MinOWC visie genoeg, loon ontbreekt

Volgens NPS-fractieleider Jerrel Pawiroredjo moet minister Dirk Currie van Onderwijs, Wetenschap en Cultuur (minOWC) de ruimte krijgen om beleid te maken, omdat de problemen in het onderwijs al vijftien tot twintig jaar slepen. Dat klinkt staatsdragend, bijna geruststellend. Alsof tijd op zichzelf een beleidsinstrument is. Alsof een lange geschiedenis van falen automatisch recht geeft op uitstel in het heden.

De werkelijkheid in het technisch onderwijs is echter veel eenvoudiger en tegelijk pijnlijker: leerkrachten vragen geen nieuw beleidskader, geen visiepaper en geen conferentie. Ze vragen hun geld.

Het beroep op “ruimte voor beleid” functioneert hier als een klassieke dooddoener. Beleid is relevant wanneer het gaat om structuur, hervorming en lange termijnkeuzes. Het uitbetalen van achterstallige vergoedingen valt daar niet onder. Dat is geen beleidsvraagstuk, maar een administratieve verplichting.

Het niet nakomen daarvan wijst niet op een complex systeemprobleem, maar op nalatigheid en bestuurlijke onkunde. Een financiële verplichting die bij aantreden bekend is, hoort binnen weken te zijn afgehandeld, niet na maanden van verklaringen.

Een financieel expert zou het droog samenvatten: liquiditeitsproblemen mogen nooit worden afgewenteld op werknemers die al hebben gepresteerd. Wie arbeid afneemt zonder tijdige betaling, schuift feitelijk het begrotingsrisico door naar gezinnen die daar geen buffer voor hebben. Dat is economisch inefficiënt en sociaal destructief. Rekeningen wachten niet op beleid, huurcontracten kennen geen geduld en supermarkten accepteren geen beleidsnota’s aan de kassa.

De ironie wil dat Pawiroredjo oogarts is. Men zou verwachten dat juist iemand die professioneel ziet wat anderen niet zien, scherp oog heeft voor de realiteit van leerkrachten aan het eind van de maand. Die realiteit is geen abstract beleidsdebat, maar een tekort op de bankrekening. Wanneer begrip wordt gevraagd van mensen zonder geld, terwijl bestuurders wel salarissen ontvangen, ontstaat geen rust maar woede.

Dat verklaart waarom de roep om het vertrek van de minister niet primair politiek is, maar praktisch. Niet omdat beleid faalt, maar omdat betaling uitblijft. In zo’n context klinkt “ruimte geven” niet als wijsheid, maar als wereldvreemdheid.