Olie en de honden

ROZENGEUR / Gerold Rozenblad

Je moet onder een steen leven om niet te weten dat over twee jaar dramatische veranderingen op komst zijn. Olie…! Olie! Alles wat de klok slaat is Oil and Gas. Schoolprogramma’s worden opgezet en omgezet, waardoor straks jongeren opgeleid kunnen participeren. Bedrijvenorganisaties mobiliseren en organiseren, want maximalisering van inkomsten is een zegen. Landbouw wordt opgekrikt, want de expats willen goed eten. Alles en nog eens alles is Oil and Gas.

Alsof wat we doen we niet al hadden moeten doen, wilden we onze nationale productie en de kwaliteit daarvan opkrikken. Maar als het onder de noemer van Oil and Gas gebeurt, heb ik er geen moeite mee. Zolang we maar een verbeterde en vooral diverse economie uit de grond kunnen stampen heeft alles mijn zegen.

“Als het bij de VHP tegenvalt, kan voor vertier mogelijk worden gekeken naar de partij van Tante Jenny”

Nou, alles? Niet wat er politiek gebeurt. Want ook daar blijkt alles Oil and Gas te zijn. En dan heb ik het niet over de beleidsmakers en onze Oil and Gas-minister die Suriname 2.0, 3.0 en mogelijk 4.0 ziet aankomen.

Ik heb het over het gerommel binnen politieke partijen dat nu al de kop opsteekt. Normaal hoor je niet zo vroeg over binnenskamers gekibbel over machtsposities. Maar Oil and Gas blijkt ook daar als een enorme katalysator te werken.

Met als meest opvallende de VHP. Voor het eerst in eeuwen lijkt het uitgesloten dat weer eens een consensuslijst wordt gefrommeld voor de bestuursverkiezing. Deze keer is het menens. Onze ‘herdershond’ heeft zich kandidaat gesteld. En de man wordt ondersteund door niet de eerste de beste, andere (om in dezelfde termen te blijven) rashonden. Een dalmatiër, een collie en zelfs de partij rottweiler hebben hem steun toegezegd. Dat zou genoeg moeten zijn, zeker als de rashonden in dezelfde kennel zitten.

Helaas. Pitbull Asis ontbreekt. Die verklaarde in het weekend met zijn eigen lijst te komen en wordt kennelijk de grote tegenhanger van de herdershond. Wie Asis kent, weet dat die als een echte pitbull sedert de tijd van Papa Lach zijn tanden in één van de poten van de voorzittersstoel had geplant. Ze gooiden water op de man, schopten hem, maar als een echte pitbull liet hij niet los.

Hij heeft kennelijk geen rashonden in zijn kennel, maar volgens Asis wordt het pleit beslecht door de gewone oso dagu. Dus kunnen we ons voorbereiden op een echte dog fight in de door Chan gecreëerde bloementuin.

Als het bij de VHP tegenvalt, kan voor vertier mogelijk worden gekeken naar de partij van Tante Jenny. Want daar wordt ontevreden gegromd. Zo erg dat iemand zelfs de parij verliet. Met de staart tussen de benen, zou je willen zeggen. En had ik gedacht, nadat hij bij Limbo duister deed over zijn toekomst.

Hij gaat dus toch daadwerkelijk zijn eigen partij oprichten. Dat werd verklaard door die ene mevrouw die ervaring heeft met politieke mislukking, maar namens ons allen hem wel de oren van het lijf wil vragen. Zij ziet geen heil in de man zijn plannen en wil hem daarover stevig in de kuiten bijten.

Ook hierover bleef ik sceptisch, totdat een andere mevrouw die alleen over zeer serieuze zaken haar mening geeft op de proppen kwam en die ene van wat duiding diende. Kijk, toen ging ik rechtop zitten. Het wordt dus ook aan deze kant serieus, dacht ik. Immers, die man zal veel van zijn volgelingen uit de gelederen van Tante Jenny willen halen.

We kunnen dus niet worden teleurgesteld. Er komt een dog fight. Linksom of rechtsom. Want die olie, die maakt mensen hondsbrutaal!

roziegeur@gmail.com

...