Morele lafheid als beleid president Simons richting Cuba

Suriname lijkt zich in bochten te wringen om vooral niets te zeggen over Cuba. President Jennifer Simons ontwijkt een duidelijke uitspraak tegen de recente Amerikaanse sancties gericht op landen die Cuba van olie voorzien. Dat Suriname zelf geen olie levert, wordt impliciet gebruikt als alibi voor stilte.

Die redenering is logisch arm en moreel leeg. Buitenlands beleid gaat niet alleen over transacties, maar over principes.

De Verenigde Staten legt al meer dan zestig jaar economische sancties op aan Cuba, officieel om regimeverandering af te dwingen. Volgens internationaal recht en herhaalde resoluties van de Algemene Vergadering van de Verenigde Naties zijn deze maatregelen extraterritoriaal en illegitiem. Toch worden ze aangescherpt, uitgebreid en toegepast alsof het een natuurwet betreft. Het doel is niet verhulling, maar uitputting: economische druk opdat sociale onvrede het politieke systeem van binnenuit breekt.

Suriname heeft historisch geprofiteerd van Cuba’s solidariteit. Cubaanse artsen hebben gaten in de Surinaamse gezondheidszorg gevuld. Surinaamse studenten kregen beurzen voor medische opleidingen toen andere landen afhaakten. Dat was geen liefdadigheid met voorwaarden, maar samenwerking tussen kleine staten buiten de logica van grootmachtspolitiek. Het huidige zwijgen contrasteert scherp met die geschiedenis.

Een internationaal-rechtelijk expert wijst erop dat morele steun geen sanctierisico inhoudt. “Een verklaring is geen oliecontract. Stilte daarentegen legitimeert machtsmisbruik”, stelt hij. Door niets te zeggen, conformeert Suriname zich impliciet aan een beleid dat collectieve bestraffing normaliseert. Dat is geen neutraliteit, maar gemakzucht.

De VS rechtvaardigt haar beleid met democratie en mensenrechten, terwijl de feitelijke uitkomst structurele schaarste en humanitaire schade is. Zestig jaar sancties hebben geen democratisch Cuba opgeleverd, wel een gehard volk en een voorspelbaar vijandbeeld.

Morele steun van Suriname zou geen wereldorde kantelen, maar wel consistentie herstellen: wie hulp heeft ontvangen, zwijgt niet wanneer die helper wordt gewurgd.

...