In staat van beschuldiging stelling

door

HET IS DE bedoeling dat DNA uiterlijk 9 juni een besluit neemt over het al dan niet in staat van beschuldiging stellen van drie (voormalige) politieke ambtsdragers. Het gaat daarbij om Riad Nurmohamed (voormalig minister van Openbare Werken), Bronto Somohardjo (voormalig minister van Binnenlandse Zaken) en Gilmore Hoefdraad (voormalig minister van Financiën).

De speciale commissie die door DNA is ingesteld om deze dossiers te onderzoeken, heeft al werk verzet, maar wil eerst nog een keer procureur-generaal (PG) Garcia Paragsingh spreken over de dossiers. Die liet echter weten de vragen van de commissie schriftelijk te willen beantwoorden. Delen van de commissie zijn daar woest over. Zij zeggen het opmerkelijk te vinden dat de PG in de kwestie rond haar eigen rechtspositie wel kwam opdagen, maar dat nu niet wil. Dat geeft volgens hen te denken.

Er lijkt mogelijk sprake te zijn van een vertrouwenscrisis, wat er mogelijk ook toe leidt dat de PG voor deze afstandelijke benadering kiest

Andere leden van het parlement vinden het niet kunnen dat de PG wordt opgedragen vragen te beantwoorden. Zij vinden het prima dat Paragsingh er liever voor kiest schriftelijk antwoord te geven op vragen van de commissie. In de Wet In Staat van Beschuldigingstelling Politieke Ambtsdragers van 2007 staat trouwens heel duidelijk geschreven dat per dossier een korte feitelijke omschrijving hoort, met daarbij de strafbepaling die overtreden zou zijn. Daarnaast mag DNA slechts bepalen of vervolging wel of niet in het algemeen belang is. Het is niet de bedoeling de dossiers inhoudelijk te bespreken en te beoordelen.

De wet lijkt in zich te herbergen dat er een scheiding bestaat tussen het inhoudelijk beoordelen van een dossier en een oordeel op basis van het algemeen belang. De conclusie die getrokken kan worden, is dat het inhoudelijke deel aan de PG moet worden toevertrouwd en dat DNA de afweging van het algemeen belang moet maken. Op deze manier wordt kennelijk getracht de scheiding der machten binnen deze wet te handhaven.

Mogelijk heeft de PG daarom gekozen voor een middenweg, waarbij zij beoordeelt welke vragen zij wel kan beantwoorden en welke vragen betrekking hebben op het werkgebied van het Openbaar Ministerie en dus de inhoudelijke behandeling betreffen. Er is in korte tijd ook veel gebeurd met betrekking tot het Openbaar Ministerie en de rechterlijke macht.

Eerst was er de discussie over een voorgesteld systeem met meerdere PG’s en bijna gelijktijdig daaraan de discussie over het hoge honorarium van de rechterlijke macht en de PG. Er lijkt mogelijk sprake te zijn van een vertrouwenscrisis, wat er mogelijk ook toe leidt dat de PG voor deze afstandelijke benadering kiest.

Het is nu wachten op de behandeling in DNA. Het is van groot belang dat wet en recht prevaleren. Op geen enkel moment mag het idee ontstaan dat politieke ambtsdragers zich niet hoeven te verantwoorden voor genomen beslissingen dan wel gemaakte fouten.