Monikarta fraude

door

HET MINISTERIE VAN Sociale Zaken en Volkshuisvesting (Sozavo) heeft gemeld dat de omvang van de fraude bij de uitkeringen van de Monikarta nog niet duidelijk is. Intussen zijn er wel dertig dossiers overgedragen aan de politie. Die doet het onderzoek verder. Ook zijn mensen gemuteerd of thuis gezet in afwachting van de resultaten van het onderzoek.

De omvang van deze fraude waarbij kennelijk ook met de banken is samengewerkt is werkelijk zorgelijk. Corruptie schijnt steeds meer een alledaagse zaak te zijn geworden. Vroeger ging het vaak om politieke toppers en topambtenaren die met allerlei foefjes geld van de staat ontvingen. De ambtenaren die lager op posten zitten schijnen steeds meer de behoefte te hebben hun leidinggevenden in te halen in het streven een ‘moni’ te maken.

“Duidelijk is dat de verantwoording voor deze overheidsblunder ligt bij meerdere partijen”

Het een en ander kan zeker te maken hebben met de koehandel die toegenomen is waarbij politieke partijen trachten een ministerie ‘over te nemen’ met hun ‘eigen mensen’. Wel eens is zelf gezegd dat schoonmakers soms machtiger zijn dan de minister omdat ze lijnen hebben met politieke toppers die hen op een bepaalde plek hebben gezet.

Wel is bekend dat het ministerie van Sozavo reeds lang een is die een bepaalde reputatie heeft. Bijna net als het ministerie van Grondbeleid en Bosbeheer (GBB). Maar waar het bij GBB gaat over het verkrijgen van percelen, gaat het bij Sozavo over het verkrijgen van overheidsondersteuning. Toch is het belangrijk het geheel te bekijken en niet alleen de schuldige ambtenaren in ogenschouw te nemen. De overheid introduceerde een systeem waarbij mensen digitaal aanvragen moeten doen en ook een bankrekening zouden moeten hebben.

De overheid heeft onvoldoende de risico’s in kaart gebracht alvorens het systeem in te voeren. Want als de doelgroep niet internet-minded is en eigenlijk zelfs digibeet is, maakt zo’n digitaal systeem de burger juist kwetsbaar. Hulp van derden zal ingeroepen moeten worden om registratie en afhandeling in orde te maken en dan moet gevoelige informatie gedeeld worden. Daarnaast hebben mensen geen bankrekening als ze niet werken. Ook dat creëert openingen: mensen zijn bijna wanhopig op zoek naar tussenpersonen die gelden willen overmaken op hun rekening.

En terwijl de overheid bezig is ‘zwakke huishoudens’ met miljoenen te ondersteunen is er een groot gebrek aan arbeiders op de arbeidsmarkt. Dat geeft al aan dat het hele systeem op de schop moet, want het kan nooit de bedoeling zijn om zwakke huishoudens zwak te houden. Heeft het ministerie van Sozavo nagedacht over hoe deze mensen duurzaam uit hun huidige situatie te halen?

Duidelijk is dat de verantwoording voor deze overheidsblunder ligt bij meerdere partijen. Bij de leidinggevenden die kennelijk dit zwak systeem hebben bedacht, bij de ambtenaren die er misbruik van hebben gemaakt, maar deels ook bij de bevolking zelf. Wanneer zal de keus gemaakt worden de regie over het eigen leven in eigen handen te nemen. Het ophouden van handen die niet werkzaam zijn moeten Surinamers achter zich laten.