Kajana granman

door

SERIEUS!? / Ivan Cairo

In Suriname hebben we veel geduld. Misschien zelfs te veel. We wachten rustig op stroom, op water, op wegen zonder kraters en soms zelfs op politici die ons hun verkiezingsbeloften onthouden. Maar de saga rond de veerboot Le Malani begint ondertussen zulke epische proporties aan te nemen dat het eerder op klucht lijkt dan op een infrastructureel project.

Deze boot ligt sinds 2022 aan de Franse kant te niksen alsof hij vakantie heeft genomen in Saint-Laurent-du-Maroni. Hypermodern. Miljoenen gekost. Airconditioning waarschijnlijk kouder dan in menig ministerie in Paramaribo. Maar varen? Nee hoor. Dat zou te simpel zijn. Op zijn Surinaams gezegd: dit hele dossier is een ware Kajana granman geworden.

Elke paar maanden verschijnt er weer een verklaring. Dan zegt Suriname dat de Fransen moeilijk doen. Vervolgens zeggen de Fransen dat Suriname niet meewerkt. Daarna komt een persbericht waarin iedereen zegt constructief bezig te zijn, terwijl de boot nog steeds dezelfde rivier bewondert als drie jaar geleden, zonder die zelfs een keertje te zijn overgevaren.

Intussen vragen burgers zich af of Le Malani ooit nog water onder haar kiel zal voelen, behalve wanneer het regent of de golfslag van passerende boten. Het mooiste is de voortdurende zoektocht naar de schuldige. Het lijkt haast op een internationale wedstrijd zwarte piet doorschuiven. Volgens de ene partij was de steiger af. Volgens de andere partij moest die weer aangepast worden. Dan was het waterpeil te laag. Dan weer een defecte laadklep. Vervolgens een aanbesteding. Daarna weer ‘technische afrondingen’. Tegen de tijd dat alles eindelijk geregeld is, is de boot misschien al historisch erfgoed.

En steeds weer die magische woorden: ‘binnenkort operationeel’. Dat ‘binnenkort’ duurt inmiddels langer dan sommige huwelijken. De mensen in Albina en Saint-Laurent lachen er ondertussen bijna cynisch om. Handelaren wilden economische groei. Reizigers wilden comfort. Ondernemers droomden van betere handel tussen Suriname en Frans-Guyana. In plaats daarvan kregen ze een drijvend monument van bureaucratie.

Het tragikomische is dat iedereen officieel optimistisch blijft. Niemand zegt ooit gewoon: ‘We hebben dit ding compleet verkeerd aangepakt’. Nee, er komen keurige verklaringen vol woorden als ‘operationele trajecten’, ‘technische evaluaties’ en ‘bilaterale afstemming’. Mooie termen die eigenlijk betekenen: niemand weet wanneer die boot eindelijk gaat varen.

Misschien moeten we Le Malani daarom een nieuwe toeristische functie geven. Maak er een museumboot van. Schoolkinderen kunnen excursies maken: ‘Hier ziet u de beroemde veerboot die nooit heeft gevaren, maar wel onderwerp is geweest van tientallen persberichten’.

Of misschien moeten we gewoon eerlijk zijn: deze komedie is inmiddels belangrijker geworden dan de boot zelf. Want één ding staat vast. Tegen de tijd dat Le Malani eindelijk de Marowijnerivier oversteekt, staan er waarschijnlijk mensen van nieuwe generaties op de oever die niet eens weten hoe een veerboot eruit ziet, omdat veerboten dan al decennia uit zwang zijn en er intussen een brug over de rivier staat.-.

ivancairo@yahoo.com