INVLOEDSSFEREN GELD, MACHT EN NATUURLIJKE HULPBRONNEN

Goed geoefende militiaren van de Verenigde Staten van Amerika, hebben het afgelopen weekend, een indrukwekkend militair strategisch en tactisch staaltje gedemonstreerd op het grondgebied van de Bolivariaanse Republiek Venezuela, door in de nacht binnen iets meer dan een half uur, president Nicolás Maduro en zijn echtgenote, in hun verblijf te overvallen, knevelen en met een helikopter mee te nemen naar een voor de kust van dat land liggend oorlogsschip. Niet lang na deze militaire operatie, waarbij doden zijn gevallen – Venezolaanse en Cubaanse militairen – kwam president Trump van de VS via sociale media met de boodschap, dat Maduro en levensgezellin waren meegenomen en voor het gerecht in de VS zullen worden gebracht.
Wie een beetje verstand heeft van militaire strategie, kon reeds lang vermoeden, dat de schepen, troepen en vliegtuigen voor de kust van Venezuela en Puerto Rico, niet daar waren om op kleine drugsboten te jagen. Er was veel meer aan de hand en velen dachten dat er een Amerikaanse invasie in Venezuela was en dat het uit het water schieten van kleine boten met drugs, een afleidingsmanoeuvre betrof. Degenen die meer verstand hebben van geopolitieke verhoudingen, hadden reeds lang het vermoeden, dat het om het veranderen van het regiem van Maduro ging en zijn voortdurende vrijages met bijvoorbeeld Rusland, China, Cuba, Nicaragua en Iran. En natuurlijk Venezuela weer helemaal in de invloedssfeer van de Verenigde Staten en het rijke westen te krijgen, helemaal in de lijn van de decennia oude Monroe-doctrine die erop gestoeld is, dat geen enkele buitenlandse mogendheid moet trachten indringende invloed te krijgen in de achtertuin van de Verenigde Staten van Amerika.
In het verleden is het de Verenigde Staten aardig gelukt invloeden van buitenaf op het westelijk halfrond te weren, hetzij door invasies te plegen of door spionage en omkoping, militaire staatsgrepen te bewerkstelligen. We denken daarbij vooral aan de militaire staatsgreep van Augusto Pinochet Ugarte in Chili tegen het bewind van Salvador Allende. Venezuela was opeenvolgende regeringen in Washington al jaren een doorn in het oog, na de machtsovername van Hugo Chávez die een linkse regering vestigde, die zwaar leunde op de ideologen uit Havanna op het nabijgelegen Cuba. De VS hebben getracht Venezuela te isoleren, nadat Chávez ertoe was overgegaan, Amerikaanse olieinstallaties te nationaliseren. Chávez heeft het echter niet lang gemaakt binnen de Venezolaanse politiek, hij overleed aan kanker. Maduro die niet meer was dan een buschauffeur in Caracas nam over, en dreef het land verder in de armoede. Hij bleef echter zijn socialistische anti VS en de Europese Unie beleid voortzetten, en belandde helemaal in de greep van landen als Rusland, China, Cuba, en ook Iran.
MIljoenen Venezolanen vluchtten naar Brazilië, Colombia, het Caribisch gebied, Midden-Amerika en de VS en ook Europa. Maduro dreef het land economisch naar de afgrond en de ‘Bolivar’, de nationale munt van het land, deprecieerde met honderden procenten en Venezuela verpauperde in rap tempo. Bij de meest recent gehouden volksraadpleging was het duidelijk dat hij die had verloren. Maduro koos echter voor fraude en onderdrukking en bleef aan de macht. Oppositieleiders doken onder of ontvluchtten het land. Door strakkere sancties van de VS en Europese landen, geraakte hij verder in isolement en daar profiteerden natuurlijk landen als China en Rusland gretig van, hetgeen de toorn wekte in de Verenigde Staten, die inmiddels weer de Republikein Donald Trump als president hadden gekozen. Duidelijk werd dat er uit een ander, radicaal vaatje zou worden getapt met een Marco Rubio als minister van Buitenlandse Zaken, die zelf zoon van Cubaanse vluchtelingen uit Florida is. Wat de regering heeft doen besluiten Venezuela en Maduro anders te benaderen, is de toenemende invloed en infiltratie van Communistisch China op dit halfrond. China is overduidelijk doende zijn invloed in Midden-Amerika, Zuid-Amerika en het Caribisch gebied te vergroten, zulks tot groot ongenoegen van Washington. Via de zogeheten BRICS-groep, dringt China overal binnen en tracht via enorme geldstromen en civiele projecten, grotere invloed te krijgen op dit halfrond. We zien het in Panama, Midden-Amerika, Brazilië, Peru en andere Zuid-Amerikaanse staten. De Verenigde Staten zien het westelijk halfrond nog steeds als zijn achtertuin en zullen er alles aan doen, de Monroe-doctrine wederom leven in te blazen. President Trump heeft onverdroten aangegeven, dat Amerika niet zal toestaan dat andere spelers c.q. landen in Venezuela, de overhand krijgen. Met die onthulling doelde de president zeker op China en Rusland. Het westelijk halfrond moet binnen de invloedssfeer van de Verenigde Staten en zijn bondgenoten blijven en omdat te consolideren, zal Washington alle hem ter beschikking zijnde middelen aanwenden, en daar moet de militaire optie niet bij worden uitgesloten. Dat is het afgelopen weekend duidelijk bij ingebracht. Amerika heeft heel nadrukkelijk gedemonstreerd, wat geld en macht in combinatie kunnen realiseren, en dat het veiligstellen van grondstoffen ten bate van de overleving van de Amerikaanse economie, voorop moet gesteld worden. En als het nu gaat om aardolie of andere natuurlijke hulpbronnen, moeten die veilig gesteld zijn en of worden. De Amerikanen en hun president Trump hebben er te allen tijde baat bij, dat belangen ongeschaad blijven en om dat te bestendigen, was de actie het afgelopen weekend in Venezuela, voor hen meer dan nodig. De Amerikaanse economie drijft nog decennialang op aardolie en daar heeft Venezuela de grootste voorraad ter wereld van. Had Maduro nu echt gedacht dat hij het grote Amerika langdurig van deze broodnodige natuurlijke hulpbron zou kunnen afhouden? En het moet niemand op deze aardkloot verbazen, als de Monroe-doctrine in de komende jaren op meerdere momenten heel duidelijk tot uiting zal komen en het hoeft niet zo te zijn, dat de Verenigde Staten bij de toepassing en verwezenlijking alleen zal blijven staan. Er zijn zoveel kostbare en noodzakelijke grondstoffen op deze planeet, waar niet elk land in voldoende mate over beschikt en niet zonder kan. En wat er niet is, moet gehaald worden, goedschiks of kwaadschiks, en daar zijn rijke en machtige landen altijd toe in staat geweest, om wat er niet voorhanden was of is, te gaan halen. Het verwijderen en voor de rechter in de VS slepen van Nicolás Maduro moet de weg vrijmaken, wederom de Amerikaanse belangen in Venezuela op de voorplecht geplaatst te krijgen. De VS willen de Venezolaanse olie wederom ter beschikking krijgen en ook om geografische overwegingen. Kortere aanvoerlijnen zijn onder alle omstandigheden, vooral de militair strategische, van groot belang. Het kan in politiek opzicht gaan vriezen of dooien in Venezuela, maar wel mag worden aangenomen, dat de Amerikanen na het wegvoeren van Maduro, hun huiswerk voor wat betreft Venezuela, goed hebben gemaakt.
The post INVLOEDSSFEREN GELD, MACHT EN NATUURLIJKE HULPBRONNEN ..

...