Leerkrachten

door

IN HET NIET al te verre verleden stond het beroep van leerkracht hoog aangeschreven en keek menigeen op tegen de meester of juf. Maar in de vrij recent achter ons liggende jaren tot nu toe hebben veel mensen geen hoge pet op voor deze beroepsgroep. De indruk bestond/bestaat in de gemeenschap dat leerkrachten het niet nauw nemen met hun werk, een luizenleventje hebben met veel vrije en vakantiedagen. Maar is dat wel zo?

Vrije dagen hebben, bijvoorbeeld weekends, geldt voor iedereen die deelneemt aan het arbeidsproces. Schoolvakantie is inherent aan het beroep van leerkracht. Dus daar kan men hem/haar niet op aanspreken.

Wat veel mensen zich niet realiseren is dat leraar zijn geen 08.00-13.00 uur baan is. Een leerkracht die zijn of haar werk goed wil doen, is na de officiële schooltijd – veelal ’s avonds – nog druk met zich voorbereiden op de (leerstof van de)  nieuwe schooldag. Daargelaten de proefwerken en repetities die moeten worden opgesteld en gecorrigeerd. Het is dus best een enerverend beroep.  En die prestatie mag redelijk worden beloond.

Enkele dagen geleden liet de Ware Tijd leerkrachten aan het woord die een schrijnend beeld schetsten van hun inkomen. De situatie is zo ernstig dat leerkrachten moeten bijklussen om de eindjes aan elkaar te knopen. Overigens, dit laatste geldt voor meerdere beroepsgroepen, zowel bij de overheid als in de particuliere sector. De salarissen van de doorsneeburger zijn bij lange na niet toereikend voor een redelijk bestaan.

Het lukt opeenvolgende regeringen – al zeker twintig jaar – niet om de prijzen van eerste levensbehoeften, waaronder ook openbaar vervoer valt, te beteugelen. Winkeliers stellen naar gelang het hun uitkomt de prijzen van levensmiddelen en andere benodigdheden vast.

Een jarenlange dooddoener is dat er geen geld is voor loonsverhoging. Met andere woorden: ambtenaren en leerkrachten, zie maar hoe je het redt met wat je nu krijgt. Maar intussen leiden de leden van de regering en de assemblee een zorgeloos bestaan door hun riante inkomen.

Al kort na haar aantreden heeft de president belastinghervorming aangekondigd, die zou moeten leiden tot inkomstenverhoging voor de staat. Hierdoor zouden onder meer de leerkrachten tegemoet kunnen worden gekomen. Maar waar blijven die hervormingen na zeven maanden? Wie werkt ze tegen? Dat de royalty voor de kleinschalige goudsector wordt verlaagd, is een maatregel die ook moeilijk is te verkopen.

Het verhaal dat er geen geld is en daardoor geen loonsverhoging kan worden gegeven aan leerkrachten en het argument dat een loonsverhoging aan deze groep een negatieve impact op de economie zal hebben, is niet langer te verdedigen.

Wie geen vreemdeling is in Suriname, zal hebben gemerkt dat er iets broeit in de samenleving en dat rekening moet worden gehouden met sociale onrust. Er is een spreekwoord: ‘als er één schaap over de dam is, volgen er meer’. Vertaald: als één groep begint, volgt snel de rest. Dat heeft het verleden laten blijken. Wil de regering het zover laten komen om vervolgens toch door de knieën te gaan?

Het laatste waar dit land behoefte aan heeft is afbraak. Het overgrote deel van het volk wordt al jaren getergd. Regering toon ballen, gooi het roer om en verplaats u in uw volk. Surinamers verdienen beter dan wat ze nu krijgen.-.