NIETS DOEN IS OOK EEN KEUZE QUA BEVOLKING

door

Niets doen aan onze bevolkingspolitiek, zadelt ons keihard met de gevolgen op, en ook dat is uiteindelijk een keuze. De sluizen van migratie staan open. Suriname biedt nog altijd iets aantrekkelijkere leefomstandigheden, dan een aantal landen in de regio. En er is voor wie bereid is hard te werken en spaarzaam met een bescheiden inkomen om te gaan, een bestaan op te bouwen. Latijns-Amerikaanse migranten zijn in de afgelopen jaren met duizenden binnengestroomd. Er wacht hun hier geen warm welkom of gespreid bedje. Het is in alle sectoren bekend, dat illegaliteit een vrees aanwakkert onder deze groep, waardoor zij qua arbeidsomstandigheden, echt niet makkelijk aan de bel zullen trekken. En daar wordt behoorlijk misbruik van gemaakt. Men valt ten prooi aan parasieten die een verdienmodel ontwikkeld hebben aan steekpenningen en corruptieve praktijken met vage beloften van garanties en bespoediging. Kortom, malafide partijen verdienen goed geld aan het in stand houden van onnodige bureaucratie.
Ondertussen houdt ons geboortecijfer gelijke tred met de regio, maar wordt een minderheid niet geboren in gehuwde, stabiele tweeoudergezinnen, die vijf jaar later gezamenlijk zorgdragen voor de opvoeding en educatie van broertjes en zusjes van dezelfde ouders. De maatschappij telt vele gebroken gezinnen, ouders die nooit samengeleefd hebben of geen serieuze intenties hadden voorbij een moment van lust. Een goed deel daarvan heeft geen eigen onderdak en is niet zelfvoorzienend.
Qua bevolkingspolitiek zijn we een reageerbuis voor criminaliteit, verslavingen, prostitutie, afhankelijkheid en verloedering aan het volkweken met gevaarlijke ingrediënten. Wij doen dat in een stedelijke omgeving, opgepakt op een hoopje, zonder enig ontzag voor ruimtelijke ordening. Patrouille en controles op hinder en overlast, lijken daarnaast nu al te veel gevraagd en de enige manier om te overleven, lijkt een hoge tolerantie voor chaos en een bereidheid de schouders op te halen, te midden van collectieve lethargie te zijn.
Dit is niet alleen een voedingsbodem voor een sterke economische achteruitgang en voor verder moreel verval. Het is een voedingsbodem voor populisme en voor dictatuur. Er zijn twee mogelijkheden, hoe dat kan aflopen en geen van beide lijken op een sociale democratie met vrijheden in een gezonde rechtsstaat.
De eerste is de opkomst van ultrarechtse moraalridders, met een militante insteek, die niets liever willen doen dan het superkapitaal op hun wenken bedienen en de werkende klasse massaal op te sluiten in een gevangeniswezen met een industrieel tintje. De tweede is de opkomst van een uiterst linkse groep aan veelbelovers, die met leningen, subsidies en uitkeringen die we niet kunnen betalen, een paar jaar een hongerig volk tevreden houdt.
Een sociale democratie vereist organisatie, structuur, planning, beleidskeuzes, inspraak vanuit het volk en een visie, hoe en waar nieuwe Surinamers, door migratie of door geboorte, het best ingezet kunnen worden, met acht op hun talenten en hun zoektocht naar wat levensgeluk.
The post NIETS DOEN IS OOK EEN KEUZE QUA BEVOLKING ..