NIET HET SALARIS, MAAR DE KLOOF IS HET PROBLEEM

door

Assembleelid Silvana Afonsoewa (NDP) stelt dat zij geen moeite heeft, haar hoge salaris als parlementariër in te leveren, mits daar wetgeving aan verbonden wordt. Tegelijkertijd geeft zij aan, dat het verlagen van topsalarissen geen oplossing is voor de lage lonen van leerkrachten, verpleegkundigen en andere landsdienaren. Volgens haar moet dit probleem structureel worden aangepakt. Die redenering klinkt logisch, maar dat is niet wat de samenleving bedoelt, als Afonsoewa de vergelijking maakt. Want waar het in de sa-menleving om draait, is niet uitsluitend het bedrag dat parlementariërs en andere hoge functionarissen verdienen.
Het echte pijnpunt betreft de steeds groter wordende kloof tussen bestuur en burger, niet alleen in inkomen, maar vooral in kansen, voorzieningen en privileges. Terwijl de doorsnee burger met een karig salaris moet rondkomen, komen hooggeplaatste functionarissen vrijwel automatisch in aanmerking voor tal van faciliteiten: dienstauto’s, toelagen, buitenlandse reizen, extra voorzieningen en snelle toegang tot de be-sluitvorming. Dit contrast voedt frustratie en wantrouwen en bepaalt vooral, hoe men denkt en kijkt naar de politiek. Wanneer burgers horen dat het ‘inleveren van hoge salarissen het probleem niet oplost’, ervaren zij dat niet als een nuance, maar als afstandelijkheid. De boodschap die blijft hangen, is dat of-fers opnieuw elders moeten worden gebracht, terwijl dezelfde groep bestuurders structureel wordt ontzien. Het gaat de samenleving niet om symboliek alleen, maar om rechtvaardigheid en evenwicht. De vraag die wij steeds stellen, is: waarom ontstaat deze kloof steeds opnieuw? Waarom kunnen hoge functionarissen bij herhaling rekenen op privileges, terwijl leerkrachten, verpleegkundigen en andere landsdienaren jaar in jaar uit, moeten wachten op koopkrachtverbetering, werkbare cao’s of basale arbeidsvoorwaarden? Dat is geen incident of toeval, maar een structureel patroon. Als politici spreken over een structurele aanpak, dan begint die niet bij abstract beleid of lange trajecten, maar bij het doorbreken van een structurele disbalans. Dat betekent kritisch kijken naar het totale pakket van beloningen en voordelen aan de top, niet alleen naar het maandelijkse salaris. Het betekent ook er-kennen dat het goede voorbeeld tonen, meer is dan bereidheid om een wet te volgen, het is actief kiezen voor solidariteit en matiging.
Natuurlijk zal het verlagen van topsalarissen op zich het loonprobleem in cruciale sectoren niet oplossen. Maar het afbouwen van excessieve privileges en het herstellen van de ba-lans kan wel bijdragen aan vertrouwen, morele geloofwaardigheid en draagvlak voor moeilijke hervormingen. De samenleving vraagt slecht om consistentie en structurele oplossingen, want wie oplossingen wil, moet eerst stoppen met de structurele ongelijkheid creëren. Pas dan kan het gesprek over eerlijke lonen, waardering en duurzame hervormingen, oprecht worden gevoerd.
The post NIET HET SALARIS, MAAR DE KLOOF IS HET PROBLEEM ..