Natio en de politiek

door

DE SNIJD / Armand Snijders

Ik ontkom er niet aan om deze keer iets over Natio te schrijven. Want we staan aan de vooravond van de allesbeslissende intercontinentale play-off, waarvan de eerste horde – tegen Bolivia – donderdag genomen zal moeten worden. En als ‘onze’ jongens dit overleven, dan wacht volgende week de aller-allesbeslissende wedstrijd tegen Irak. Word dat land ook geklopt, dan is de eerste deelname aan een WK een feit.

Ik had een week of wat geleden al eens geschreven dat ik – uiteraard – voor Natio ‘kraak’. En dat is ook echt zo. Ik zit donderdagavond voor de buis en hopelijk op het puntje van mijn stoel. Maar eerlijk gezegd heb ik er een hard hoofd in dat ‘we’ het gaan redden. U zult mij wel weer een partycrasher vinden, de voortekenen zijn echter helaas niet goed te noemen. Ik zal u uitleggen waarom ik dat vind.

De weg naar de wedstrijd(en) in Mexico is de afgelopen vier maanden niet over rozen gegaan, om het maar eufemistisch te zeggen. Het begon al na het het plotselinge en vreemde vertrek van bondscoach Stanley, die na het smadelijk mislopen van directe kwalificatie door het pijnlijke verlies op 19 november vorig jaar tegen Guatemala van de ene op de andere dag opstapte, zonder dat hij daar een reden voor opgaf. Er werd – en wordt nog steeds – druk gespeculeerd over het waarom van zijn aftocht. Ik heb allerlei scenario’s en complottheorieën gehoord, maar vooralsnog blijft het gissen. Van de SVB werden we ook niet veel wijzer, want die hulde zich vooral in nevelen over wat er was gebeurd rond die laatste wedstrijd. Wat dat betreft is de bond net de politiek in het klein: alles het liefst verborgen houden, ook al gonst het van de geruchten.

Enige tijd later werd Henk aangetrokken om plaatsing van Natio voor het WK te realiseren. Maar het heilige voetbalvuur, dat in november nog volop in Suriname brandde, leek toen al behoorlijk uitgedoofd. Vrijwel niemand had het de afgelopen tijd nog over ‘onze’ boys die de klus wel eens even zouden moeten klaren. Het was ontaard in een onoverzichtelijk rommeltje. Van de zijde van de SVB werd ook geen enkele moeite gedaan om het vuurtje weer op te stoken. Ook wat dat betreft lijkt de organisatie op de politiek; de communicatie is om te janken.

Ik zit donderdagavond voor de buis en hopelijk op het puntje van mijn stoel. Maar eerlijk gezegd heb ik er een hard hoofd in dat ‘we’ het gaan redden.

Als er al iets naar buiten kwam, was dat meestal via de buitenlandse media. General manager Brian voerde dan meestal het woord. Maar het volk wacht af en kijkt uit naar wat komen gaat, zou veel meer waarde hechten aan bemoedigende uitspraken van Henk. Terwijl hij voor Surinaamse media vooral onzichtbaar bleef, kregen buitenlandse – vooral Nederlandse – journalisten quotes van hem waar ze mee konden uitpakken. Maar die onthulden weinig over hoe hij dacht het team klaar te stomen voor het duel met het op papier sterker geachte Bolivia, dat zich al maanden echt aan het voorbereiden is.

Van een goede voorbereiding van Natio is geen sprake, ook al omdat het vooral een diasporateam is met spelers uit vooral Nederland en de rest van Europa, aangevuld met een verdwaalde gast uit ons eigen land. Toegegeven, het is moeilijk om die allemaal geregeld bij elkaar te krijgen om te trainen, laat staan om een oefenduel af te werken. Van een hecht team is daardoor geen sprake, sommige jongens kennen elkaar niet eens. Maar die moeten donderdag wel op de Mexicaanse groene mat met elkaar een topprestatie leveren. Wat dat betreft beginnen we al met een achterstand tegen Bolivia, dat tot nu toe twee keer heeft geoefend.

Henk en zijn staf leken zich vooral druk te maken over welke diasporaspelers ze nog zouden kunnen overhalen om zich aan te sluiten bij Natio en daarmee hun kleine kans om voor Oranje te worden opgeroepen – dé echte droom van iedere speler – definitief om zeep te helpen. Zelfs vorige week hoopte hij daarop, liet hij doorschemeren in een zeldzaam interview in deze krant, dat supporters in Suriname weer enthousiast moest maken. Fijn dat hij eindelijk daar de moeite voor nam, maar het was in mijn ogen een beetje little too late. Ook de commercie laat de cruciale Mexico-trip en alles wat daar omheen hangt grotendeels liggen. Geen all-in chartervluchten naar Monterrey, geen speciale acties in de winkels en bijvoorbeeld geen exclusieve Natio-gebakjes bij de bakkerij. Ook zie je nergens snuisterijen die naar het nationale team verwijzen.

Het lijkt eerder op een PR-stunt om te laten zien dat er nog een paar bekende namen uit de fa-mily&friends-kringen aan de trainersstaf zijn toegevoegd.

In Nederland, Curaçao en andere landen worden de successen van hun nationale teams tot vervelens toe uitgemolken. Maar ja, die landen hebben zich immers al geplaatst voor het WK. Dat zal het verschil zijn. De kansen dat Natio dat ook zal doen, moeten volgens de echte kenners heel klein worden ingeschat, het grenzeloze optimisme van Henk en de SVB ten spijt. Het ogenschijnlijk ad-hockerige beleid dat is gevoerd, waarbij zelfs op het laatste moment links en rechts nog assistenten – Patrick en Clarence – werden binnengehaald om plaatsing voor het WK te realiseren, heeft daar zeker niet bij geholpen.

Er is nauwelijks over gecommuniceerd en van consistente gedachte die daar achter zit, is geen sprake. Zonder hun kwaliteiten te willen bekritiseren, vraagt iedereen zich af wat zíj in de laatste week nog extra zouden kunnen toevoegen aan het team. Het lijkt eerder op een PR-stunt om te laten zien dat er nog een paar bekende namen uit de family & friends-kringen aan de trainersstaf zijn toegevoegd, maar die in werkelijkheid nul en generlei waarde hebben. Ook dat doet mij aan de politiek denken.

In mijn directe omgeving merk ik dat velen nauwelijks echt warm lopen voor wat er komen gaat. Ze weten misschien wel dat Natio donderdag in actie moet komen en met een beetje geluk ook tegen wie, maar daarmee houdt het op. Het interesseert ze gewoon niet! En dat mag vooral de SVB zich aanrekenen. Ik hoop echter met heel mijn hart, ziel en zaligheid dat ik de plank volledig mis sla en dat Natio het ondanks alles voor een verrassing gaat zorgen. Of eindigt het in een diepe teleurstelling, waar bijna iedereen al op is voorbereid?.-.

armand.snijders@gmail.com