MEER IN HET BUITENLAND DAN IN DNA

Assembleelid Mahinder Jogi slaat de spijker op de kop, wanneer hij de buitenlandse reizen van president Simons vergelijkt met haar aanwezigheid in DNA. Dit geldt overigens niet alleen voor haar. Zoals haar eigen vicepresident ter verdediging van zijn eigen reisgedrag gezegd heeft, is vrijwel het gehele regeerteam al op dienstreis geweest. Het eerste regeerjaar is nog niet eens achter de rug. Voor partijen die boordevol kritiek zaten op het reizen van Santokhi en Ramdin, lijkt het erop dat zij de balk in hun eigen regeringslounge niet zien.
De redenen voor Simons om De Nationale Assemblee te schuwen, hebben alles te maken met haar wankele positie in haar eigen partij. Het betreden van de assemblee onderwerpt haar, althans huishoudelijk, aan de hamer van een voorzitter die iedere gelegenheid aangrijpt om met zijn NDP-bona fides te paraderen. Een voorzitter die er geen geheim van gemaakt heeft zichzelf als de betere optie te zien en meer te voelen voor het kamp Abrahams. De Nationale Assemblee is niet de enige plaats die de president schuwt. Zij is geen regelmatige verschijning in OCER en geen actieve partijleider naar het voorbeeld van Desi Bouterse. In een vehikel dat ontworpen is voor een autocraat leidt dat al gauw tot paleisintriges.
De andere reden dat de president zich niet makkelijk in parlementair vaarwater begeeft, is dat zij niet op coalitiepartners kan rekenen als partners, zoals gebleken is in interviews die Ronnie Brunswijk afstaat en afwijkende standpunten die zowel de ABOP als NPS-fractieleden innemen bij behandeling van wetsontwerpen. Zij beseft zich terdege dat haar aanwezigheid Atompai’s ‘Nederlandse Hoge Raad’-voorstel of Brunswijks ‘VHP-speech’ in een verheven daglicht plaatsen, terwijl zulke momenten makkelijker overwaaien als vicepresident Rusland namens de regering een gematigde toon van alledaagse middelmaat ten gehore brengt.
De president moet een mamjo bij elkaar zien te houden en dat betekent voortdurend lapwerk. De onderliggende laag is net zo gammel als het wegdek van de hoofdwegen van Groot-Paramaribo. Partijtoppers intern lusten elkaar niet en partijtoppers over en weer moeten al helemaal niets van elkaar hebben. Politiek-bestuurlijk is het niet te rijmen dat er de laatste tijd zo afgegeven wordt op alles bij Grassalco en EBS, terwijl de minister die vijf jaar lang politieke verantwoordelijkheid gedragen heeft en wiens partijgenoten de tenten bestuurd hebben, blijft aanzitten voor jaar zes. Brunswijk en Rusland kijken elkaar nog steeds schuin aan vanwege Mapane; Brunswijk en Somohardjo vanwege de dolk in de rug over BiZa en CLAD; en Brunswijk en BEP hebben een verleden van over en weer verwijten.
Het moment dat Simons het gebouw betreedt, is zij in de fractiekamers, de koffiekamers en in de vergaderzaal de akela die het gebrul van iedere welp over de anderen in het nest moet aanhoren. Het is vermoeiend en het is risicovol. Het is in schril contrast met Santokhi, die met zijn stevige meerderheid en zijn voorzitter-tot-voorzitter onderonsjes met Brunswijk, een nagenoeg imperiaal onthaal kon verwachten in het huis van het volk. Ten eerste moesten zelfs partijtoppers als Jogi en Gajadien electoraal het hoofd voor hem buigen bij binnenkomst, omdat niemand in de partij, toen of nu, het bij de stembus tegen hem op kon nemen. Maar ook omdat hij comfortabel rust op de schouders van de politieke reuzen die voor hem de weg plaveiden. Simons is nooit door Bouterse bekroond of aangewezen en dat hiaat vormt voor Abrahams en de zijnen een constante aanleiding om haar te onderwerpen aan zuiverheidsproeven. Tegelijkertijd zit zij met coalitiepartners die geen vrije dag willen voor de zogenaamde ‘bevrijding en vernieuwing’, of gratie voor de Decembermoorden — actueel of postuum — willen overwegen. De Nationale Assemblee is voor deze president geen wandeling langs getemde huisdiertjes, maar een giftige slangenkuil.
The post MEER IN HET BUITENLAND DAN IN DNA ..

...