LANDBOUW IN CRISIS, BELEID BLIJFT UIT

door

De regering noemt de agrarische sector en het toerisme belangrijke pijlers voor de ontwikkeling van Suriname. Toch blijft een duidelijke beleidskoers voor de landbouw uit. Terwijl boeren kampen met plantenziekten en klimaatrisico’s, blijft de afhankelijkheid van voedselimport bestaan. De discussie over de komst van mennonieten en de zorgen over kaalkap, leggen bovendien tegenstrijdigheden in het overheidsbeleid bloot. Volgens de Vereniging van Economisten in Suriname (VES) heeft het ministerie van Landbouw, Veeteelt en Visserij (LVV) dertien maanden na het aantreden van de regering, nog geen beleidsnota gepresenteerd. Daardoor ontbreekt voor agrariërs en andere belanghebbenden, duidelijkheid over de richting waarin de sector wordt ontwikkeld.
De president heeft herhaaldelijk gezegd, dat landbouw en toerisme prioriteit verdienen. De VES plaatst echter vraagtekens bij de instelling van presidentiële commissies, omdat deze de verantwoordelijkheid van ministeries kunnen verzwakken. Een commissie kan adviseren, maar het ministerie moet beleid ontwikkelen, uitvoeren en verantwoording afleggen. Welke concrete resultaten heeft de presidentiële commissie voor de agrarische sector inmiddels bereikt? De aanpak van de cassaveziekte en de voorbereiding op extreme warmte en droogte maken duidelijk, waarom een samenhangend landbouwbeleid noodzakelijk is. Volgens de VES levert de bestrijding van de cassaveziekte onvoldoende resultaat op en ontbreekt een duidelijk plan voor de droge periode. Zonder tijdige maatregelen, deskundige begeleiding en ondersteuning, lopen boeren het risico op productieverlies, met mogelijke gevolgen voor de voedselvoorziening en prijzen.
MENNONIETEN EN DE NATIONALE VOEDSELSCHUUR
Ook de komst van mennonieten en de zorgen over kaalkap, roepen vragen op. Hoe kan Suriname buitenlandse landbouwactiviteiten beoordelen en reguleren, wanneer het zelf onvoldoende richting geeft aan de ontwikkeling van de eigen landbouw?
Al jaren wordt gesproken over Suriname als voedselschuur en over zelfvoorzienendheid.
Toch importeert het land nog steeds groenten en fruit die, afhankelijk van de teeltomstandigheden, lokaal geproduceerd zouden kunnen worden. Waarom wordt de eigen productie niet doelgerichter gestimuleerd? En welke voorwaarden gelden voor grootschalige landbouwactiviteiten om zowel economische ontwikkeling als bosbescherming te waarborgen?
De regering spreekt eveneens over verantwoorde houtkap en de ontwikkeling van de goudsector. Dan mag de samenleving verwachten dat er transparantie is over wie concessies bezit, hoe deze worden toegekend en welke controle daarop plaatsvindt. Eventuele belangenverstrengeling moet onafhankelijk worden onderzocht, zonder onbewezen beschuldigingen als feiten te presenteren.
WAAR BLIJFT HET BELEID?
De kern van het probleem is dat ambities onvoldoende betekenis hebben zonder uitvoering. De regering moet duidelijk maken hoe LVV de lokale productie wil verhogen, plantenziekten wil bestrijden en boeren wil voorbereiden op klimaatrisico’s. Ook moet zij inzicht geven in de resultaten van de presidentiële commissie. Als landbouw werkelijk een pijler van de nationale ontwikkeling is, waarom ontbreekt dan een duidelijke koers?
Hoe wil Suriname zelfvoorzienend worden, zolang de eigen productie achterblijft?
En hoe kan het land zijn natuurlijke hulpbronnen beschermen als transparantie en samenhangend beleid tekortschieten?
Een nationale voedselschuur ontstaat niet door er jarenlang over te praten, maar door te investeren, producenten te ondersteunen en beleid daadwerkelijk uit te voeren.
The post LANDBOUW IN CRISIS, BELEID BLIJFT UIT ..