Kerstretoriek VHP, politieke (zelf)misleiding

door

De kerstboodschap van de Vooruitstrevende Hervormingspartij (VHP) leest als een vroom en hoopvol verhaal, doorspekt met morele verwijzingen naar de geboorte van Jezus Christus. Op zichzelf is daar niets mis mee. Kerst is inderdaad een moment van bezinning, solidariteit en hoop. Maar wanneer een politieke partij deze periode gebruikt om zichzelf moreel te verheffen en tegelijkertijd de feiten geweld aandoet, wordt die boodschap problematisch — en zelfs misleidend.

De VHP positioneert zich in haar boodschap nadrukkelijk als hoeder van het volk vanuit de oppositie, alsof zij plots aan de zijlijn is komen te staan na jaren van machteloosheid. Dat beeld is onjuist. Tussen 2020 en 2025 vormde de VHP samen met de ABOP de kern van de regeringscoalitie. Zij leverde de president, bepaalde in hoge mate het beleid en droeg directe verantwoordelijkheid voor de sociaaleconomische realiteit waar zij nu zelf kritiek op uit. De stijgende kosten van levensonderhoud, de druk op huishoudens en de groeiende bestaansonzekerheid zijn geen natuurverschijnselen, maar mede het resultaat van beleid waarvoor de VHP bestuurlijk verantwoordelijk was.

Nog schrijnender is de impliciete suggestie in de boodschap dat de VHP bij de coalitievorming slachtoffer zou zijn geweest van etnische uitsluiting. Dat is niet alleen feitelijk onjuist, maar ook politiek gevaarlijk. Door dit frame te hanteren, bevestigt de partij juist het beeld dat zij zelf langs etnische lijnen denkt en redeneert, en dus geen multi-etnische partij is zoals met de mond wordt beleden. In een multi-etnische samenleving als Suriname is deze constante suggestie van de VHP een zeer kwalijke ontwikkeling. Politieke partijen horen bruggen te bouwen, geen wij-zij-tegenstellingen te voeden — zeker niet rond Kerst, een feest dat juist verbondenheid symboliseert. De polarisatie vanuit de VHP moet ophouden.

De verwijzing naar Jezus Christus als leider van vrede en rechtvaardigheid klinkt mooi, maar wringt wanneer zij niet gepaard gaat met zelfreflectie. Waar is in deze boodschap de kritische evaluatie van het eigen regeringsoptreden? Waar zijn de lessen uit vijf jaar machtsuitoefening, inclusief gemaakte fouten, gemiste kansen en bestuurlijke tekortkomingen? Ware kerstbezinning begint met eerlijkheid, niet met zelfverheerlijking.

Politieke communicatie mag hoopvol zijn, maar moet ook integer zijn. Misleidende narratieven, selectief geheugen en polariserende ondertonen passen niet bij de geest van Kerst. Als de VHP werkelijk het licht wil laten schijnen waar zij over spreekt, dan begint dat met een eerlijke confrontatie met haar eigen rol in het recente verleden. Alleen vanuit die zelfkennis kan geloofwaardig worden bijgedragen aan een gezamenlijke toekomst voor Suriname.