Nieuwjaarsduik

door

KEVINS KIJK / Kevin Headley

Op 1 januari was het zover. We trokken naar buiten de stad om een nieuwjaarsduik te nemen in een kreek in Para en even lekker tot rust te komen. En natuurlijk om te barbecueën. Een contrast met de drukte van de vorige dag in de binnenstad, waar de pagaraestafette plaatsvond. Niet dat die geen charme had – er heerste de gebruikelijke fijne sfeer – maar de kalmte waarmee de natuur je omarmt, is toch wel anders.

Dagen van tevoren hadden we vlees ingekocht: steak, karbonade en picanha. Alles vóór de eindejaarsdrukte. Eerst uitslapen, daarna zwemspullen pakken, eten en drinken in de koelbox, en weg waren we. De weg ernaartoe was rustig; velen waren nog aan het bijkomen van de viering van oudjaar. Eenmaal gearriveerd was het uitladen en het treffen van de voorbereidingen voor de barbecue: vlees klaarleggen, de BBQ-set gereedmaken, houtskool plaatsen en alvast aanmaken. Daarna even een verfrissende duik.

Het water is koud en trekt helemaal door tot in mijn ruggenmerg. De stroming valt mee. Het voelt alsof het water alle negativiteit wegspoelt en mij schoonmaakt voor het nieuwe jaar. Ik probeer zo min mogelijk te bewegen. Daarna kijk ik of de verschillende slagen nog lukken: schoolslag, borstcrawl en rugslag. Dat vind ik bijzonder, de verkwikkende werking van water, vooral in de natuur. En dan is het tijd voor de barbecue.

We leggen het vlees op het rooster en na enkele tellen begint het te sissen. Rook vormt zich eromheen en stijgt langzaam op, waar hij zich met de lucht mengt. De geur van de kruiden die langzaam één worden met het vlees prikkelt mijn maag, die uit protest hevig begint te knorren. Barbecueën is een kunst en Jason beheerst die kunstvorm echt. Hij weet precies wanneer hij het vlees van het rooster moet halen. Even kort laten afkoelen, daarna in stukken snijden. We kunnen beginnen met eten.

Terwijl we allemaal eten zonder iets te zeggen, kijk ik om me heen. Naar de hoge bomen die de hemel lijken te willen raken, de struiken en het gewas die in elkaar verstrengeld zijn, en het water dat met de wind speelt. Om ons heen klinken de geluiden van vogels en dansende bladeren. Het jaar beginnen in de natuur is weer eens wat anders; het geeft het gevoel dat je rustig het jaar instapt.

Ik besef dat ik mijn land nauwelijks ken: de diverse plekken, mensen, culturen en gebruiken. Ik besluit dit jaar mijn land beter te verkennen, het beter te leren kennen en dingen te ontdekken die ik misschien eerder over het hoofd heb gezien. Op die manier wil ik mijn land meer gaan waarderen en waarborgen.

Nadat al het vlees is gebarbecued en grotendeels opgegeten, is het tijd om weer te vertrekken — met tegenzin. Terug naar de stad, die nog aan het uitrusten is, maar over een paar dagen weer volop zal draaien. We beloven elkaar meer tijd vrij te maken om te genieten van de kleine dingen van het leven en van Suriname: de natuur, het barbecueën en het ongedwongen gevoel.-.

headleydwt@gmail.com