INGRID HEEFT NIKS TE ZEGGEN IN DNA?

De recente uitspraken van VHP-parlementariër Cedric van Samson over Ingrid Bouterse-Waldring, hebben op sociale media veel reacties uitgelokt, ook van valse profielen, maar verdienen een serieuze beschouwing. Van Samson stelt dat de NDP-parlementariër, weduwe van oud-president Desi Bouterse, blijft bijdragen aan polarisatie in plaats van aan nationale verzoening. Met name haar handelen op 8 december, door een eigen krans te leggen bij het monument voor gesneuvelde militairen van het binnenlandse gewapende conflict, noemt hij misplaatst. Volgens hem is het hoog tijd dat de NDP verantwoordelijkheid neemt en excuses aanbiedt aan de nabestaanden van de Decembermoorden.
Het is een ongemakkelijke boodschap, maar niet per definitie een onterechte. In Suriname wordt degene die een pijnlijke waarheid benoemt, al snel weggezet als verrader of in zijn geval ‘redi moesoe’. Toch kan een samenleving alleen vooruit als eerlijkheid en rechtvaardigheid leidend zijn. Zonder erkenning van leed en zonder morele duidelijkheid blijft verzoening een leeg begrip.
Deze discussie legt tegelijk een fundamenteler vraagstuk bloot: wat is de daadwerkelijke bijdrage van Ingrid Bouterse-Waldring in De Nationale Assemblee? Haar zichtbaarheid in het parlementaire debat is beperkt en haar inhoudelijke inbreng roept vragen op. In vergaderingen blijft haar stem nauwelijks hoorbaar en ook tijdens publieke bijeenkomsten is haar bijdrage weinig richtinggevend of vernieuwend. Dat voedt de indruk dat haar aanwezigheid vooral symbolisch is, gedragen door naam en geschiedenis, maar niet door actief leiderschap.
Dat de partijstructuur en degenen die haar al jaren kennen, allesbehalve onder de indruk waren van wat zij inhoudelijk zou kunnen bijdragen, blijkt al uit het feit dat zij als hekkensluiter en lijstduwer gepositioneerd werd. Haar gehuwde naam en nostalgie naar de aura van de overleden leider, waren meer dan genoeg om haar op basis van voorkeurstemmen te verkiezen. Tijdens de campagne bleek al dat zij meer iemand was die de mensen wilden zien, dan horen. Het Desi Bouterse Centrum op Frimangron trok nooit meer dan een toevallige voorbijganger en tijdens haar zwakke pogingen om via de microfoon de menigte te beroeren, gingen de aanwezigen een hapje eten halen of hun cup hervullen. Temeer omdat haar spreekbeurten nooit de inhoud van het beleid raakten, maar haar als persoon, haar karakter, haar rol als moeder en echtgenote bespraken. Een uitstekend pleidooi voor iemand die solliciteert om first lady te worden. Maar de huidige president heeft geen vacature voor die functie.
Een DNA-lid vertegenwoordigt het volk en draagt de verantwoordelijkheid om standpunten te verdedigen, beleid kritisch te volgen en bij te dragen aan het nationale debat. Dat vraagt meer dan aanwezigheid alleen; het vraagt betrokkenheid, visie en durf. Zolang die niet duidelijk zichtbaar zijn, blijft de vraag gerechtvaardigd of Ingrid Bouterse-Waldring, haar mandaat daadwerkelijk invult en wat haar toegevoegde waarde is.
The post INGRID HEEFT NIKS TE ZEGGEN IN DNA? ..

...