Kind van de rekening

door

GANGA / Sharda Ganga

Vooral niet over het Commewijnedrama moest deze eerste column van het jaar 2026 gaan. Alles is immers al gezegd, nu moet er worden gedaan. Net zoals zovele keren hiervoor als er drama’s zich hebben voltrokken. Er wordt gepraat, geanalyseerd, plots blijken alle vingers wel degelijk de zere plekken, de etterende zweren te vinden. Zal de omvang van dit drama de kentering teweegbrengen, zal er nu eindelijk systematische, geïntegreerde, gefinancierde, deskundige aanpak zijn? Ik verwijs naar het stuk dat Sharon Geerlings-Headley, hoofddocent Familie- en Jeugdrecht aan de Adek Universiteit, publiceerde op Starnieuws op oudejaarsdag, en u zal begrijpen waarom ik het hoop, maar mijn adem niet zal inhouden.

Ik zou het er dus niet over hebben, over het drama, over de verschrikkingen. Maar toen zag ik op oudjaarsdag een filmpje van een kindje en een vrouw die door een man het huis worden uitgeduwd. Letterlijk. Met een smak komt het kind terecht voor de voeten van een vrouw, naar later blijkt de moeder. Het kind huilt erbarmelijk. Gezien de klap is dat helemaal begrijpelijk. De vrouw pakt het kind op en een halve seconde denk je, nee, hoop je, dat dit is om het kind te troosten. Helaas het kind blijkt de speelbal te zijn tussen de twee volwassenen. Ook nu weer: letterlijk. Een speelbal. Een voorwerp zonder gevoel, waar je mee mag doen wat je wil. De vrouw gooit het kind van zich af, de andere kant van het terras op. Het kind gilt het uit, de vrouw pakt het weer op, en nog eens hoop je tegen beter weten in dat ze het kind zal vasthouden, beschermen, vergeving vragen, weglopen met haar.

Maar niets van dat alles. Daar gaat het kind weer tegen de vlakte. Volgens de persoon die het mij liet zien waren de daders, man en vrouw, al door de politie opgehaald. Wat moet van dit kind terecht komen later? Wie zal zich over haar ontfermen?

Misschien zou het goed zijn om de bescherming van kinderen als een financieel economisch plaatje te presenteren aan beleidsmakers, omdat soms alleen centen indruk lijken te maken en ze tot actie kan bewegen. Laten we op een rijtje zetten wat het kost om elk mishandeld en verwaarloosd kind weer te vormen tot een mens dat anderen kan vertrouwen, kan functioneren in de samenleving, voor zichzelf zorgen, een redelijke mate van normaal leven kan opbouwen. Los van de kosten om de gevolgen van fysiek geweld te behandelen, tellen we ook op de kosten van opvang en van therapie, andere behandelingen en trajecten.

Daar is soms tientallen jaren extra zorg voor nodig. Een investering in kinderbescherming betaalt zich tienvoudig terug. Net zoals investeringen in mentale gezondheid zich waarschijnlijk twintigvoudig terugbetalen in geld uitgedrukt, los van het leed dat kan worden voorkomen. Waarbij ik meteen aanteken dat ik hiermee niet wil zeggen dat alle leed vanwege mentale problemen, altijd kan worden voorkómen, hoe goed het systeem ook werkt. Maar de kans wordt aanzienlijk kleiner.

Ik zag het filmpje van het kind dat werd rondgegooid kort nadat ik het ‘persmoment’ van de politie had bekeken, en viel van de ene verbijstering in de andere. Veertig minuten lang was de politie aan tafel bezig zich in allerlei bochten te wringen om te voorkomen dat haar hand per ongeluk in de eigen boezem kon worden gestoken. Ook toen dacht ik, ik wil het er eigenlijk niet over hebben.

Maar vanochtend stond ik op en las dat in de feestelijke owruyari-nacht een ander kindje is vermoord door een verzorger. En toen moest ik het er toch over hebben.-.

gangadwt@gmail.com