“Om in mijn levensonderhoud te kunnen voorzien was ik genoodzaakt in ’s avonds bij een callcenter te gaan werken want met mijn salaris was ik niet in staat zelfs de basisbehoeften te dekken.” Zo vertelt een 44-jarige docente beroepsonderwijs met enige irritatie in haar stem aan de Ware Tijd. Om privacy redenen wil zij niet met haar naam in de krant. Van het salaris van nog geen SRD 11.000 per maand (inclusief overuren) gaat alleen al aan vervoerskosten om naar school te gaan rond de SRD 5.000. “Ik wil niet denken aan collega’s die daarnaast nog de maandelijkse huishuur van meer dan SRD 11.000 moeten betalen. De kosten van nutsvoorzieningen en boodschappen moeten daar nog bij worden opgeteld. Wij kunnen niet praten over sparen en op reis kunnen gaan is ijdele hoop. Ons salaris is gewoon mensonterend.”
Tekst Valerie Fris
Beeld dwt archief
De docente met wie de krant sprak weet dat sommige collega’s ‘s avonds sekswerk doen om rond te komen. Leerkrachten die pas beginnen verdienen per maand tussen de SRD 5.000 en SRD 7.000. De afgelopen weken is de discussie over de salarissen en andere vergoedingen van leerkrachten opnieuw opgelaaid. Leraren beroepsonderwijs zijn eind januari in actie geweest en hebben een petitie aangeboden aan president Jennifer Simons. Zij beloofde de situatie te bekijken.
“We hebben niet gestudeerd om nu in zo’n positie te verkeren en daarom kiezen veel collega’s ervoor om bij een callcenter te gaan werken”
De docente met wie de Ware Tijd sprak is niet de enige die is gaan werken bij een callcenter. Uit interviews is gebleken dat sommige er zelfs voor hebben gekozen om het callcenter werk fulltime te gaan doen aangezien het heel zwaar werd om ‘s avonds en in de vroege ochtend te werken en daarna weer om zeven uur s ’morgens op school te zijn terwijl het salaris bij een call center veel meer bedraagt.
“Een docent met MO-B of Master op middelbaar niveau verdient nog geen SRD 17.000 per maand. We hebben niet gestudeerd om nu in zo’n positie te verkeren en daarom kiezen veel collega’s ervoor om bij een callcenter te gaan werken”, vertelt een 49-jarige middelbaar docente. Ze geeft al bijna dertig jaar les en zegt in die periode nooit echt te hebben gemerkt dat de positie van de leerkracht goed is geregeld. “Het lijkt alsof we steeds moeten bedelen voor een kleine waardering. Zelfs correcties van examenwerk en opstellingsgeld wordt niet tijdig uitbetaald.”
De docente geeft aan dat de loonreeksen van leerkrachten ook niet kloppen. “Na zes jaar zit je al aan je maximum en verdien je niets meer bij terwijl bij ambtenaren er verschillende schaalverdelingen zijn. Elk jaar gaat een ambtenaar vooruit in salaris, maar bij een leerkracht is dat niet zo. We voelen ons steeds weer beetgenomen.” Ook de zogenoemde kledingtoelage is in de bezoldiging geïncorporeerd waardoor deze via de belasting weer wordt teruggenomen. De docent is ervan overtuigd dat er over enkele jaren geen gekwalificeerde docenten meer zullen zijn op elk niveau in het onderwijs. Zij geeft aan dat de positie van de vakbonden erg zwak is, maar dat dit vooral komt door wat ze noemt ‘eigen belang’.
Misplaatste kritiek
“Ik zou mensen die kritiek leveren op de leerkrachten dat ze te kort werken voor een hoger loon willen uitnodigen om een week voor de klas te komen staan, elke week op een andere school om te zien of ze het volhouden”, zegt de docente beroepsonderwijs. Bij dit type onderwijs worden praktijklessen gegeven tot drie of vier uur ‘s middags en dan zijn de docenten intensief bezig, zegt ze.
Ze verwijst ook naar de slechte werkomstandigheden zoals slecht onderhouden lokalen en toiletten, slechte verlichting en onvoldoende lesmateriaal voor de leerlingen van wie sommige zelfs van heel ver komen en moe en met honger in de klas zitten. “Ook hierop spelen we in door uit onze eigen zak soms wat te eten te geven aan leerlingen die het niet hebben. Ook al wil je wat extra verdienen door ‘s avonds les te geven, krijg je daar heel weinig voor.”
Ze illustreert dit zo: “Indien je per week acht uren ‘s avonds les geeft krijg je niet vier maal acht uren betaald maar slechts acht uren voor de hele maand. Bovendien krijg je dat bedrag niet meteen.” De wanhoop is in haar stem te horen. “Je doet het werk met liefde en omdat de leerlingen ons nodig hebben maar hoe ga je ze helpen als je niet in je eigen onderhoud kan voorzien?”, vraagt ze retorisch. De 44-jarige docente heeft besloten om ontslag te nemen omdat er volgens haar geen zicht is op verandering.
- Ons wonderbaarlijk brein (6)..
- Twee muloleerlingen aangehouden na steekincident..
- Gewapende overval op goudveld Brownsweg: negen arbeiders ge…..
- Oproep tot structurele aandacht voor gezinsplanning binnen …..
- Reyme: perceptie van klassejustitie ondermijnt rechtsstaat..
- SVJ presenteert eerste accreditatiebadges voor journalisten..
- Monorath wil nauwere samenwerking KPS en Nationaal Leger te…..
- RO bereid expertise in te zetten voor olie- en gassector bi…..
- MAS versterkt samenwerking met Openbaar Ministerie..
- Start ATC-opleiding voor versterking luchtvaart..
- Tashana Lösche: Nieuwe structuur Openbaar Ministerie moet r…..
- Acht bemanningsleden vissersvaartuig in verzekering gesteld..
- Een centrale verkiezingsautoriteit voor Suriname?..
- Ebu Jones: ‘Hervorming rechterlijke macht geen politieke gr…..
- Directeur Volksgezondheid: vermeende hiv-lijst op sociale m…..
- Bouva scherpt diplomatieke koers aan in gesprek met ambassa…..
- Bezorgdheid over Nutrilon-babyvoeding in Suriname na intern…..
- Grassalco ‘politiek gevoelig’..
- President en onderwijsbonden buigen zich over knelpunten en…..
- Overleden SRS-dj deelde hoop op terugkeer..
- Caricom stuurt waarnemersmissie voor parlementsverkiezingen…..