut van De Nationale Assemblee, noch het assembleelid zelf aanleiding gegeven. Het object van het verzoek en het subject van het onderzoek zijn niet hetzelfde en niet eens gerelateerd. Door eerst in correspondentie het signaal af te geven dat de afzender voor het OM belangrijker is dan de boodschap en dat thans met staatsmiddelen publiekelijk te herhalen, gooit het Openbaar Ministerie de onafhankelijkheid, waarop zij zich in dezelfde adem beroept, volkomen te grabbel. Vervolgens stelt het Openbaar Ministerie met zoveel woorden, in reactie op een vraag van een assembleelid, dat zich daarbij niet alleen beroept op het enqueterecht en de onderzoeksplicht van het instituut, maar ook op diens persoonlijke bevoegdheid, ten onrechte: “Het recht om informatie te verzoeken betekent echter niet dat alle gevraagde gegevens zonder meer worden verstrekt. Bij de beoordeling van dergelijke verzoeken dient rekening te worden gehouden met de aard en de beschikbaarheid van de informatie, de omstandigheden van het verzoek en de toepasselijke wettelijke kaders”. Voor een grondwettelijke bewaker van de constitutionele orde geeft deze overweging blijk van een stellige misvatting. Het instituut is onafhankelijk, maar niet onfeilbaar. Het is juist het toepasselijke wettelijke kader dat het instituut ertoe verplicht om, wanneer het vervolgingsbeleid in het licht van het gelijkheidsbeginsel en het verdragsrechtelijke verbod op discriminatie ter sprake komt, helderheid te verschaffen zodra daarom wordt verzocht. Dit geldt temeer gezien de keuze van het instituut zelf om regelmatig etniciteit aan de orde te stellen in berichtgeving, processtukken en verslaglegging. Voor zover er naar het oordeel van het Openbaar Ministerie omstandigheden aanwezig zijn om de vragen niet concreet te beantwoorden, staat het instituut vrij deze omstandigheden gemotiveerd te benoemen en te verzoeken om de informatie in een besloten vergadering te verschaffen, hetzij vanwege de gevoelige aard daarvan, hetzij vanwege veiligheidsaspecten. Wat echter nimmer aan de orde kan zijn, is een eigendunkelijk besluit om de informatieverschaffing ten aanzien van het vervolgingsbeleid in algemeenheden te wikkelen. Het Openbaar Ministerie heeft enige beleidsruimte in de keuze van welke zaken te vervolgen, welke middelen bij de vervolging aan te wenden en welke handhavingsdoelen prioriteit te geven. Het Openbaar Ministerie heeft geen enkele beleidsruimte of beoordelingsvrijheid bij het al dan niet beantwoorden van vragen van volksvertegenwoordigers die toezicht houden op het door haar gevoerde beleid, in de bredere sociaal-maatschappelijke context, aan de hand van cijfers die wel degelijk beschikbaar behoren te zijn. Zij dient, in geval er zwakheden, ongelijkheden of gevoeligheden uit die cijfers mochten voortvloeien, deze concreet en transparant te erkennen en een aanpak ter verbetering voor te houden aan de maatschappij, via de volksvertegenwoordiging en de volksvertegenwoordiger van wie de vraag afkomstig is. Te meer daar de volksvertegenwoordiger die de vraag gesteld heeft, lid is van de vaste commissie van Justitie en Veiligheid en het toezicht op het instituut van het Openbaar Ministerie dus binnen diens portefeuille en parlementaire verantwoordelijkheid valt, namens de volksvertegenwoordiging en uiteindelijk het electoraat. Waar het Openbaar Ministerie afsluit met het benadrukken van zijn onafhankelijkheid, wijst dit medium, namens het Surinaamse volk en de constitutionele orde, die onze gezamenlijke verantwoordelijkheid is, op de institutionele en persoonlijke feilbaarheid. Waar gewezen wordt op de onpartijdigheid, worden daar nu vraagtekens bij geplaatst, omdat Somohardjo en zijn status als partij als rechtssubject besproken zijn op een hoogst ongepast moment en hoogst ongepaste wijze. En waar een beroep op zorgvuldigheid en op de juistheid en volledigheid van informatie de afsluiter van het persbericht vormt, constateert dit medium een schrijnende ironie. Het is namelijk het instituut dat, door te weigeren de volledige informatie te verstrekken zoals door het lid verzocht, en door die weigering te vergoelijken aan de hand van een verkeerde toepassing van normen binnen het grondwettelijk bestel, afbreuk doet aan de volledigheid van de informatie en daarmee een zuiver publiek debat over zijn functioneren, aan de hand van de door het instituut zelf aangekaarte ‘juistheid’, in de weg staat.
The post OM ONAFHANKELIJK MAAR NIET ONFEILBAAR ..

...