NIEUWE POLITIEKE REALITEIT

Met het ontvallen van Santokhi is de VHP 45.000 van de 87.000 stemmen die zij vertegenwoordigt, kwijt. Zijn vervanger in De Nationale Assemblee treedt aan met 1.000 stemmen. De nieuwe politieke realiteit is, dat president Simons, DNA-voorzitter Adhin en Ronnie Brunswijk, met ruime afstand, de populairste levende Surinaamse politici zijn, als het op harde stemresultaten aankomt en dat de VHP zelfs met hun twee grootste stemmentrekkers samengevoegd, het zetelaantal van die drie nauwelijks kan evenaren. Harder te behappen, is dat behalve Mathoera en Dasai, geen enkele kandidaat van de VHP op eigen kracht een zetel zou hebben behaald. De One-Man-Show van 2025, wreekt zich nu op een partij, die het zowel bij de stembus, als aan de onderhandelingstafel niet gered heeft en in elf maanden aan oppositie geen vuist heeft weten te maken.
Een interne strijd om opvolging van partijleiderschap, zal dat er niet eenvoudiger op maken. De waarnemend voorzitter heeft nooit een verkozen functie benoemd en is als politicus, geen bekende. Elf jaar terrein weggeven of met verschillende stemmen geen koor weten te vormen, als enige parlementaire oppositiepartij is niet alleen chaotisch voor de partij, het is ongezond voor een democratie, met in het zadel, een partij die nu al met voorstellen aan de rechtsstaat aan het sleutelen is. De termijn voor bestuursverkiezingen, wijst op volgend jaar en de vredelievende, conservatieve achterkamer kooplieden van de partij, vrezen dat de vuile was buiten gehangen wordt en een precedent geschept wordt, als die verkiezingen vervroegd plaats hebben. Maar geen keuze maken, is ook een keuze. Het betekent dat de sierpaarden twaalf maanden lang, alle richtingen op zullen rennen, zonder de kar te trekken. Machiavellisten zullen nog ver in de toekomst, de geschiedenis van fijnslijperij en schaduwspelletjes volgen, die de komende maanden plaatsvinden, als men de boot blijft afhouden. Aan de andere kant, staat de partij, bij de uiteindelijke verkiezingen, voor een behoorlijke opgave en keuze. De interne VHP-Santokhi-coalitie heeft bestaan uit schoorvoetende oudgedienden, een Sanathan Dharm factie, een Arya Dewaker factie, Orange Movement bromki dyari coöptaten, herenigde Naya Kedammers, mislukte rappers en kawina percussisten, Haïtiaanse gettoleiders en Guyanese cosmopolieten, diaspora internet intellectuelen en Venetiaan puristen, die Gregory Rusland niet lusten. Het is maar zeer de vraag of en wie dit geheel bij elkaar kan houden naar 2030 toe. Twee ongemakkelijke publieke geheimen spelen ook nog een rol. De eerste daarvan zijn de clandestiene avances, vrijwel vanaf het overlijden van Bouterse, om Adhin richting De Olifant te lokken, met beloftes aan een glorieuze toekomst in de absolute top van het land. De tweede is, dat om wat voor reden of op welke wijze dan ook, de VHP zich niet aan de zijlijn gehouden heeft bij de verhitte strijd om de opvolging van Bouterse. Men wilde naar verluidt, een einde zien aan de grenzeloze invloed van de vergrijzende, zuiver militaire groep van de jaren tachtig en als men een tegenstander tegemoet moest treden, dan liever een die een stethoscoop en studieboeken als vorming had, dan figuren met kruit, kogels en drugsbanden in de vormende jaren. Het liefst wil iedereen winnen. Maar een ideologisch andersdenkende, vond men nog altijd beter dan een Surinaamse versie van Maduro, een goedkoop alternatief zonder charisma, maar met gewelddadige neigingen en kleverige vingers.
De vernieuwing die de zestigers, zeventigers en tachtigers die nog niet zo lang geleden de dienst uitmaakten in de grote partijen, aarzelend bespraken, komt nu noodgedwongen dichterbij. Het mysterie is wie het zal lukken, een stem of veertigduizend afhandig te maken aan Simons, Adhin en Brunswijk.
The post NIEUWE POLITIEKE REALITEIT ..

...