SERIEUS!? / Ivan Cairo
In Suriname kennen we het gezegde: “Fowru no abi watra fu dringi ma a’e gi doksi fu swen.” Vrij vertaald: de kip heeft nauwelijks water om zelf te drinken, maar geeft het beetje dat ze heeft aan de eend om in te zwemmen. Een prachtig gezegde, want het beschrijft niet alleen menselijke goedheid. Soms beschrijft het ook pure absurditeit.
Neem het nieuws dat Guyana twee waterpompen uitleent aan Suriname om de wateroverlast aan te pakken.
Even laten bezinken. Guyana. Datzelfde Guyana waar de straten veranderen in waterwegen als er gespuugd wordt. Datzelfde Guyana, waar Georgetown soms de indruk wekt het decor te willen worden voor een vervolg op de film Waterworld. Dat Guyana.
Je vraagt je automatisch af: hoe kan iemand die zelf bijna aan het verdrinken is een reddingsboei uitdelen? Dat is alsof iemand op de Titanic vanuit zijn eigen overvolle zinkende reddingsboot roept: “Hier, er is nog plaats voor tien!”
Misschien hebben die olie-miljarden van Guyana ondertussen geleid tot een soort nationale pompenreserve. Een gigantisch magazijn ergens in Georgetown met een nationale strategische pompvoorraad. Binnen liggen honderden pompen maandenlang stof te verzamelen, wachtend op een regenwolk.
Sinds Guyana de oliejackpot won, stromen de miljarden binnen. Alleen lijkt het water nog hoger te staan na elke regenbui. Dat roept ook een ongemakkelijke vraag op. Als een land miljarden ontvangt maar nog steeds bij de eerste regenbui kopje onder gaat, waar gaat al dat geld dan naartoe? Naar conferenties over klimaatadaptatie in luxe hotels? Naar studies over studies? Misschien naar PowerPoints over “duurzame waterstrategieën”. Waarom niet (meer) investeren in ontwateringsinfrastructuur?
Intussen krijgen wij twee pompen. Twee. Het klinkt bijna aandoenlijk. Alsof iemand bij een bosbrand aankomt met een plantenspuit en zegt: “We dragen ons steentje bij.”
Maar misschien moeten we niet lachen. Misschien is dit juist de ultieme tentoonstelling van regionale solidariteit op z’n Caribisch. Landen die samen kopje onder dreigen te gaan en elkaar ondertussen nog proberen overeind te houden.
Alleen blijft dat oude gezegde toch knagen. Want als de kip zelf al dorst heeft, moet je je serieus afvragen wat er aan de hand is wanneer ze water uitdeelt aan de eend. Ala langa anu a no vriendschap.
ivancairo@yahoo.com
- TYUKU IS ACCEPTATIE EN NORMALISERING VAN CORRUPTIE..
- VSB eist transparantie over structurele betalingsachterstan…..
- LUCHTVERKEERSLEIDERS ZIJN OVERWERKT EN ONDERBETAALD..
- Officieel bezoek Indiase minister markeert 50 jaar banden m…..
- Directoraat Openbaar Groen en Afvalbeheer viert 45-jarig ju…..
- Indiase minister van Buitenlandse Zaken op officieel bezoek…..
- Oproep aan de president: Veranker een strategisch kompas vo…..
- Vrouw krijgt epileptische aanval, belandt in goot en verdri…..
- SURGE-event zet mkmo’s centraal in streven naar economische…..
- Indiase minister Jaishankar op werkbezoek in Suriname..
- Zorgsector onder druk door braindrain; buitenlandse krachte…..
- Arbeid: een gelaagd probleem..
- Tweede Kamervoorzitter brengt bezoek aan DNA..
- Liba kwie op beurs: waarde toevoegen aan een onderbelichte…..
- Autobestuurder (23) komt om het leven bij ernstig ongeval a…..
- Ons wonderbaarlijk brein (15)..
- 45 jaar inzet voor schoon en groen Suriname gevierd..
- Jogi: ‘Zij gaan ervan uit dat ze afstammelingen van God zij…..
- Traymore Moengo Haven belangrijk logistiek knooppunt voor b…..
- Woorden uit scheepsjournaal slavenschip inspiratie voor dan…..
- Drie jaar na Pikin Saron: Inheemsen eisen rechtvaardigheid..