DE SNIJD / Armand Snijders
Lieve landgenoten: het is eindelijk zover! Een Surinamer komt binnenkort voor het eerst in aanmerking voor de prestigieuze Nobelprijs! Dit is geen grap maar echt waar. En wel die voor de Geneeskunde. Die wordt sinds 1901 jaarlijks uitgereikt aan iemand die de wereld heeft verbeterd door een ontdekking, uitvinding of daad op het gebied van de geneeskunde. Het kleinood, waar een aantrekkelijk bedrag aan is verbonden, wordt toegekend aan onze eigen, onvolprezen minister André, die is belast met onze volksgezondheid.
Waar heeft deze paarse hoogvlieger deze eer aan te danken, zult u zich afvragen. Dat zal ik u vertellen. Hij is onlangs, al na een jaar ministerschap, tot de conclusie gekomen dat onze gezondheidssector een gebrek heeft aan zo ongeveer alles – vooral geld – en dat “ingrijpende hervormingen” onvermijdelijk lijken.
“Met engelengeduld werd de behandeling, die doorgaans nog geen minuut duurt, na een kwartier succesvol voltooid”
Dat is toch de ontdekking van de eeuw waar hij voor moet worden gelauwerd? Amar en al die andere twijfelachtige voorgangers van hem hebben er altijd een potje van gemaakt en dit nooit opgemerkt. Dat is toch echt schandalig! Dus laten we massaal tickets boeken naar de Noorse hoofdstad Oslo om de uitreiking bij te wonen.
Want André’s boodschap, die mede tot stand kwam dankzij een werkgroep van noeste werkers, kwam als donderslag bij een kraakheldere hemel. Immers, het onbenullige Surinaamse volk wist nog helemaal niet dat ze daardoor al jaren geconfronteerd wordt met overvolle wachtkamers, veelal chagrijnig zorgpersoneel, regelmatig gesloten afdelingen en diensten en haperende medische apparatuur die doorgaans levens zouden moeten redden.
En ook niet dat sommige specialisten vooral geïnteresseerd zijn in – en bij wijze van spreken – een orgasme krijgen van de heilige garantiebrieven die patiënten moeten meebrengen. Veel meer dan in de gezondheid van hun cliënten zelf. Immers, hun vette fourwheeldrives voor zichzelf, eventuele parters en kinderen moeten ook worden bekostigd. Om maar te zwijgen over de buitenlandse vakanties – liefst op exotische stranden met wuifende palmen – en hun luxe levensstijl.
Overigens, dat laatste vertelde André niet, maar dat is hem vergeven. Hij heeft als hardwerkende man al zoveel aan zijn hoofd, dus de medische maffia aanpakken is van latere zorg. De regering werkt eerst aan een nieuw pakket van financiële en sociale voorzieningen om verpleegkundigen in het land te behouden.
Dat is toch op zijn minst zo belangrijk en is al door menig regering beloofd, maar André gaat daar nu echt voor zorgen. En naast een aangepaste loonstructuur moeten betere huisvesting, gunstige leningen en verbeterde werkomstandigheden voorkomen dat steeds meer zorgwerkers hun toekomst buiten Suriname zoeken.
Het is toch een hele geruststelling dat er nu spijkers met koppen worden geslagen en dat je als patiënt niet af en toe een verpleegkundige aan je bed hebt staan van wie je denkt dat die je het liefst rechtstreeks naar het mortuarium wil rijden in plaats van goede zorg geven. Of dat je in dat regelmatig niet-gekoelde lijkenhuis belandt omdat vanwege “onvoorziene omstandigheden” een halve of hele afdeling er uit ligt. Bijvoorbeeld dat er geen operaties kunnen worden uitgevoerd. Lekker handig als je net met een gesprongen appendix ligt te spartelen.
Trouwens, ik las enkele weken geleden dat het Eye Care Centre van het Academisch Ziekenhuis Paramaribo patiënten met een netvliesloslating niet meer kan behandelen vanwege kapotte apparatuur. Het gevolg is dat patiënten het risico lopen om permanent blind te worden. Sommigen reizen dan op eigen kosten naar het buitenland af om zich daar te laten behandelen. Echter, velen hebben die ‘luxe’ – en het geld – daar niet voor en kunnen alleen maar hopen dat zij niet blind worden.
Ook sommige laserbehandelingen zijn niet mogelijk, eveneens vanwege defecte apparatuur. Dat komt door achterstallig onderhoud, stelt de vakgroep Oogheelkunde. Ik heb dat eind vorig jaar al aan den lijve ondervonden. Ik moest na een operatie om de gevolgen van een oogbloeding te herstellen nog ‘even’ worden gelaserd om de kans op een nieuwe bloeding te minimaliseren. Overigens, dat laseren is een nagenoeg pijnloze handeling en zou zo moeten zijn gepiept, dus daar is niets engs aan – voordat u twijfelt om verder te lezen uit vrees voor smeuïge en smerige details.
Het laserapparaat waar die handeling mee werd verricht, werkte perfect. Maar de arts in kwestie kreeg het tweede apparaat waarmee het bewuste oog aansluitend moest worden schoongelaserd niet aan de praat. Om een lang verhaal kort te maken: ik werd onverrichterzake naar huis gestuurd met de mededeling dat ik hoogstwaarschijnlijk binnen een maand zou worden gebeld voor een andere afspraak, want dan zou er hoogstwaarschijnlijk een nieuw laserapparaat zijn. Ondertussen had ik permanent een waas voor mijn oog. Een maand werd twee maanden en toen drie, maar het telefoontje kwam niet. Na wat vriendelijk aandringen kwam uiteindelijk de verlossende app dat ik kon komen.
Toen ik mij de volgende ochtend aanmeldde, zei de arts dat we een kruisje moesten slaan en het beste moesten hopen. Want hoewel de technici het defecte apparaat aan de praat hadden gekregen, was het nog steeds krakkemikkig. Het viel daardoor steeds uit waarna het na enige tijd weer kon worden opgestart. Met engelengeduld werd de behandeling, die doorgaans nog geen minuut duurt, na een kwartier succesvol voltooid.
En dat allemaal omdat het ziekenhuis weigert de benodigde pakweg 45.000 euro voor het technische hoogstandje vrij te maken. Daarom mochten ik – en met mij veel anderen – een paar maanden beroerd zien en is menigeen nog niet eens behandeld. Dank je wel hoor AZP-directeur Claudia, ik ben echt heel blij met je! Ik wil je ook complimenteren met het falen op de afdeling Urologie en al die andere hoeken in het AZP waar het met de regelmaat van de klok rammelt.
Om haar te bedanken voor al haar inspanningen, wil ik voorstellen om voor de uitreiking aan onze laureaat in Oslo een ticket te gaan kopen. Daar is vast nog wel ergens geld voor te vinden door nog ergens in het ziekenhuis te beknibbelen. Die paar patiënten kunnen wel wachten, toch? Dan kan ze gezellig met André gaan flierefluiten en wellicht ter plaatse eens het licht opsteken om te te zien hoe ze in het nagenoeg perfecte Noorwegen de zorg wel keurig hebben geregeld.
armand.snijders@gmail.com