Nostalgie

door

ROZENGEUR / Gerold Rozenblad

Het kwam langs op de FB-pagina van een bekende influencer of contentmaker (ik weet niet hoe zij zichzelf identificeert) en liet me dromen. De mevrouw toonde beelden van een open gelegenheid midden in de binnenstad waar zij op zaterdagavond een afspraak had om te gaan uit eten. Sedert de plek werd geopend, had ik plannen die te bezoeken, maar het is er (nog) niet van gekomen. Echter, de beelden maken dat het niet lang meer zal duren. Een hang-out in de binnenstad? Ik moet diep in mijn verleden graven.

Maar gelukkig ben ik oud genoeg om herinneringen te hebben aan een volle binnenstad in de avond. Koopavond! Vrijdagavond was de binnenstad traditioneel vol, want er was koopavond. Of er veel werd verkocht, weet ik niet. De snackbars en zo hadden top momenten, maar of andere zaken werden verhandeld weet ik echt niet meer.

“De binnenstad lijkt na brand op brand ondertussen op een slecht onderhouden gebit“

Maar vrijdag was wel de avond waarop jij je als jongeman ging vergapen aan het vrouwelijke schoon en de tegenpartij flink de gelegenheid nam om te flaneren. En als het vrijdagavond niet kon, geen nood. De zaterdagmorgen was mogelijk nog drukker. Dat alles is vervlogen.

Ook online, maar dan op Starnieuws, las ik dat we ondertussen in Paramaribo vijfhonderd landlopers hebben. Een herontdekte term die onderdak biedt aan daklozen, junks en alles daartussen. Mijn broek zakte af.

Als al dat landlopende volk in één keer op een vrijdagavond of zaterdagmorgen in de Domineestraat rondloopt, zou je willen denken dat de tijden van weleer terug zijn. Maar het is het deel van het volk dat de stad overnam, nadat al het andere leven eruit werd geperst.

De resultaten liggen er. De binnenstad lijkt na brand op brand ondertussen op een slecht onderhouden gebit. Verschillende van de branden komen door vuurtjes die worden gestookt door het landlopende volk. Overal zijn er nu open plekken. En net als tanden schijnen de gebouwen, althans de meeste, niet te herrijzen.

Minister Harish Monorath van Justitie en Veiligheid kon enkele tientallen van de landlopers van de straat halen, maar zoals hij het zelf zei is dit niet echt het vakgebied van zijn ministerie. Ook al is de stad met elke landloper minder een stuk veiliger.

Ooit had onze nationale sociale ziel, Louis Vismale, voorbereidingen getroffen en geopperd overheidssteun te krijgen om ergens aan de rand van de stad een oord op te zetten waar landlopers kunnen worden opgevangen en zoveel als mogelijk geresocialiseerd. Volgens mij was het aan dovemansoren, want ik hoorde er niets meer van.

Naar blijkt is het probleem als een gezwel niet minder, maar juist groter geworden. Daarom zullen, denk ik, net als ik, velen zich afvragen of de ondernemer die de bovengenoemde uitgaansplek opzette roekeloos is; dapper, optimistisch of een vooruitziende blik heeft.

Trouwens, die twee laatste moet je hebben als ondernemer. Immers, het laatste dat je wil is dat zoals op veel plaatsen al gebeurt, je bij vertrek gedwongen ‘parkeergeld’ moet betalen. Of erger nog, een deel van je voertuig ontbreekt.

Ik bedoel maar, als we de nostalgie van vroeger willen doen herleven, zal het behoorlijk wat voeten in de aarde hebben. Wat dat betreft was de actie van Monorath maar een kleine eerste stap.

roziegeur@gmail.com