NATIONALE VEILIGHEID EEN ILLUSIE?

We praten er zo vaak over en veel mensen geven een niet eensluidende mening over nationale veiligheid en hoe die beleefd zou moeten worden. Wij willen het hebben over het gevoel dat bij elk individu zou moeten leven, dat je je niet onveilig voelt, of je nu thuis, aan het werk op de openbare weg of in de vrije natuur vertoeft. Maar dat geborgen gevoel dat je geen kwaad zal overkomen, ontbreekt al geruime tijd binnen onze samenleving. Vrijwel elke week worden we geconfronteerd met berichten van diefstal, roofovervallen, schiet- en steekpartijen en levensberovingen in stad en district.
Bij de laatstgenoemde berovingen gaat het vaak ook gewelddadig aan toe. “Drive by shootings” hebben al aan veel mensen het leven gekost. Ook ontvoeringen beginnen we nu zo langzamerhand gewend aan te raken. Verdwijningen van elementen die innigverbonden waren aan criminele organisaties hier en in het buitenland hebben zich in het recente verleden ook al gemanifesteerd. En bij deze excessen is het velen opgevallen, dat er vaak niets meer over gehoord wordt. Is er hier dan wederom sprake van de zogeheten “blinde muur” waarbij halsdelicten al gauw het predikaat van onoplosbaar, opgespeld krijgen. De zogeheten “cold case”, als het om zichtbaar gemaakte verdachten gaat die een bepaalde dekking genieten bij voornamelijk de opsporing. Maar het gaat er bij ons niet louter om de zware jongens, de zogeheten “untouchables”, maar hoofdzakelijk om de oplopende criminaliteit, waar steeds meer mensen zich schuldig aan maken en waar de overheid die ons dient te beschermen, zeer weinig of niets tegen doet. We hebben het niet alleen over misdrijf in onze hoofdstad, maar ook dat tot diep in het achterland aan het toenemen is. Het is diep triest te moeten constateren dat het in het binnenland op bepaalde plaatsen zeer omveilig is geworden en dat je als bezoeker, vooral in de gebieden waar er aan ‘’kleine goudwinning’’ wordt gedaan ernstig gevaar kan lopen wegens de struikrovers uit deze streken. Er wordt op voertuigen geschoten om de chauffeurs tot stoppen te dwingen en de vervolgens van al hun bezittingen te beroven. De berovingen van goudzoekers onderling zijn bekend en niet zelden vallen hierbij doden en gewonden te betreuren. De overheid is al decennialang wegens financiele en logistieke tekortkomingen niet in staat, in het achterland bescherming te bieden. Volgens opeenvolgende regeringen zijn er niet voldoende manschappen, rollend materieel, en behuizing voor handen om de nationale veiligheid van de bevolking te garanderen. Dat houdt in, dat personen die zich in bepaalde gebieden begeven voor werk, recreatie of te jagen volledig op zichzelf aangewezen zijn en niet hoeven rekenen op bescherming van leger en of politie. Vele delen in het achterland zijn niet meer veilig, en je betreedt die gebieden dan op eigen risico en onze Schepper behoede je, dat je niet toevallig tegen een drugslanding aanloopt en ziet wat je niet zou mogen zien. Maar onze overheid die binnen de grenzen van de Republiek Suriname voor veiligheid en bescherming dient te zorgen, doet zulks al decennialang niet meer en vertelt wel allerlei mooie verhaaltjes, dat eraan verbetering wordt gewerkt. Echter is daar tot op heden zeer weinig van te merken. Neem nou de maand december van het vorige jaar toen werd ook extra veiligheid beloofd en zouden de gewapende machten nadrukkelijk zichtbaar zijn om de samenleving de juiste bescherming te bieden. Nauwelijks of niets van gemerkt. Gelukkig deden er zich geen calamiteiten voor en verliep het oude jaar redelijk goed af. Maar bij de zogeheten nationale veiligheid dienen nog steeds tal van vraagtekens geplaatst worden en wensen geuit. De klachten over de nauwelijks zichtbare aanwezigheid van de politie op de openbare weg, blijven onverminderd komen. Bij het inroepen van assistentie van de politie belooft de dienstdoende politieambtenaar dat de politie spoedig zal arriveren op bijvoorbeeld een plaatsdelict. Vaak genoeg komt ze laat of laat het gewoon afweten tot grote teleurstelling en ergernis van de hulpverlangende opbeller. De gemeenschap heeft niets aan een narratief van een in het defensief geraakte bewindsman, dat er geen overuren betaald worden en men daarom niet kan rekenen op de volle inzet van weigerachtige ambtenaren. Ook heeft de samenleving niets aan een verhaal van onvoldoende benzine of beschikbaar materiaal en of materieel. De gemeenschap wenst veiligheid en bescherming en moet niets hebben van een gevoel van vogelvrij zijn en overgeleverd aan de verwepelijke handelingen van de misdaad. Een bewindsman moet trachten de samenleving met de middelen die voor handen zijn, bescherming te bieden. Vragen om minstens nog 1500 manschappen voor de politie terwijl de middelen daarvoor niet voorhanden zijn, houdt misleiding in. De minister weet heel goed, dat een dergelijke wens onder de huidige omstandigheden niet verwezenlijkt zal kunnen worden, maar dat van hem wél verwacht wordt, dat hij imposant beleid ter tafel brengt. Een beleid dat de nationale veiligheid op het juiste pad brengt en burgers, ondernemers en voorts een ieder in dit land, een veiliger gevoel bezorgt. De armoede is in de afgelopen tien jaar zwaar toegenomen en het behoeft geen uitvoerig betoog, dat corruptie en criminaliteit daar inherent aan zijn en juist daarom heeft vooral justitie en politie de taak en opdracht alle zeilen bij te zetten waardoor de nationale veiligheid geen illusie is.
The post NATIONALE VEILIGHEID EEN ILLUSIE? ..

...