Ingewikkeld

door

ROZENGEUR / Gerold Rozenblad

Aan het staatshoofd werd tijdens de laatste regeringspersconferentie gevraagd hoe gehandeld zal worden naar aanleiding van de sterke influx van onder andere Cubanen en Venezolanen. Het antwoord was enigszins laconiek. Immers Tante Jenny haar vizier is eerder gericht op de Mennonieten die bezig zijn in het binnenland met kaalkap om aan grootschalige landbouw te doen. Daar had zij wel een concreet antwoord op: er is reeds een deurwaardersexploot gestuurd dat de mensen in overtreding zijn en dat zij weg moeten. ”Al moet ik het vliegtuig zelf betalen”, klonk het. Want er moet een duidelijke boodschap zijn richting de in het buitenland wonende Mennonieten die bezig zijn hun koffers te pakken om richting Suriname te vliegen.

Over de Cubanen en Venezolanen kwam geen duidelijk antwoord. Ook niet met het gegeven dat in de afgelopen vijf jaar ongeveer 60.000 het land binnenkwamen. Natuurlijk is een behoorlijk aantal doorgereisd op weg naar het Mekka, Amerika. Maar dat er genoeg zijn blijven hangen en zullen blijven, dat merken wij dagelijks.

“Het is er zo erg dat mensen in Noord dit weekend bijeenkomen om te bespreken hoe ze hun buurt die zij niet terug herkennen, terug kunnen winnen”

Hetzelfde geldt voor de Venezolanen. Hoeveel zijn het er nou precies?. Uit het antwoord van ons staatshoofd viel op te merken dat er kennelijk geen grote haast is om deze gegevens na te trekken en er beleid op los te laten. Het werd afgedaan met het feit dat anders dan tijdens de persconferentie werd gesteld, de mensen door hun arbeid wel bijdragen aan de staatskas en liet Tante Jenny ook een tje poti houding zien door te stellen dat het gaat om economische vluchtelingen.

Ja, dat waren de Guyanezen in de jaren zeventig ook. Toen werden we overspoeld door economische vluchtelingen van de andere kant van de Corantijn, omdat hun land in armoede was vervallen na het plotse vertrek van bauxietgigant Reynolds. Ondertussen heeft dat zich zelf opgelost en hebben we nu tweede en derde generatie Guyanezen hier als mede landgenoten. Geen probleem. Trouwens de Cubanen en Venezolanen hoeven ook geen probleem te zijn, want arbeidsplek genoeg. Het probleem is wel dat zij niet gedocumenteerd zijn en door niets en niemand worden begeleid.

En dat geeft wel problemen. Zoals in Noord. Daar weten ze niet meer hoe ze het hebben. De buitenlanders beginnen een overlast te worden. Waren er eerst alleen de Brazilianen (ook een ongeleide influx), nu ook de rest. Het is er zo erg dat mensen in Noord dit weekend bijeenkomen om te bespreken hoe ze hun buurt die zij niet terug herkennen, terug kunnen winnen. Een deel hunner is het gebied letterlijk ontvlucht, lege huizen achterlatend die nu worden behuisd door buitenlandse junks en andere dakloze buitenlanders. Criminaliteit en drughandel tieren er welig. In de avond flaneren er dames die zich liggend staande proberen te houden. Het loopt er compleet uit de hand.

Nu moet gezegd worden dat een deel hunner, vermoedelijk zonder het toen te beseffen, aan de basis hiervan heeft gestaan. Immers werden aldaar de eerste dure huizen verhuurd aan de Braziliaanse goudzoekers die het konden betalen. Het gevolg liet niet lang op zich wachtten en wat een kans was werd uiteindelijk een ellende. Zo erg dat een bijeenkomst en gezamenlijk optreden de buurt teruggebracht moet worden naar een plek waar gezinnen en kinderen ongehinderd kunnen wonen.

Het is te hopen dat er zich na het weekend geen Zuid-Afrikaanse toestanden gaan voordoen waarbij buitenlanders met stokken en dies meer achterna werden gezeten. In elk geval zal wel een alarmsignaal richting het beleid moeten zijn dat een uitbarsting moet voorkomen. Tante Jenny zei het immers zelf: ‘Me land is al ingewikkeld genoeg!’

roziegeur@gmail.com