Norm

door

MONSIEUR JEANETTE / Christio Wijnhard

De laatste tijd heb ik het nieuws niet echt aandachtig gevolgd. Af en toe las ik wat artikelen. Soms zag ik wat voorbij komen. Weer gezeur, dacht ik dan. Daarmee was voor mij de kous af. Dat kwam natuurlijk omdat ik met mijn gezondheid bezig ben geweest. En het verwerken van het verlies van mijn stilgeboren zoon. Onderdeel van het verwerken was het lezen van het boek Lege Handen, Lege Buik. Het is een boek geschreven door Annegriet Wijchers. Daarin doet zij haar verhaal en trekt een lijn naar haar ervaringen in de zorg.

De eerste hoofdstukken waren vrij pijnlijk om te lezen. Hoewel haar verhaal zich tien jaar geleden afspeelde, waren sommige gebeurtenissen letterlijk hetzelfde als wat ik ervaren had. De verschrikkelijke manier van communiceren. Het gebrek aan empathie. Het gebrek aan begrip voor de man. De bizarre opmerkingen van omstanders. Het deed me pijn om te lezen dat men in de zorg soms bewust mensen pijn lijkt te doen.

“Wederom wordt gevraagd om verhoging. Meer geld gun ik een ieder. Wel vraag ik me af of het niet eens tijd wordt om er iets tegenover te stellen”

Soms vraag ik me af of het geen opzettelijke pesterij was. Gewoon omdat we uit Nederland komen. Dat we dan maar even goed aangepakt moesten worden. Men denkt soms, of vaak, dat je een leven hebt vol privileges vanwege dat paarse boekje. Of die witte huidskleur. Dat hoeft niet altijd zo te zijn. En is zeker geen reden om anders te worden behandeld. Ook dat is namelijk discriminatie. En ja, discriminatie is fout. Ook al zien we dat er landen, zoals Nederland en de Verenigde Staten, zijn die het tegenwoordig proberen te normaliseren. Laten we dat niet doen in ons mooie land!

Toch zijn er tijdens mijn ziekenhuisbezoeken ook zaken goed gegaan. De bijeenkomsten van De Zonnebloemen zijn heel waardevol geweest. Ook mijn laatste bezoek aan de MDL-specialist was een bijzonder prettige ervaring. Terwijl er niets leuks is aan een gastroscopie. Wat zo’n ingreep minder onprettig maakt, is als je goed wordt opgevangen. Dat men je rustig vertelt wat er gaat gebeuren. Dat men inspeelt op vragen die je stelt. Goed, kundig en professioneel door het proces begeleid worden, is een pré in de zorg. Lachend ben ik daar weggegaan. Wellicht ook een bijwerking van de narcose. Jammer genoeg is die prettige behandeling geen norm. Zijn er in  ons land wel normen? En als ze er zijn, houden we ons er wel aan?

Een van de berichten die ik voorbij zag komen, ging over de leerkrachten. Wederom wordt gevraagd om verhoging. Meer geld gun ik een ieder. Wel vraag ik me af of het niet eens tijd wordt om er iets tegenover te stellen. We komen namelijk niet vooruit wanneer we mensen blijven belonen voor zaken die niet op norm zijn.

Laten we kijken naar ons taalniveau. Mi gado, we kunnen nauwelijks lezen of schrijven. Het is bijna pijnlijk om te zien hoe mensen die ‘zijn klaargestoomd voor de maatschappij’ zich niet eens kunnen redden op de arbeidsmarkt. Omdat hun taalniveau bar slecht is. Dat is wel een product dat is afgeleverd door de leerkrachten die weer vragen om meer geld. Een extra beloning waar niet echt voor gepresteerd is.

Ik vind dat iedereen een prettig leven moet hebben. Daar hoort genoeg geld ook bij. Om rond te kunnen komen en nog leuke dingen te kunnen doen. Toch dring ik erop aan dat we ons werk overal serieuzer gaan nemen. Wellicht zou het helpen als we de welvaart wat beter verdelen. Want ook daar bij het fort kunnen ze er een handje van. Meer geld vragen. Meer geld krijgen. Meer werk? Ho, maar. Het werk dat sowieso al gedaan moest worden? Ka! Tja. Goed, gezondheidszorg en onderwijs. Twee sectoren die vanwege economische omstandigheden regelmatig vragen om marktconforme lonen. Prima. Maar laten we alstublieft de te leveren diensten dan ook marktconform maken. Marktconform en alles op norm!.

christiowijnhard@gmail.com