Is Brunswijk werkelijk het probleem?

Zodra Ronnie Brunswijk binnen de coalitie wijst op afspraken die volgens hem niet worden nagekomen, is het politieke vonnis snel geveld: chantage, eigenbelang en postjespolitiek. Maar onder al dat lawaai blijft één essentiële vraag liggen: wat is er daadwerkelijk afgesproken?
Want als het opeisen van gemaakte afspraken chantage is, hoe noemen we het dan wanneer een coalitiepartner die afspraken niet nakomt? Daarover blijft het opvallend stil. Andere partijen mogen onderhandelen over invloed, functies en voordrachten. Dat heet coalitiepolitiek. Maar wanneer Brunswijk hetzelfde doet of zijn partners herinnert aan wat volgens hem aan de onderhandelingstafel is afgesproken, verandert plotseling het woordenboek: dan heet het chantage.
Laat één ding duidelijk zijn in deze opinie: ik verdedig niet, ik vraag slechts om opheldering als belastingbetaler.
Al ongeveer 25 jaar horen we hetzelfde verhaal: Paul Somohardjo en Ronnie Brunswijk zouden binnen regeringen hun partners onder druk zetten om belangen en posities veilig te stellen. Maar als deze twee werkelijk zulke problematische coalitiepartners zijn, waarom zitten politieke partijen dan bij regeringsformaties steeds opnieuw met hen aan tafel?
Niemand wordt gedwongen een coalitie te vormen. Je onderhandelt, geeft en neemt, maakt afspraken en geeft elkaar het woord. Dan moet dat woord ook iets waard zijn.
Brunswijk heeft meerdere keren zijn ongenoegen geuit over de manier waarop volgens hem met afspraken wordt omgegaan. In plaats van de inhoud te bespreken, wordt geroepen dat hij alleen aan posities denkt. Maar wees dan consequent.
Wanneer ABOP mensen voordraagt voor functies, wordt al snel gesproken over eigenbelang. Wanneer de NDP mensen voordraagt voor posities waarvoor zij politieke verantwoordelijkheid draagt, wordt dat gemakkelijker als normale politieke praktijk beschouwd. Waarom geldt voor de één een andere maatstaf dan voor de ander?
Nog merkwaardiger is dat mensen die niet aan de onderhandelingstafel zaten, met grote stelligheid vertellen wat Brunswijk wel of niet mag eisen. Was u erbij? Weet u precies wat is afgesproken? Zo niet, wees dan voorzichtig met grote woorden als chantage.
De discussie moet niet gaan over de vraag of iemand Brunswijk of ABOP sympathiek vindt. De vraag is: wat is afgesproken en worden die afspraken nagekomen?
Als Brunswijk een verkeerde voorstelling van zaken geeft, weerspreek hem dan inhoudelijk. Leg uit welke afspraken wel en niet zijn gemaakt. Daarom is ook de houding van de NDP-leiding relevant. Als zijn lezing niet klopt, kan de partij duidelijk maken waar hij volgens haar fout zit.
De samenleving heeft meer aan die duidelijkheid dan aan politieke etiketten.
Brunswijk heeft in eerdere coalities waarin hij zijn politieke ja-woord gaf, doorgaans niet zomaar halverwege de samenwerking verlaten. Dat betekent niet dat iedere eis van hem terecht is of dat hij boven kritiek staat. Maar zijn politieke handelen mag wel in zijn geheel worden bekeken.
En dan blijft de ongemakkelijke vraag: is Brunswijk werkelijk het probleem, of is het gemakkelijker hem tot probleem te maken dan duidelijkheid te geven over wat achter gesloten deuren is afgesproken?
Het antwoord op deze vraag ligt bij de partij die aan het hoofd staat van deze coalitie!
Robert Cairo
robertcairo@gmail.com
The post Is Brunswijk werkelijk het probleem? appeared first on Suriname suriname.

...