Myenty Abena: de ‘spirituele’ leider van Natio

door

Video’s vóór aanvang van de wedstrijden van de nationale voetbalselectie van Suriname waarbij Myenty Abena zijn teamgenoten motiveert en moed inspreekt, zijn viraal gegaan op sociale media. Door de Surinaamse supporters wordt hij als de ‘warrior’ binnen Natio gezien. Ook hij telt af naar de cruciale intercontinentale play-offwedstrijd tegen Bolivia in Monterrey, Mexico. “Er gaat echt maar één ding door mij heen: ‘We moeten het halen!’” zegt hij vol overtuiging tegen de Ware Tijd.

Tekst en beeld Desney Romeo

Dat hij wordt gezien als de ‘spirituele’ leider, is niet vreemd. “Ik heb altijd gezegd dat je wordt wie je wil worden. Sinds het begin van mijn carrière heb ik altijd gezegd: ‘ik wil iets extra’s brengen dan alleen een voetballer zijn’. Het moet dieper zitten.”

“Ik heb altijd gezegd, het maakt niet uit hoe we winnen. We moeten winnen!”

Abena vertelt dat hij heel veel heeft meegemaakt als voetballer, ook als kleine jongen. Zo kampte hij met veel blessures. “Maar ik wist nooit waarom. Op een gegeven moment nam ik dat als een ‘key to success‘, mijn blessures, mijn tekortkomingen. Ik wist van ‘oké, hiermee kan ik mensen helpen. Je kan namelijk iemand niet helpen als je het nooit hebt ervaren. In het dagelijkse leven, op het voetbalveld, waar dan ook, wat je ook aan het doen bent, je gaat tegenslagen tegenkomen. Dus ik ben mezelf daarin gaan ‘masteren’. Doordat ik dat heb gedaan, weet ik hoe ik mensen kan inspireren.”

Drijfveer

De verdediger stelt dat mensen zichzelf nooit moeten afvragen ‘waarom ik?’ of ‘San p’sa?’. “Jij moet het zijn. Wat ga je eruit halen? En dat is altijd mijn drijfveer geweest. Ik probeer altijd iedereen het beste uit zichzelf te laten halen. Soms weten mensen niet hoe ze dat moeten doen, soms ikzelf ook niet, maar doordat ik het aan een ander probeer uit te leggen, motiveer ik ook mezelf. Dus dat is eigenlijk mijn kracht: ‘anderen motiveren’. Daardoor krijg ik ook mijn motivatie.”

Die rol is hem op zijn lijf geschreven. “Ik denk dat het in de Gold Cup begon. Ik voelde gewoon zo erg die drang om nog iets extra te geven. Ik dacht van: ‘hé, dit hebben wij toch bereikt. Laat me die jongens aanspreken dat we hier niet voor niks zijn. Wat je nu hier aan het doen bent, is voor het leven. Je schrijft geschiedenis voor een land dat eigenlijk heel weinig mensen kennen. Maar doordat jij nu hier op dit podium staat, kan jij jouw land groter maken. Dat was toen mijn drijfveer.”

Hoop, geloof en volhouden

Abena erkent dat zijn rol goed is bevallen bij de Surinaamse bevolking. “Mensen zeggen me: ‘je brengt niet alleen hoop naar die jongens toe, maar je brengt ook hoop naar de bevolking, naar mij toe’. En dat is altijd mijn doel geweest. Ik heb altijd mijn mensen op een podium willen zien staan waar ze horen. We komen niks tekort. Wat we alleen tekortkomen, is het stukje motivatie, het stukje geloof. Als je iemand kan helpen door jouw woorden, met die woorden positiviteit voeden, dan moet je het doen. Dat is altijd iets wat ik zal blijven doen. Honderd procent.”

De verdediger was één van de eerste internationals die erbij werd gehaald toen het diaspora project van start ging. Terugblikkend naar dat moment en nu ontkomt hij er niet aan op te merken dat er op verschillende facetten groei is. “Als je nu om je heen kijkt, de aandacht alleen al van buitenaf. Ga nu naar Suriname. Rij ergens in de straat. Iedereen die je tegenkomt, praat over Natio. In het begin was dat niet zo, maar je moet er zelf in geloven, voordat je anderen mee gaat nemen in jouw geloof.”

Hij beaamt dat het geen makkelijk traject is geweest. “Maar we hadden iets van: ‘Stoppen bestaat niet. Je moet er doorheen’. En kijk waar we nu zijn. Ik ben blij dat niemand van ons heeft opgegeven. Altijd als we kwamen, werd er geklaagd, maar we kwamen altijd terug. En dat is liefde. Liefde is niet dat alles spik en span is. Nee, liefde is dat je je tekortkomingen probeert te verbeteren. En als dat niet lukt, kijk je naar andere tekortkomingen die je wel kan verbeteren. Niet alles kan vlekkeloos lopen. Dat hoeft niet. Maar wat wel kan, daar moet je altijd hard aan werken, moet je altijd proberen te verbeteren. En kijk waar het ons heeft gebracht. Te nanga now wi e fadon ete, maar te nanga now wi e opo ete. En geloof me… Ik zie onszelf in de toekomst veel verder dan waar we nu zijn.”

Abena vergeet niet de spelers, die intussen zijn gestopt als international, lof toe te zwaaien. “Al die jongens die hiervoor zijn gekomen – Florian Jozefzoon, Ryan Donk, Bisseswar … zij hebben ook hun steentje bijgedragen. Dus ook aan die jongens wil ik zeggen: ‘bedankt. Many thanks voor wat jullie hebben gedaan’. De Surinaamse jongens ook, die er sinds het begin waren. Je had een  Deira, een Apai, noem maar op. Al die jongens. Het is niet alleen wie je nu hier ziet. Zeker niet. Het gaat veel verder. Die jongens moeten we ook bedanken. Naar die jongens moeten we ook omkijken. Die jongens moeten we ook hun grani geven.”

Do or die

Over de wedstrijd van donderdag tegen Bolivia is Abena duidelijk: “Dat is het enige waar ik aan denk. Als je te veel dingen in je hoofd gaat zetten nu, is dat niet goed. Dus het enige wat in mijn hoofd zit, is hoe kunnen wij ervoor zorgen dat we daar gaan staan waar we horen te staan, waar we moeten staan. Dat is het enige.”

“Te nanga now wi e fadon ete, maar te nanga now wi e opo ete. En geloof me… Ik zie onszelf in de toekomst veel verder dan waar we nu zijn”

Over een eventuele uitslag laat hij zich niet uit. “Hoeveel we winnen?” vraagt hij retorisch, terwijl hij smakelijk lacht. “… Ik heb altijd gezegd, het maakt niet uit hoe we winnen. We moeten winnen! Dus al spelen we niet ‘mooi’, maar we moeten winnen. Het belangrijkste is winnen. Ik hoor mensen roepen ‘3-0 wi o naki den. En in mezelf denk ik ook, ‘3-0, why not?’ Maar het is fifty-fifty. Wij hebben onze handschoenen, zij hebben hun handschoenen. Eén slag; je kan knock-out gaan, één slag, zij kunnen ons KO slaan. That’s it. En zo gaan we er tegenaan.”

De spirituele leider maakt duidelijk dat de Natio-voetballers sowieso hun best zullen doen. “Hart en ziel zullen we erin stoppen. No way back. Snap je? We zijn daar en we moeten het doen. Ik heb er alle vertrouwen in. Aan al onze mensen in Suriname: ‘mi lobi fa unu e kraak gi unu, mi lobi fa unu e knapu na unu baka‘. Blijf dat doen, we hebben jullie nodig, ook al zijn jullie hier niet virtueel, jullie zijn zeker met ons. Many thanks and love!” sluit Myenty Abena af.