NIET OVERTUIGEND

door

De recente reis van president Jennifer Simons naar Bucaramanga, Colombia, is bij velen heel vaag overgekomen. Officieel werd het bezoek aan het Hospital Internacional de Colombia (HIC), gepresenteerd als een werkbezoek, gericht op samenwerking in de gezondheidszorg. Het persbericht sprak van een ‘succesvol bezoek’, met afspraken over kennisdeling rond een geïntegreerd zorgsysteem, mogelijke gezamenlijke inkoop van medicijnen en de instelling van een werkgroep. Op papier klinkt het veelbelovend, in de praktijk bleef lange tijd onduidelijk, wat er concreet is gebeurd.
De delegatie vertrok op 7 januari met een privéjet en keerde drie dagen later terug. Volgens de overheid, werden de kosten gedragen door het ziekenhuis. Gedurende die periode ontbrak vrijwel elke actieve communicatie richting media en samenleving. Beeldmateriaal, foto’s van ontmoetingen of korte video’s waren er nauwelijks. In een tijd waarin zelfs informele bijeenkomsten direct worden vastgelegd en gedeeld, valt die stilte op en wekt het vragen over transparantie.
Pas tijdens een persmoment op 12 januari, lichtte president Simons toe, dat zij in Colombia ook een medische check-up heeft laten uitvoeren, begeleid door een arts. Dit aspect ontbrak volledig in de eerdere communicatie, waardoor het eerdere beeld van een louter beleidsmatig werkbezoek, niet klopt. Het publiek kreeg pas achteraf inzicht in een belangrijk element van de reis.
Daarnaast kwam naar voren dat haar echtgenoot, Glenn Geerlings, deel uitmaakte van het gezelschap. De president benadrukt dat hij privé meeging, niet deelnam aan officiële gesprekken en de staat niets kostte. Toch draagt het weglaten van deze informatie, bij aan het gevoel van onvolledige communicatie.
Volgens de president bestond de officiële delegatie verder uit een veiligheidsfunctionaris, de Surinaamse ambassadeur in Colombia, minister André Misiekaba en Humphrey Hasrat, arts en adviseur van Surinaamse patiënten. Het kleine gezelschap en het ontbreken van een mediaploeg, zouden het technische en beleidsmatige karakter van het bezoek onderstrepen en kosten beperken.
Toch verandert dit niets aan het fundamentele probleem: het bezoek wordt pas achteraf als ‘succesvol’ bestempeld, zonder dat de samenleving kan verifiëren wat daadwerkelijk is bereikt. Er is geen transparantie over de inhoud van gesprekken, concrete afspraken of vervolgacties. Burgers hebben recht op inzicht, zeker als publieke middelen en internationale relaties worden ingezet.
Succes dat niet kan worden getoetst en achteraf wordt opgeëist, voelt als een label zonder inhoud. De mix van beleidsmatige intenties, medische check-up en privédeelname van de echtgenoot maakt het verhaal complexer, maar wordt niet openlijk toegelicht. Dat voedt scepsis in plaats van vertrouwen.
Wij zijn tot op heden niet overtuigd.
Communicatie is meer dan geruststellende woorden verspreiden. In tijden waarin vertrouwen in bestuur onder druk staat, zijn openheid, context en zichtbaarheid geen luxe, maar een plicht. Als het werkbezoek daadwerkelijk waardevol was voor de Surinaamse gezondheidszorg, had transparantie de boodschap versterkt en het succes overtuigend gemaakt. Nu blijft het vooral een oefening in halfslachtige openheid en achteraf opgeëist succes.
 
The post NIET OVERTUIGEND ..