Moties uitvoeren

door

HET UNANIEME BESLUIT donderdag van De Nationale Assemblee over de perikelen bij het Staatsziekenfonds, de Melkcentrale Paramaribo en het Regionaal Ziekenhuis Wanica vervat in een motie is zonder twijfel een krachtig politiek signaal. Coalitie én oppositie stemden eensgezind vóór.

Maar een signaal alleen geneest geen systeem. Juist daarom moet deze motie meer zijn dan een papieren verklaring van goede intenties. Het is nu aan de regering om te laten zien dat parlementaire controle geen ritueel is, maar een instrument met gevolgen.

Moties mogen geen politieke schijnbeweging zijn om de samenleving een rad voor de ogen te draaien

De afgelopen weken hebben onthullingen en vragen – van onder anderen de assembleeleden Jerrel Pawiroredjo (NPS) en het interpellatievoorstel van Rossellie Cotino (NDP) en Silvana Afonsoewa (NDP) – het vertrouwen in het beheer van publieke middelen verder onder druk gezet. Dat parlementsvoorzitter Ashwin Adhin de kwestie met spoed op de agenda plaatste en minister André Misiekaba tekst en uitleg gaf, toont dat de ernst wordt erkend.

Ook de reactie van president Jennifer Geerlings-Simons daags daarvoor, dat de betrokkenen bij de schandalen op basis van ‘ethische gronden’ niet in hun posities kunnen worden gehandhaafd, onderstreept dat de politieke top zich bewust is van de morele dimensie. Maar erkenning is nog geen verandering.

De kernvraag blijft of deze motie daadwerkelijk tot tastbare actie zal leiden. Immers, de geschiedenis van de Surinaamse politiek de afgelopen decennia kent tal van moties die met plechtige woorden werden aangenomen, maar waarvan de uitvoering in de mist verdween.

Dat roept een ongemakkelijke, maar noodzakelijke vraag op: beschikt het parlement over voldoende mechanismen om systematisch te controleren of zijn eigen besluiten worden uitgevoerd? Is er überhaupt een wil bij de politici om de vinger aan de pols te houden? Zonder structurele opvolging dreigt parlementaire controle te verworden tot symboliek.

Moties mogen geen politieke schijnbeweging zijn om de samenleving een rad voor de ogen te draaien. Wanneer dergelijke besluiten zonder consequenties blijven, ondermijnt dat niet alleen het gezag van het parlement, maar ook het vertrouwen van burgers in de democratische rechtsorde.

Juist in een sector zo essentieel als de gezondheidszorg, waar financiële discipline en transparantie direct samenhangen met de kwaliteit en toegankelijkheid van zorg, is vrijblijvendheid onaanvaardbaar. Daarom moet deze motie het begin markeren van een ommekeer. De regering is verplicht de gevraagde rapportage binnen de gestelde termijn te leveren en concrete stappen te zetten om toezicht, governance en financiële rechtmatigheid te versterken.

Tegelijk ligt er ook een opdracht voor het parlement zelf: organiseer structurele monitoring, eis voortgangsrapportages en maak zichtbaar wat er met besluiten gebeurt. Alleen dan kan deze unanieme motie uitgroeien tot meer dan een moment van politieke eensgezindheid. Alleen dan bewijst de politiek dat woorden ook daden worden.