Misplaatste en selectieve verontwaardiging

door

“WEGLOPEN UIT ’S landsvergaderzaal is een teken van zwakte. Het politieke debat wordt hier in dit politiek huis gevoerd…Weglopen uit de zaal om je favoriete media op te zoeken waar partijloyalisten voor je klappen, is niet het parlementaire werk.” Zo reageerde NDP-assembleelid Sylvana Afonsoewa donderdag op het weglopen van het grootste deel van de oppositionele VHP-fractie, nadat fractielid Chan Santokhi zijn betoog had gehouden.

Ook andere NDP-parlementariërs, onder wie hun fractieleider Rabin Parmessar, reageerden afwijzend en spraken openlijk hun misnoegen uit over het vertrek van de VHP’ers uit de vergaderzaal. Toch is hier sprake van niets anders dan misplaatste en selectieve verontwaardiging. Immers, dit wanstaltige gedrag – het weglopen uit het parlementaire debat – wordt al decennialang door assembleeleden getoond en niet in de laatste plaats door vertegenwoordigers van de NDP zelf.

Politieke opponenten dit gedrag verwijten, terwijl men zelf een vergelijkbare staat van dienst heeft, ondermijnt de geloofwaardigheid van degenen die de kritiek uiten en voedt het beeld van politieke hypocrisie

Is Parmessar vergeten dat onder zijn leiding, in de zittingsperiode 2020-2025, de NDP-fractie eveneens meerdere malen het parlementaire debat heeft verlaten? In herinnering worden gebracht onder meer 19 juli 2022 en 23 november 2023. Moet dat gedrag dan ook worden gezien als een teken van zwakte, zoals Afonsoewa suggereert? Of was het handelen destijds van de NDP-fractie – waarvan zij zelf deel uitmaakte – een gevolg van de “hitte in de keuken” waarvoor men de wijk nam, zoals Ilona Edwards (NDP) de VHP’ers nu verwijt?

Politieke opponenten dit gedrag verwijten, terwijl men zelf een vergelijkbare staat van dienst heeft, ondermijnt de geloofwaardigheid van degenen die de kritiek uiten en voedt het beeld van politieke hypocrisie. Immers, de historische feiten spreken voor zich. Wanneer parlementariërs elkaar selectief de maat nemen, verliest het parlement aan gezag en wordt het vertrouwen van de samenleving in het hoogste democratische orgaan verder uitgehold.

Los van partijpolitieke belangen moet duidelijk zijn dat het verlaten van de vergaderzaal tijdens een debat door welke fractie dan ook onacceptabel is. Het parlement is bij uitstek de plaats waar politieke meningsverschillen worden uitgevochten en waar argumenten tegenover elkaar worden gesteld. Het ontlopen van dat debat, ongeacht door welke partij, doet afbreuk aan de essentie van parlementaire democratie en getuigt van een gebrek aan respect voor zowel het instituut als de kiezer.

Alle 51 parlementariërs hebben hun zetel in De Nationale Assemblee op basis van het mandaat van het volk gekregen. Dat mandaat brengt verantwoordelijkheden met zich mee. In die taakomschrijving past het voeren van debat, het verdedigen van standpunten en het afleggen van verantwoording. Weglopen uit het debat behoort daar niet toe.

Het zou alle assembleeleden sieren om dit misselijkmakende wegloopgedrag definitief achterwege te laten en, hoe ongemakkelijk of confronterend een debat ook is, in de vergaderzaal te blijven en hun politieke verantwoordelijkheid te nemen. Aanwezigheid en deelname is essentieel. Alleen zo kan het parlement functioneren zoals het bedoeld is: als het centrale forum van democratische besluitvorming en controle.