Kenner Regillio Koorndijk bepleit kwaliteitsstandaarden: ‘Kaseko moet niet alleen swingen, maar ook muzikaal kloppen’

door

door Steven Seedo

PARAMARIBO — “Misschien is het tijd dat we binnen de kasekomuziek serieus gaan nadenken over muzikale kwaliteitsstandaarden. Niet om de muziek in een keurslijf te dwingen en niet om creativiteit te beperken en zeker niet om de ene generatie tegenover de andere te plaatsen. Maar om de kwaliteit, identiteit en toekomst van onze muziek te beschermen.” Dat zegt kaseko kenner en sound engineer Regillio ‘Karoe’ Koorndijk tegen de Ware Tijd. Hij noemt het belangrijk dat muzikanten en bandleiders kritisch kijken naar onder meer ritmische stabiliteit, instrumentbeheersing en samenspel.

Koorndijk vindt dat er meer aandacht moet komen voor timing, ritmische stabiliteit en de onderlinge samenhang tussen muzikanten. Ook de kwaliteit van drum- en percussiepatronen en de samenwerking tussen basgitaar, drums en traditionele percussie verdienen aandacht. Daarnaast noemt hij blaasarrangementen, harmonieën, frasering, dynamiek, instrumentbeheersing en muzikale discipline als belangrijke aspecten.

“We moeten vooral durven erkennen dat niet iedereen die kaseko speelt, automatisch een goede kasekomuzikant is”

Maar ook kennisoverdracht mag niet worden verwaarloosd. De kwaliteit van repetities, liveoptredens en muziekproducties speelt eveneens een belangrijke rol in de verdere ontwikkeling van het genre.

De kenner wijst erop dat kwaliteitsstandaarden niet betekenen dat iedere kasekoband hetzelfde moet klinken. Juist de verschillen in speelstijl en interpretatie maken de muziek interessant. Echter, benadrukt hij: een eigen stijl mag geen excuus zijn voor gebrek aan muzikaal vakmanschap.

Kritiek uit respect voor kaseko

Koorndijk verwacht dat zijn kritiek niet door iedereen zal worden onderschreven. Sommigen zullen erop wijzen dat kaseko in de eerste plaats is bedoeld om mensen te laten dansen en plezier te bezorgen. Hoewel hij dat belang erkent, vindt ‘Karoe’ dat ‘dansbaarheid’ en muzikale kwaliteit elkaar niet hoeven uit te sluiten. “De beste dansorkesten laten juist zien dat ritmische precisie, discipline en speelplezier uitstekend kunnen samengaan”, voegt hij toe.

Koorndijk, die zich in de kasekomuziek heeft verdiept, onderstreept dat zijn kritiek geen aanval is op dit stuk Surinaamse cultuur. Integendeel, hij ziet het als een manier om die cultuur serieus te nemen en het muzikale niveau te verhogen. “We moeten ophouden middelmatigheid te verwarren met authenticiteit. En we moeten vooral durven erkennen dat niet iedereen die kaseko speelt, automatisch een goede kasekomuzikant is.”

Kaseko verdient het meer te zijn dan voor publiek dat op de muziek danst. Het genre verdient ook luisteraars die aandacht hebben voor de manier waarop de muziek wordt uitgevoerd. Dat vraagt om muzikanten die hun instrument beheersen, bandleiders die kwaliteit durven eisen en orkesten waarin goed samenspel begint bij het luisteren naar elkaar.

De muziek heeft een unieke identiteit en een grote muzikale potentie. Om die potentie volledig tot haar recht te laten komen, moeten betrokkenen volgens hem bereid zijn kritisch naar hun eigen werk te kijken.

Zolang het publiek alles accepteert wat enigszins op kaseko lijkt, zal middelmatigheid naast werkelijk vakmanschap blijven bestaan. Daarom doet Koorndijk een oproep “om niet alleen met de benen, maar ook met de oren naar kaseko te luisteren”.

Koorndijk is van huis uit drummer en maakte in deze hoedanigheid deel uit van Yakki Famiri en Master Blaster, twee top kasekogroepen van de jaren tachtig en negentig.