Meer dan kwart Surinaamse Amsterdammers kampt met discriminatie

door

AMSTERDAM — Ruim een kwart van de Surinaamse Amsterdammers heeft in de afgelopen jaren te maken gehad met discriminatie. Dit blijkt uit de onlangs gepubliceerde Discriminatiemonitor 2024/2025 van de gemeente Amsterdam.

Waar gemiddeld 19 procent van alle Amsterdammers aangeeft te worden gediscrimineerd, ligt dit percentage onder de Surinaamse gemeenschap in de Nederlandse hoofdstad aanzienlijk hoger: maar liefst 27 procent van hen voelde zich in de afgelopen twaalf maanden ongelijk behandeld.

“De helft van de slachtoffers geeft aan door de negatieve ervaringen minder vertrouwen te hebben in de medemens”

De cijfers uit het rapport, dat is opgesteld door de gemeentelijke afdeling Onderzoek en Statistiek, schetsen een zorgwekkend beeld voor Surinamers in de diaspora. De Surinaamse groep behoort, samen met Marokkaanse (34 procent) en Turkse Amsterdammers (28 procent), tot de bevolkingsgroepen die het vaakst slachtoffer worden van uitsluiting en racisme. Ook hindoeïstische Amsterdammers, een religieuze groep waarbinnen veel Surinamers zich begeven, scoren met 27 procent ongewenst hoog.

Ras en huidskleur

Uit de monitor blijkt dat de discriminatie zich niet beperkt tot incidenten, maar verankerd zit in het dagelijkse leven. Getroffenen geven aan dat zij het vaakst worden gediscrimineerd op basis van ras, huidskleur en nationaliteit. Dit uit zich voornamelijk in ongelijke behandeling en kwetsende, discriminerende opmerkingen.

De plekken waar Surinaamse Amsterdammers hiermee worden geconfronteerd, zijn juist de locaties waar men zich vrij zou moeten kunnen bewegen. De uitsluiting vindt relatief vaak plaats op straat en in winkels.

Daarnaast blijft de arbeidsmarkt een hardnekkig knelpunt: discriminatie op de werkvloer of tijdens het solliciteren komt veelvuldig voor. Ook in het openbaar vervoer en in de online wereld is de vijandigheid merkbaar.

Voor de Surinaamse slachtoffers heeft de aanhoudende discriminatie diepe psychologische en emotionele gevolgen. Drie op de tien gediscrimineerde inwoners ervaren serieuze psychische klachten door de manier waarop zij worden behandeld.

De impact op het sociale weefsel en het veiligheidsgevoel is enorm. De helft van de slachtoffers geeft aan door de negatieve ervaringen minder vertrouwen te hebben in de medemens. Bovendien voelt ruim een kwart zich minder veilig in de stad. Dit onveiligheidsgevoel is tussen 2023 en 2024 zelfs nog verder toegenomen.

Zwijgcultuur rondom meldingen

Hoewel de cijfers overduidelijk zijn, blijft het werkelijke aantal incidenten vermoedelijk nog veel hoger. Er is sprake van een enorme aangiftebereidheidskloof. In 2024 deed maar liefst 85 procent van de Amsterdammers die discriminatie ervoeren, hier géén melding van. Slechts een klein deel stapt naar een instantie: 4 procent meldt het incident bij de werkgever of opleiding, en 4 procent zoekt steun bij een andere officiële instantie.

De gang naar de politie is voor velen een stap te ver; slechts 2 procent deed daadwerkelijk aangifte bij de politie en amper 1 procent meldde zich bij een specifiek antidiscriminatiebureau. Dit lage aantal meldingen duidt op een diep wantrouwen in de instanties of het gevoel dat melden simpelweg geen zin heeft.

De data uit de monitor zijn gebaseerd op de Veiligheidsmonitor en de Regionale Enquête Beroepsbevolking, aangevuld met officiële registraties van de politie en discriminatie.nl. Voor de Surinaamse gemeenschap in Amsterdam bevestigt dit rapport dat de strijd tegen racisme en voor gelijke kansen nog lang niet is gestreden.