INTEGRITEIT KPS: TWEE SIMPELE ROUTES

Goud weg. Kwik weg -meer dan 500 kilo uit een politieopslag. Arrestanten weg. En vorige maand nog: tien politiemensen opgepakt in een cocaïnezaak, onder wie zeven leden van het Arrestatieteam. Wie de afgelopen weken het nieuws volgde, ziet een patroon: het Korps Politie Suriname (KPS) worstelt met integriteit. Dat is inmiddels geen mening meer van één criticaster. Het wordt van alle kanten erkend door coalitie én oppositie, door de vakbond van de politie zelf.
NPS-fractieleider Jerrel Pawiroredjo verwoordde het onomwonden in De Nationale Assemblée: “Alles verdwijnt er. Alleen de korpschef en de minister moeten nog worden meegenomen.” Oppositielid en oud-politiecommissaris Krishna Mathoera waarschuwt dat het wantrouwen verder gaat dan alleen het korps zelf: rechters baseren hun vonnissen op het onderzoek van de politie, en buitenlandse partners delen minder makkelijk informatie als zij twijfelen aan de integriteit van hun Surinaamse collega’s. En Revelino Eijk, voorzitter van de Surinaamse Politiebond, wijst al langer op de keerzijde: politiemensen die moeten werken in vervallen politiebureaus met rattenplagen, zonder fatsoenlijk uniform, onder grote druk en met beperkte middelen.
Dat laatste punt is belangrijk. Het is geen excuus voor diefstal of corruptie — wie de wet moet handhaven, moet zich er zelf aan houden. Maar het is wel een verklaring. Onderzoek en gezond verstand wijzen al decennia hetzelfde uit: wie slecht betaald wordt, met verouderde spullen moet werken en amper carrièreperspectief heeft, is gevoeliger voor de verkeerde afslag. Een agent die zelf de eindjes niet aan elkaar kan knopen, is makkelijker over te halen om iets ‘door de vingers te zien’. Slechte arbeidsvoorwaarden zijn dus niet alleen een sociale kwestie — ze zijn een integriteitsrisico. Wat kan Suriname hieraan doen? Grofweg zijn er twee wegen, en het is verstandig om te kiezen in plaats van halfslachtig te blijven hangen.
De eerste route is investeren in kwaliteit. Dat betekent hogere opleidingseisen, voortdurende training, moderne uitrusting, betere digitale systemen en een salaris dat past bij de zware verantwoordelijkheid van het beroep. Daarnaast kan intensievere samenwerking met politieorganisaties in Nederland, Frankrijk en andere partnerlanden helpen bij opleidingen, digitale opsporing en het versterken van integriteitscontroles. Daarmee wordt het beroep aantrekkelijker voor goed personeel en neemt de professionele weerbaarheid toe.
De tweede route is investeren in aantallen. Daarbij worden veel meer agenten aangenomen, zodat de politie zichtbaarder aanwezig is in buurten en districten. Een grotere politieorganisatie maakt het mogelijk sneller in te grijpen en de werkdruk te verlagen. Deze route vraagt minder hoge salarissen, maar wel een streng selectiebeleid, een snelle uitstroom van medewerkers die de fout ingaan en intensieve digitale controle op processen, bewijsmateriaal en interne werkstromen. Eijk pleitte eerder ook voor objectieve selectie en regelmatige instroom van nieuwe lichtingen.
Misschien ligt de beste oplossing niet volledig in één van beide modellen. Een verstandig beleid zal elementen van beide combineren. Wat vooral niet meer kan, is blijven doen alsof dezelfde aanpak andere resultaten zal opleveren.De samenleving heeft recht op een politiekorps dat eerlijk, goed opgeleid, goed uitgerust en zichtbaar aanwezig is. Integriteit ontstaat niet alleen door streng te straffen. Zij groeit ook wanneer een organisatie professioneel wordt geleid, voldoende mensen heeft en haar medewerkers de middelen geeft om elke dag de juiste keuzes te maken.
The post INTEGRITEIT KPS: TWEE SIMPELE ROUTES ..

...