LEERKRACHTEN WACHTEN MAANDEN OP HUN SALARIS

door

Recente discussies en artikelen over leerkrachten in Suriname, schetsen vaak een eenzijdig beeld: een beroepsgroep die weinig inzet toont, veel klaagt en vooral veel vrije tijd zou hebben. Dit beeld botst met de dagelijkse realiteit in het onderwijs. Leerkrachten nemen hun werk mee naar huis: lesvoorbereidingen, nakijkwerk en de zorg voor leerlingen die extra aandacht nodig hebben, lopen door tot in de avonden en weekenden. Van buitenaf is dit niet altijd zichtbaar, maar het vormt een essentieel deel van het beroep.
Leerkrachten leggen de basis voor de samenleving. Zij leren kinderen lezen, schrijven en rekenen, en dragen waarden, discipline en kennis over. Dit geldt voor iedereen – ondernemers, politici, zorgverleners, ambtenaren – die vandaag bijdraagt aan Suriname. Het is wrang om te zien dat juist deze beroepsgroep regelmatig als probleem wordt gezien, terwijl de echte uitdagingen elders liggen.
Natuurlijk zijn er leerkrachten die niet optimaal presteren, net als in elke sector. Maar dat mag nooit de maatstaf worden voor een hele groep die al jaren onder zware druk staat. Lage salarissen, overvolle klassen, beperkte lesmiddelen en complexe maatschappelijke problemen zoals armoede, geweld en mentale gezondheidsissues bij kinderen, worden te vaak genegeerd. Recente berichten over lerarentekorten, combinatieklassen, kinderen die om de andere dag naar school gaan, en zelfs oproepen aan gepensioneerden om terug te keren, illustreren hoe nijpend de situatie is.
De koppeling tussen stakingen en bredere economische onrust is onterecht. Staken is zelden een eerste keuze, maar vaak een laatste redmiddel na jarenlang niet gehoord worden. Economische problemen hebben diepere oorzaken – inflatie, begrotingstekorten en mondiale invloeden – en mogen niet eenzijdig op het onderwijs worden gelegd. Voorbeelden van achterstallige salarissen (soms maandenlang), massaal dreigende ontslagen en protesten van bonden, zoals de BLTO en BvL, tonen aan dat de frustratie diep zit.
De regering erkent de problemen en kondigde maatregelen aan, zoals een nationale onderwijsconferentie in maart 2026, investeringen via de IDB, en stapsgewijze verbeteringen in werkomstandigheden en beloning. Woorden zijn belangrijk, maar concrete actie is cruciaal. De begroting voor 2026 biedt kansen voor meer middelen naar onderwijs; denk aan kleinere klassen, betere infrastructuur en professionele ondersteuning, maar dit moet prioriteit krijgen boven uitstel of noodoplossingen.
Dit alles verdient een eerlijker perspectief. Leerkrachten kiezen dit vak niet voor rijkdom, maar voor betekenis: het vormen van generaties en het bouwen aan een sterker Suriname. Een land dat zijn leerkrachten waardeert, in woorden en daden, investeert in zijn eigen toekomst. Dat betekent respect, betere arbeidsomstandigheden, eerlijke beloning en investeringen in middelen en ondersteuning. Wij van Keerpunt weten dat er leerkrachten zijn die maanden, soms zelfs langer dan een half jaar, geen loon ontvangen, omdat de betaaldienst hun gegevens jaarlijks niet op tijd verwerkt in het systeem. Dat is toch te gek voor woorden. De grootste groep die niet tijdig wordt uitbetaald zijn de nieuwe leerkrachten en de gepensioneerden die een parttime dienstbetrekking hebben op verschillende scholen. Wij vragen ons oprecht af, hoe deze mensen leven.
Het is tijd om te stoppen met praten óver leerkrachten en te beginnen met écht kijken naar wat zij nodig hebben. Erken hun toewijding, los structurele knelpunten op en maak de onderwijsconferentie van 2026 het startpunt voor echte verandering. Want hoe Suriname zijn leerkrachten behandelt, zegt alles over hoe serieus het land zijn toekomst neemt. Zonder gewaardeerde en goed ondersteunde leerkrachten is er geen vooruitgang, alleen voortdurende achterstand.
The post LEERKRACHTEN WACHTEN MAANDEN OP HUN SALARIS ..