Kind

door

MONSIEUR JEANETTE / Christio Wijnhard

In de laatste dagen van het afgelopen jaar hebben we weer een kind verloren. Door een mes om het leven gebracht. Een boze stiefmoeder. Meer heb ik er niet over gelezen. Het was gewoon teveel negatieve informatie. Vooral omdat het zo kort na het verlies van de vijf kinderen in Commewijne was. Lang bleef ik erover nadenken. Hoe heeft het zo ver kunnen komen?

Het is niet het enige dat is voorgevallen met kinderen. Er is ook een verhaal over een moeder die een kind rondsmeet alsof het een zak vuilnis was. Ook daar kon ik met mijn hoofd niet bij. Steeds moest ik denken aan mijn column ‘Tot in onze yeye’. Destijds geschreven om mijn intense verdriet over de stilgeboorte van mijn eigen kind te uiten. Daarin vroeg ik me af wat voor een land we zijn als zelfs ongeboren vruchten niet veilig zijn.

Die vraag rijst weer op in mij. Wat voor een land zijn we? Een land waarin we kinderen wegsmijten. Een land waarin we kinderen met een mes bewerken. We zijn een land geworden waarin de grenzen van goed fatsoen sterk zijn vervaagd. Misschien zelfs verdwenen. Ja, ik denk dat onze grenzen van wat algemeen acceptabel is niet meer van kracht zijn.

Soms hoor je ouders verschrikkelijk tekeergaan tegen hun kinderen. Op straat. In de winkel. Bijzonder grof spreken we kinderen toe. Grof gaan we met ze om. Wanneer ik dat zie, wil ik bijna naar die mensen toelopen. Ze vragen of beseffen waar ze mee bezig zijn. Dat doe ik niet. Dat doen we allemaal niet. Want het is gevaarlijk.

In onze zucht naar welvaart vergeten we het welzijn van de zwaksten onder ons. Eigenlijk zijn we allemaal een stelletje lafaards bij elkaar. Te laf om zaken echt aan te pakken. Te laf om zaken echt te benoemen. Daardoor komen velen ongestraft weg met teveel. Wanneer gaan we veranderen? Wat kunnen we doen om te veranderen.

We zouden kunnen nadenken voor we kinderen krijgen. Dat ten eerste. Ophouden met vasthouden aan het voortplanten om het voortplanten. We zouden kunnen gaan plannen. Maar om dit voor elkaar te kunnen krijgen, moeten we gaan praten. Over onderwerpen die we in de taboesfeer houden. Tegen beter weten in. Omdat het ons goed uitkomt.

Naast laf zijn we eigenlijk ook wel gemakzuchtig. We smachten naar olie en gas maar we zijn duidelijk nog niet ver genoeg om ermee om te kunnen gaan Hoe kunnen we grote zaken aanpakken wanneer we de kleine niet eens aankunnen? Wanneer we niet in staat zijn om onze nakomelingen te beschermen tegen onszelf?

Ik hoop dat er echte actie komt vanuit de overheid. Net als No Dyompo, Yepi Deh. We moeten iets bedenken om mensen ervan bewust te maken dat we kinderen niet moeten breken. We moeten ze klaarstomen voor een betere toekomst. Nu lijken we ze te zien als een obstakel ervoor. Daarmee brengen we het ‘Suriname van de toekomst’ in gevaar. Ernstig in gevaar. Want ook ons land is in principe nog een kind.-.

christiowijnhard@gmail.com