NOG VIJF WEKEN LOADSHEDDING?

Nog ongeveer vijf weken loadshedding, mogelijk zelfs tot eind november. Voor huishoudens, ondernemers en bedrijven betekent dit opnieuw plannen, aanpassen en rekening houden met een elektriciteitsvoorziening die niet betrouwbaar is. De minister van Natuurlijke Hulpbronnen, David Abiamofo, heeft in De Nationale Assemblée toegelicht, waarom de stroomonderbrekingen voorlopig noodzakelijk blijven. Maar hoe lang kan een land blijven functioneren met een elektriciteitsvoorziening die de vraag niet aankan? De cijfers spreken voor zich. Bij extreme hitte kan de elektriciteitsvraag oplopen tot 296 megawatt, terwijl de beschikbare productiecapaciteit tussen 274 en 291 megawatt ligt. Zelfs wanneer alle beschikbare eenheden functioneren, kan er dus een tekort ontstaan. Valt bovendien een centrale uit door een storing of noodzakelijk onderhoud, dan neemt de druk verder toe. Dat onderhoud noodzakelijk is, valt niet te betwisten. Installaties kunnen niet eindeloos blijven draaien zonder preventief onderhoud. Maar juist daarom dringt zich een andere vraag op: waarom is de beschikbare productiecapaciteit zo kwetsbaar dat regulier onderhoud direct gevolgen heeft voor de stroomvoorziening van de samenleving?
De regering kijkt naar verschillende uitbreidingen. De zesde productie-eenheid bij Afobaka moet ongeveer 30 megawatt extra capaciteit opleveren. Daarnaast zijn er plannen voor 34 megawatt extra thermische capaciteit bij Staatsolie Power Company Suriname, een zonne-energieproject van 28 megawatt en mogelijke uitbreiding van de EBS met nog eens 100 megawatt. Op papier klinkt dat veelbelovend. Maar plannen, overleg en aangekondigde investeringen zijn nog geen elektriciteit die vandaag uit het stopcontact komt. Voor thermische centrales moet rekening worden gehouden met een voorbereiding en uitvoering van twee tot drie jaar. De samenleving krijgt dus te horen dat er aan oplossingen wordt gewerkt, terwijl zij op korte termijn opnieuw de gevolgen van het tekort moet dragen.
Hoe realistisch zijn de aangekondigde tijdlijnen? Welke projecten zijn daadwerkelijk gefinancierd, welke bevinden zich nog in de voorbereidingsfase en wanneer kunnen zij aantoonbaar bijdragen aan een stabielere stroomvoorziening? En waarom wordt de samenleving niet periodiek geïnformeerd over de voortgang, de kosten en de verwachte oplevering van deze projecten?
Wie betaalt de prijs?
Loadshedding is meer dan een tijdelijk ongemak. Kleine ondernemers kunnen klanten en inkomsten verliezen, bedrijven moeten hun productie aanpassen en huishoudens worden geconfronteerd met extra kosten voor alternatieve stroomvoorziening. In een warm klimaat is elektriciteit bovendien niet uitsluitend een luxe, maar ook van belang voor comfort, voedselbewaring, communicatie en het functioneren van dagelijkse voorzieningen. Dat ziekenhuizen, waterstations en de luchthaven bij geplande afschakelingen zoveel mogelijk worden ontzien, is noodzakelijk. Maar ook buiten deze instellingen zijn er mensen en bedrijven die afhankelijk zijn van een betrouwbare stroomvoorziening. Hoe wordt rekening gehouden met de economische schade en de extra lasten die burgers en ondernemers door de onderbrekingen ondervinden? Daarnaast verdient de mededeling dat Suriname op grond van een overeenkomst 30 megawatt aan Rosebel Gold Mines moet leveren nadere toelichting. Welke gevolgen heeft deze verplichting voor de beschikbare capaciteit en de planning van de elektriciteitsvoorziening? Op basis van de verstrekte informatie kan niet worden geconcludeerd dat deze levering de oorzaak is van de loadshedding, maar de verdeling van schaarse capaciteit verdient wel transparantie.
Tijd voor verantwoording
De huidige situatie laat zien dat de elektriciteitsvraag en de beschikbare productiecapaciteit onvoldoende op elkaar aansluiten. Dat vraagt om meer dan het aankondigen van nieuwe centrales en zonne-energieprojecten. Het vereist een heldere planning, tijdige investeringen, degelijk onderhoud en open communicatie over wat wel en niet haalbaar is. De bevolking hoeft niet te verwachten dat iedere storing onmiddellijk kan worden voorkomen. Wel mag zij verwachten dat de verantwoordelijke instanties lessen trekken uit terugkerende problemen en voorkomen dat tijdelijke tekorten telkens opnieuw tot langdurige onzekerheid leiden. Hoe vaak moet de samenleving zich nog aanpassen aan een tekort dat met investeringen en planning structureel moet worden aangepakt? En wie legt straks verantwoording af als de aangekondigde uitbreidingen vertraging oplopen? Een betrouwbare elektriciteitsvoorziening is een basisvoorwaarde voor economische ontwikkeling en een normaal dagelijks leven. Zolang de samenleving vooral te horen krijgt hoe lang de stroomonderbrekingen nog zullen duren, zonder voldoende duidelijkheid over concrete resultaten en deadlines, blijft de belangrijkste vraag onbeantwoord: wanneer kan Suriname rekenen op een elektriciteitsvoorziening waarop burgers en bedrijven daadwerkelijk kunnen vertrouwen.
The post NOG VIJF WEKEN LOADSHEDDING? ..

...