Moedigmelk

door

MONSIEUR JEANETTE / Christio Wijnhard

Even hadden we een nieuw melkproduct las ik. Vrij snel was ik afgekickt. Niet alleen van het product, maar van het hele bedrijf dat het product op de markt had gebracht. Enkele jaren had ik pertinent niets gekocht dat bij dat bedrijf vandaan kwam. Gewoon uit zorgen over de hygiënische omstandigheden.

Eerder schreef ik over fysieke en sociale hygiëne. De perikelen rond dit nieuwste product tonen mij dat de sociale hygiëne ook een probleem is. Dat is niet het enige dat bij mij in het verkeerde keelgat schoot.

”Ik verbaas me over de bijzonder droge ogen die maken dat iemand het een geweldig idee vindt om een nieuw product naar zichzelf te vernoemen. Het is waanzin”

Ten eerste ben ik me nog steeds aan het verbazen. Niet alleen over hoe het mogelijk is dat iemand zijn grootheidswaanzin zo heeft weten te etaleren dat ik de hele bedrijfsvoering niet eens meer serieus kan nemen.

Ten tweede verbaas ik me over de bijzonder droge ogen die maken dat iemand het een geweldig idee vindt om een nieuw product naar zichzelf te vernoemen. Het is waanzin. Verder zal ik maar niet zeggen wat ik ervan vind. Dat is omdat ik er geen verzachtende woorden voor kan vinden.

Lijkt mij dat wanneer men een naam bedenkt voor iets, men gaat kijken naar concepten, begrippen of normen en waarden. Dat we die laatste twee niet meer begrijpen, weten we nu wel.

Dus als men moed had willen benadrukken dan hadden we het product misschien ‘moedigmelk’ kunnen noemen. Ook dom, maar minder stom dan dat geld dat is verkwist aan die misselijkmakende zelfverheerlijking.

Het is nog steeds een beter alternatief dan iets naar een persoon te vernoemen. Elke keer dat je dit product nuttigt, heb je voor jouw gevoel een deel van die persoon in je mond. Een melkproduct nog erbij. Bah!

Waar we ook falen om ethiek voor kapitaal of ego te stellen, is ons rechtssysteem. Die politieagenten die de twee inheemse mannen hebben vermoord, zijn veroordeeld tot twaalf maanden gevangenisstraf. Dat is dus de waarde van twee inheemse levens in de staat Suriname?

Terwijl we bezig zijn een wet te behandelen die de inheemsen officieel erkent als eerste bewoners van het land, tonen we direct al dat die wet eigenlijk een mooie papieren tijger zal zijn. Nat papier. Een wet van gebakken lucht. Misschien wel met de beste intenties van sommigen. Maar het lijkt erop dat we het alleen zullen doen omdat we het enige land zijn dat het nog niet heeft gedaan. Ja, en dat is niet zo goed voor ons imago.

Weet je, men zei ooit dat agenten niet zwaar gestraft mogen worden bij het uitvoeren van het werk. Omdat het zou maken dat ze bang zouden zijn acties uit te voeren. Ook hier weer een achterhaalde en typische manier van denken.

Die agenten zouden moeten worden beoordeeld op integriteit, rechtvaardigheid en eerlijkheid. Wanneer die zaken op orde waren dan zouden we ons geen zorgen hoeven te maken over het handelen van agenten.  Dan zouden we erop kunnen vertrouwen dat ze naar eer en geweten hadden gewerkt. Dat is nu niet het geval. En het zal nooit het geval zijn omdat we steeds maar wangedrag met een lief kusje bestraffen.

‘Moedigmelk’ zou echt een beter product zijn. Want we kunnen allemaal wat meer moed gebruiken om ons land echt die schoonheid terug te geven die het verdient. Tegelijkertijd klinkt ‘moedigmelk’ als ‘moedermelk’. Sommigen hadden daar iets meer van mogen krijgen, zodat ze die bevestiging van hun waarde op de raarste plekken of manieren hoeven te zoeken.

christiowijnhard@gmail.com