NVB en de politiek

door

DOOR POLITIEKE BEMOEIENIS zijn mensen in het Boven-Surinamegebied grotendeels verstoken van openbaar vervoer over water. Het Nationaal Vervoerbedrijf (NVB) wordt sinds de oprichting in 1997 beheerst door partijloyalisten, afhankelijk van welke partij (en) aan de macht is/zijn. De directie lijkt niet in staat het probleem op te lossen en de dorpelingen van verschillende woongemeenschappen in het binnenland nemen zelfs het woord ‘incompetent’ in de mond.

Terwijl mensen in Paramaribo en omgeving een redelijk aanbod aan openbaar vervoer hebben, zijn de landgenoten in het binnenland – met name Boven-Suriname – aangewezen op het overheidstransport over water, maar dit loopt (grotendeels) vast door politieke bemoeienis.Op regeringsniveau moet een besluit worden genomen om de situatie recht te trekken, waardoor de dorpelingen verzekerd kunnen zijn van goed vervoer.

Er circuleren lijsten met namen van personen die door het NVB zouden zijn aangesteld om het vervoer te verzorgen, maar de dorpelingen kennen hen niet, in elk geval niet als booteigenaren. De gedupeerde mensen voeren aan dat de mensen die genoemd worden, worden betaald, terwijl zij niet varen. Dit is een ernstige beschuldiging en een onafhankelijk onderzoek moet worden gedaan om de waarheid boven tafel te krijgen. Als de bewering waar blijkt moet niet geschroomd worden om gepaste maatregelen te nemen.

De vraag mag gesteld worden waarom niet periodiek een aanbesteding wordt gehouden waarbij iedereen op basis van vastgestelde normen mag deelnemen en dat uiteindelijk onafhankelijk wordt berslist aan wie welke route wordt toegewezen. Het gedoe dat na elke regeringswissel ontstaat kan hiermee worden voorkomen.Belangrijk is ook om serieus aandacht te schenken aan de werkomstandigheden van het NVB-personeel bij het knooppunt Atjoni, van waaruit boten vertrekken. Het personeel is ondergebracht in een omgebouwde container en heeft geen sanitaire voorziening. Vanuit de werkplek heeft men geen of niet voldoende uitzicht op wat op de rivier gebeurt. De controle laat te wensen over. Het sturen van twee controleurs elke dag vanuit Paramaribo naar naar Atjoni lijkt zinloos, omdat wanneer zij daar aankomen de boten al zijn uitgevaren. De controle moet geschieden in de vijf ingestelde regio’s die elk een aantal dorpen omvatten en het is logisch dat dààr permanente controleposten worden ingesteld.

Los van het voorgaande lijkt het dienstig dat het bootvervoer in het binnenland wordt doorgelicht en geordend, omdat er voortdurend – vooral rond schoolvakanties – problemen ontstaan voor het vervoer van leerkrachten. Dit leidt tot ontregeling van het onderwijs en uiteindelijk tot leerachterstand bij kinderen.-.