LEUGENS EN BEDROG

Nog geen maand geleden werd met de nodige ernst aangekondigd, dat het ministerie van Openbare Werken en Ruimtelijke Ordening, in samenwerking met het Commissariaat Paramaribo-Midden, was begonnen met het aanpakken van de grasmat op het Onafhankelijkheidsplein. De boodschap was duidelijk: het plein moest worden beschermd, behouden en niet langer worden beschadigd door onoordeelkundig gebruik, waaronder het parkeren van voertuigen en zware belasting van het terrein.
Een van de coördinatoren benadrukte expliciet, dat het niet de bedoeling was het plein te rehabiliteren, om het vervolgens opnieuw te laten vernietigen. Maar zoals zo vaak in Suriname, blijken woorden weinig waard, wanneer zij botsen met de realiteit. Sinds afgelopen week is een organisatie die het feest de voorgaande jaren ook daar vierde druk bezig met het opbouwen van faciliteiten op precies datzelfde plein, in voorbereiding op Phagwa-activiteiten. Constructies verrijzen, materialen worden aangevoerd en het terrein wordt opnieuw blootgesteld aan precies de belasting, waarvoor het zogenaamd moest worden beschermd.
Het roept een simpele, maar confronterende vraag op: wie houdt hier wie voor de gek? Was de rehabilitatie een serieuze poging tot behoud, of slechts een symbolische handeling zonder werkelijke intentie tot bescherming? Dit is geen geïsoleerd incident. Het Onafhankelijkheidsplein is al jaren slachtoffer van tegenstrijdig beleid. Aan de ene kant worden middelen ingezet om het plein te herstellen, aan de andere kant wordt zonder zichtbare terughoudendheid toestemming gegeven voor activiteiten die hetzelfde herstel weer tenietdoen. Wat resteert, is een cyclus van herstel en vernietiging, van belofte en teleurstelling.
Het probleem ligt niet bij culturele evenementen zoals Phagwa, die een belangrijke plaats innemen binnen de Surinaamse samenleving. Het probleem ligt bij de afwezigheid van consistent beleid en de bereidheid om eigen besluiten te ondermijnen. Als een plein werkelijk beschermd moet worden, dan vereist dat duidelijke grenzen, consequente handhaving en de moed om ook impopulaire beslissingen te nemen.
Wat de samenleving nu ziet, is het tegenovergestelde. Eerst wordt bescherming aangekondigd, vervolgens wordt die bescherming zonder uitleg terzijde geschoven. Eerst wordt gesproken over behoud, daarna wordt toegestaan dat hetzelfde terrein, opnieuw wordt belast. Dit ondermijnt niet alleen het fysieke plein, maar ook het vertrouwen van burgers in het bestuur. Want wat betekent een beleidsaankondiging nog, wanneer zij binnen enkele weken haar geloofwaardigheid verliest?
Wat betekent bescherming, wanneer zij selectief wordt toegepast? En wat betekent rehabilitatie, wanneer vernietiging tegelijkertijd wordt toegestaan? Het Onafhankelijkheidsplein is meer dan een grasmat. Het is een symbool van nationale waardigheid, van onafhankelijkheid en van collectief erfgoed. Wanneer zelfs dit symbool niet beschermd kan worden tegen bestuurlijke tegenstrijdigheid, wat zegt dat dan over de ernst waarmee andere nationale belangen worden behandeld? De harde realiteit is dat het probleem niet het gras is dat wordt vertrapt. Het probleem is het vertrouwen, dat telkens opnieuw wordt vertrapt. En zolang woorden niet worden ondersteund door consequent handelen, zullen aankondigingen van bescherming niets meer zijn dan wat zij steeds vaker lijken te worden: lege beloften.
The post LEUGENS EN BEDROG ..