Ministerie van Arbeid

door

DE VAKCENTRALE C-47 heeft een oproep gedaan aan de regering om het instellen van een speciaal ministerie van Arbeid te heroverwegen. De voorzitter van C-47, Robby Berenstein, merkte ook op dat de keuze van de regering om het aandachtsgebied Arbeid onder te brengen bij het ministerie van Volksgezondheid geen goede keuze is.

Hij had liever gezien dat Arbeid ondergebracht zou worden bij het ministerie van Sociale Zaken en Volkshuisvesting, omdat dat ministerie meer raakvlakken heeft met het beleidsgebied Arbeid. Arbeid is in de jaren zestig vaker onderdeel geweest van het ministerie van Sociale Zaken. Tot begin jaren tachtig gebeurde dat af en aan.

Het is geen geheim dat een ministerie of directoraat Arbeid vaak werd ingevuld door leden van de vakbeweging, en zelfs door prominenten van C-47 die hun politieke carrière bij de Surinaamse Partij van de Arbeid doorliepen. Dat gebeurde met wisselend succes. In de jaren van Fred Derby als voorzitter was deze vakcentrale een civiele kracht waarmee rekening werd gehouden, ook wanneer politiek een rol speelde. Vakbeweging en politiek zouden in de ogen van veel vakbondsleiders prima te combineren zijn.

Maar van wat toen was, is nu vrijwel niets meer over. Vakbondsman zijn is een modewoord geworden. Mensen werpen zich op als vakbondsleider, maar hebben onvoldoende scholing en inzicht om arbeidersbelangen te dienen. Door gebrek aan leiderschap, inzicht en verdraagzaamheid zijn door de jaren heen heel veel bonden opgericht. Kennelijk heeft niemand met succes kunnen uitleggen dat de kracht van de vakbeweging ligt in het woord vereniging. Door het gebrek aan dat besef is de vakbeweging op veel niveaus verworden tot een organisatie met halve slagkracht.

Tegen die achtergrond is de oproep van Berenstein eigenlijk aan het verkeerde adres. Niets in de arbeidersbeweging van de afgelopen eeuwen, waar ook ter wereld, is tot stand gekomen door de overheid daar netjes of stampvoetend om te vragen. Integendeel. Voor verworven rechten zoals de achturige werkweek, vrije weekenden, vakantiedagen en overwerkvergoedingen is keihard strijd geleverd. Nu wil C-47 dat de overheid zich welwillend opstelt en naar aanleiding van smeekbeden alsnog een specifiek ministerie instelt.

Waarom komt de gehele vakbeweging niet bij elkaar? Wanneer zij een vuist maakt, kan zij met elkaar om de tafel om gezamenlijk een bepaalde strategie aan de regering te presenteren. Dat zou een top-downmodel zijn dat vaak goed werkt. Vakbonden moeten onderling het testosterongehalte terugbrengen; anders zullen zij telkens blijven klagen. Ook de regering maakt immers handig gebruik van een uiteengevallen vakbondsfront.

Hoewel Berenstein geen ongelijk heeft over het ‘wegstoppen’ van het aandachtsgebied Arbeid bij Volksgezondheid, moet de vakbeweging de oplossing voor dit vraagstuk niet bij de overheid neerleggen. De arbeidersbeweging moet gezamenlijk afdwingen dat er naar haar geluisterd wordt. Maar dat lukt niet zolang er niet wordt samengewerkt. Dáár ligt de sleutel tot succes.